اشتیاق نویسنده سعودی برای حمله اسرائیل به ایران

اگر اسرائیل به ایران حمله کند، چندان كارى از كسى برنمى آيد، جز آن كه به صفحه هاى تلويزيون چشم بدوزيم و آسمان سرخ رنگ صحنه حمله را نگاه كنيم.

کد خبر: ۵۰۰۳۱

تاریخ: ۰۹ خرداد ۱۳۸۸ - ۲۰:۳۶

سرویس بین الملل «تابناک» ـ اگر اسرائیل به ایران حمله کند، چندان كارى از كسى برنمى آيد، جز آن كه به صفحه هاى تلويزيون چشم بدوزيم و آسمان سرخ رنگ صحنه حمله را نگاه كنيم.

عبدالرحمن الراشد، روزنامه نگار عرب و یادداشت نویس ثابت الشرق الاوسط با بیان جملات بالا و طرح این پرسش کلی که در صورت وقوع درگیری بین ایران و اسرائیل اعراب چه خواهند کرد، خواسته یا ناخواسته به تبیین دیدگاه برخی کشورهای عربی در این باره پرداخته است.

الراشد می نویسد: البته اين پاسخ ـ چشم دوختن به صفحه تلویزیون در صورت چنین درگیری ـ شايد درباره كسانى صدق كند كه شهروند تونس، موريتانى و امثال آن باشند كه از ميدان نبرد دورند، ليكن مردم ديگرى که در مناطق نزدیک به درگیری زندگى مى كنند، احتمال درگير شدنشان زیاد است و اين درگيرى توسط يكى از دو سوى ماجرا به آنان تحميل مى شود. مردم مناطق خليج فارس، عراق، فسلطين، و چه بسا مناطقى دورتر چنين حالتى دارند.

اما پرسش نخست، مى تواند اين باشد كه آيا اسرائيل اصلاُ قصد حمله به ايران را دارد، يا آن كه اين اظهارات، سخنانى سياسى و بى پايه است؟

این نویسنده نزدیک به سعودی ها آن گونه به این پرسش پاسخ می دهد که خود نیز به آن رغبت دارد. او می نویسد: به نظر من در مقطع كنونى اين تهديدات بيش از هر زمان ديگرى جدى شده است. بعيد نمى دانم كه جنگ در زمان پايان گرفتن مهلت آمريكا به ايران برای رسيدن به يك راهکار سياسى به مشكل هسته اى اين كشور رخ دهد. آن گونه هم كه مى گويند اين مهلت با پايان يافتن سال جارى ميلادى به پایان مى رسد.

البته الراشد در اینجا هیچ اشاره ای به منبع خبر خود مبنی بر پایان یافتن مهلت ایران تا اواخر سال 2009 نمی کند، بلکه بیشتر به نظر می رسد  او خود چنین آرزویی دارد.

وی در ادامه می آورد: اسرائيلى ها برخوردارى ايران از سلاح هسته اى را، مسأله مرگ و زندگى خويش مى دانند. آنان صرف نظر از اين كه کارهایشان چه آثارى بر آنان يا ديگران مى تواند داشته باشد، با حصول اين برخوردارى با ایران درمى افتند.

آنان بر این باورند كه برخلاف پاكستان كه بیش از دو دهه است به سلاح اتمى مجهز شده ولى عليه اسرائيل آن را به رخ نمى كشد و خود اسرائيل نيز تسليحات اتمى پاكستان را بهانه نمى كند، ممكن است ايران چنين سلاحى را عليه اسرائيل به كار گيرد.

اين تنها مهم نيست كه مقاصد اسرائيل را تشخيص دهيم، بلكه درك موضع آمريكا نيز مهم است كه به نظر مى رسد وارد كردن ضربه اى به ايران از سوى واشنگتن پذيرش بيشترى مى يابد؛ هر چند وارد شدن به جنگى تمام عيار با ايران مورد قبول نيست. توجيه ضربه به ايران به ويژه در آستانه قدرت هسته اى شدن آن، تلاش چندانى نمى خواهد.

اگر اسرائيل به ايران حمله كند، اين بدان معناست كه ايران به نقاط موجود در دسترس خود حمله خواهد كرد. كشتى هاى آمريكايى مستقر در خليج فارس، مراكز نفتى این منطقه و پايگاه هاى نظامى آمريكا، آماج قرار خواهند گرفت و طبعاً اسرائيل و سرزمين هاى اشغال شده فلسطين از سوى ايران، موشك باران خواهد شد؛ مشابه اين كار را تا حدودى صدام حسين در زمان نبرد آزادى كويت انجام داد!

به نظر من، علت چنين واكنشى از سوى ايران اين است كه تهران مى داند پيروزى نظامى به دست نخواهد آورد، زيرا نه توان و تجهيزات تهاجمى مناسبى دارد و نه آنقدر امكانات دفاعى كه بتواند جلوى تجاوزگرى هاى اسرائيل مورد حمايت آمريكا را بگيرد.

ايران به هر طرف حمله مى كند تا آسيب هايى در نقاطى پراكنده پدید آورد و پيروزى هايى در میدان تبليغات به دست آورد؛ مشابه اين كار را حزب الله در جنگ تابستانه اش با اسرائيل انجام داد و حماس نيز در جنگ زمستانه اش از خود نشان داد.

در چنين حالتى، كار زيادى نمى توان كرد، مگر آن كه ايران در هدف قرار دادن نقاط و منطقه خلیج فارس را حد و مرز نشناسد و هسته هاى خوابيده ادعايى اش را فعال سازد و مراكز حياتى كشورهاى منطقه را با بمباران موشكى مورد حمله قرار دهد.

به احتمال قوى، تعمد و استمرار در چنين كارهايى، اين كشورها را درگير نبرد خواهد كرد. برخی احتمالاً اين عقيده را دارند كه آماج قرار دادن نقاطى در منطقه خليج از سوى ايران، گزينه اى قوياً ممكن است، زيرا برای مثال، در قطر پايگاه نظامى آمريكايى وجود دارد، بنادر بحرين ميزبان نيروى دريايى آمريكاست، كويت توافقنامه هاى حمايتى روشنى با آمريكا دارد و از همه اينها بالاتر، پيمان دفاع مشترك كشورهاى عضو شوراى همكارى خليج فارس است كه مورد حمله قرار گرفتن هر يك از اين كشورها را حمله به مجموعه خليج فارس تلقى مى كند.

یادداشت نویس الشرق الاوسط پس از آنکه بنا به رویه روزنامه خود با شدت تمام به پروژه ایران هراسی دامن می زند و تلاش می کند القا کند که هم اکنون ایران سلاح هسته ای دارد، به سناریو فرضی دیگری نیز اشاره می کند و می نویسد: احتمال محدود ماندن اين نبرد، تنها در صورتى است كه ايران به پاسخ نظامى به اسرائيل بسنده كند.

من چنين حالتى را بسيار بعيد مى دانم، اما اين كه چرا اصولاً بيش از آن كه از صلح سخن بگوييم از جنگ سخن مى رانيم، ناشى از آن است كه پايان مهلت تعيين شده براى ايران را نزديك مى بينيم. راهکار مسالمت آميز مى تواند حق استفاده ايران از انرژى اتمى را محفوظ بدارد و نه تنها اسرائيل بلكه كل منطقه را از آتش فتنه ناشى از برخوردارى تهران از چنين سلاحى، در امان نگه دارد.

آنچه در یادداشت عبدالرحمن الراشد مشهود است، تلاش سازمان یافته ای است که می خواهد وجود ایران، خطری همیشگی و بالقوه برای منطقه جلوه داده شده و از نزدیک شدن کشورهای عربی همسایه به ایران جلوگیری کند و این همان خواسته رژیم صهیونیستی است.