۶۷ سال انتظار برای بازگشت به خانه

فلسطینی‌ها بعد از بیش از ۶ دهه، هنوز کلید خانه‌شان را نگه داشته‌اند و امیدوارند به خانه برگردند.

کد خبر: ۵۰۰۱۸۹

تاریخ: ۲۴ ارديبهشت ۱۳۹۴ - ۱۲:۳۴

به گزارش مجله مهر روز یازدهم نوامبر سال ۱۹۴۸ تصمیم کشورهای عضو سازمان ملل سرنوشت فلسطینی ها را تغییر داد. در آن زمان، ۳۳ کشور از جمله آمریکا، به تاسیس کشوری به نام اسراییل در اراضی متعلق به خلق فلسطین رای دادند. بر طبق این طرح، اسراییل صاحب ۵۶ درصد از اراضی مناطقی می شد که قرن ها در اختیار فلسطینی ها قرار داشت.

شورای خلق یهود که در طول قیمومیت بریتانیا بر فلسطین به فکر انتقال یهودیان به اراضی فلسطین بود، با پایان یافتن این قیمومیت در روز چهاردهم ماه می سال ۱۹۴۸ تاسیس کشور اسرائیل را اعلام کرد. از آن زمان این روز در میان فلسطینی ها به «روز نکبت» معروف شد. در ماههای اول اشغال با پشتوانه نظامی این شورا که با نام هاگانا شناخته می شد هزاران فلسطینی از خانه و مزارع خود رانده شده و در اردوگاه هایی که توسط سازمان های بین المللی برپاشده بود اقامت گزینند.

در اولین سال از این اشغال بیش از ۷۵۰ هزار فلسطینی از سرزمین های خود آواره شدند و ۴۰۰ روستا نیز نابود شد.

این پناهندگان و نسل فرزندان آن ها آواره اردن، لبنان، سوریه، کرانه باختری و نوار غزه شدند. بیش ترین تعداد پناهنده ها  به اردن رفتند و ۱ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر نیز در  نوار غزه ساکن شدند. از طرفی با توجه به این که اشتغال در بسیاری از مناصب برای این مهاجران در کشورهای میزبان ممنوع است، در وضعیت اسفباری به سر می برند. این مهاجران در اردوگاه هایی مستقر هستند که در سالهای اولیه تنها به منظور اقامتگاهی موقت ساخته شده بود اما اکنون به اقامتگاه دائم آن ها تبدیل شده است.

«کامله الصفی» یکی از پناهندگانی است که در سن ۸۷ سالگی هنوز کلید خانه‌اش در فلسطین را نگاه داشته است.

ما اشغال گریم!

چندی پیش در پروژه ای 950 سرباز سابق اسرائیلی جلوی دوربین و ضبط صوت ایستادند و به ظلمی که از سوی ارتش اسرائیل به فلسطینی‌‌ها تحمیل می‌‌شود، شهادت دادند. پروژه‌‌ "Breaking the Silence" در اسرائیل یک دهه است که شهادت سربازان سابق ارتش اسرائیل و مشاهدات شخصی‌‌شان از ظلم، خشونت، سرکوبى که در ارتش اسرائیل است و فلسطینیان را نشانه گرفته، جمع‌‌آوری و ثبت می‌‌کند. در «یوم النکبه» یا همان «روز نکبت» فلسطینی‌‌ها، اعضای این پروژه در یکی از میدان‌‌های اصلی تل‌‌آویو ایستاده بودند و ده ساعت تمام شهادت سربازان از ظلم و سرکوب را با صدای بلند خواندند.

فرماندهانی که دستور کشتار فلسطینی‌‌های غیرمسلح را داده اند، در اعترافات خود می گویند چون دنبال ترفیع‌‌اند یا حوصله‌‌شان سر رفته به سربازان دستور می دادند: «با عربده‌‌کشی و فحاشی وارد روستا شوید و زمین کشاورزی را تخریب کنید تا فلسطینی مستاصل به سوی تان سنگی بیاندازد و با خیال راحت شلیک کنید!»

مدیر پروژه "Breaking the Silence" می‌‌گوید: «ما اسرائیلی‌‌ها انگار یادمان رفته که اشغالگریم، اشغال برای ما عادی شده، بخشی از طبیعت ما و امر ثانویه نه چندان مهم. همین است که باید ایستاد و ساعت‌‌ها و ساعت‌‌ها این ظلم و سرکوب را با صدای بلند فریاد کرد تا گوش‌‌ها گریزی از شنیدن‌‌اش نداشته باشند.»