نگاه بدون توپ به تيم ملي؛

واي از اين خوشبيني افراطي

در واقع متهم اصلي در پرونده رسوايي پرسپوليس در فاز دفاع، افشين قطبي بود که چهار تا «رستم» را آن جلو مي گذاشت و چند نفر بايد به جاي آنها دفاع مي کردند. پرسپوليس به همين دلايل ساده که دفاع کردن از جلو را برايش تقريباً غيرممکن مي کرد، نتوانست نتايج خوبي بگيرد و قطبي هم به اين نتيجه رسيد که بايد از ايران برود.

کد خبر: ۴۹۴۶۷

تاریخ: ۰۵ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۲:۵۷

درباره بدنه هجومي تيم ملي در بازي با کره شمالي نوشتيم و اينکه در لوزي تهاجمي به دو يا سه مهره دونده نياز داريم تا در فاز انتقال از حمله به دفاع دچار مشکل نشويم و خط دفاع ايران با مهاجمان سرعتي کره تنها نماند.

به نوشته قدس، طرح اين مسائل درحالي صورت مي گيرد که اخباري متفاوت از اردوي تيم ملي به گوش مي رسد مبني بر اينکه غير از علي کريمي، قرار است دو بازيکن ايستاي ديگر نيز در ترکيب اصلي ايران در پيونگ يانگ قرار بگيرند.

مسعود شجاعي و کريم باقري دو بازيکني هستند که قطبي مي خواهد آنان را در ترکيب قرار دهد تا زور بازيسازي ايران در ميانه ميدان و در يک سوم دفاعي حريف بالا برود.

در واقع تمام نگاه قطبي معطوف به زماني است که توپ در اختيار خودمان است. اين نگاه يک بعدي مي تواند ضربات جبران ناپذيري را به تيم ملي و سرنوشت ما وارد کند.

* تبعات خوشبيني افراطي
افشين قطبي، آدمي خوشبين است که اين خوشبيني را وارد نگاه فني اش به فوتبال، دادن وعده به توده مردم و حتي کوچينگ جريان بازي هم کرده است. خوشبيني اتفاقاً خيلي به درد مربيگري در تيمهاي بزرگ مي خورد، چه اينکه بازيکنان تيم بزرگ هميشه بايد به «بردن» و فتح جامها فکر کنند، نه به باختن و از دست دادن افتخار.

از اين زاويه، افشين قطبي يک مربي مناسب براي تيمهاي بزرگ از جمله تيم ملي ايران است، اما خوشبيني او در جريان کار ممکن است تبعات جبران ناپذيري داشته باشد. او در پرسپوليس در همين فصل اخير تيمش را با سيستم 1 - 3 - 2 - 4 آرايش مي کرد و در اين آرايش، باقري و پتروويچ و علي کريمي سه بازيکن خط سوم پرسپوليس بودند؛ سه بازيکني که به هيچ وجه توان دفاعي ندارند. باقري که زماني در دفاع آخر پرسپوليس بازي مي کرد، در دو سال گذشته تداوم موفقيتهاي خود را مديون نزديک شدن به خط حمله و نداشتن وظايف دفاعي طبق تصميم قطبي بود.

ايوان پتروويچ هم که اصلاً در «يک مقابل يک ها» خوب نيست و همان قدر که هنگام داشتن توپ، خوش استيل و خطرناک است، بدون توپ احساس ضعف و استيصال ميکند. تکليف کريمي هم در زماني که توپ ندارد، مشخص است. به طور طبيعي تک مهاجم تيم هم در فاز دفاع حضور فعالي ندارد. نتيجه اين خوشبيني وحشتناک قطبي، خارج شدن چهار بازيکن هجومي پرسپوليس از فاز انتقال از حمله به دفاع بود؛ موضوعي که باعث شد پرسپوليس در دور رفت ليگ خيلي خوب گل بخورد و تمرکز رسانه ها را به ضعف خط دفاع پرسپوليس معطوف کند؛ ذهنيتي که درست نبود چراکه رسانه ها تنها خط دفاع پرسپوليس را نشانه گرفته بودند و به عنوان متهم، با آنها برخورد مي کردند و هيچ کس حواسش به عناصر تشکيل دهنده لوزي هجومي پرسپوليس نبود.

* تکرار سناريو در تيم ملي
اما حالا مشکل اين است که قطبي بدون درس گرفتن از تضعيف پرسپوليس، مي خواهد تيم ملي را هم با همان راهبرد مطلقاً خوشبينانه خود ارنج کند. تمام اخبار درباره حضور همزمان کريم باقري و علي کريمي و مسعود شجاعي در ترکيب بازي با کره شمالي است. شايد هر سه اينها در خط سوم سيستم 1 - 3 - 2 - 4 کنار هم قرار بگيرند و شايد هم کريم باقري يک خط عقب تر به جاي نکونام بازي کند. هر يک از اين دو موقعيت که انتخاب شود، تيم ملي حداقل سه نيروي غيرفعال در فاز انتقال از حمله به دفاع يا فاز دفاع خواهد داشت.

مورد ديگر پايين آمدن متوسط دوندگي «بدون توپ» تيم ملي است که تحت تأثير ايستايي کريمي و شجاعي و باقري رخ خواهد داد. جالب اينجاست که قطبي هميشه دوست دارد هر دو دفاع کناري اش هم رونده باشند و تا نزديکي محوطه جريمه حريف پيشروي کنند. در واقع قطبي از همه سو خوشبين است و همين موضوع ما را از بازي با کره مي ترساند.

منچستريونايتد چند شب ديگر در فينال چمپيونزليگ، 60 ميليون پوند خود(توس و برباتوف) را روي نيمکت خواهد نشاند تا کارگري به نام پارک جي سونگ در خط سوم آرايش 1 - 3 - 2 - 4 قرار بگيرد و اندرسون هم فيکس است تا اسکولز تماشاگر بازي باشد.چرا؟ براي اينکه فرگوسن همان اندازه که به زمان مالکيت توپ فکر مي کند، براي زماني که توپ در اختيار حريف است نيز برنامه دارد.

فرگوسن مي داند که حضور توس و برباتوف کنار روني و رونالدو توان هجومي تيمش را دو برابر مي کند، اما در صورت از دست دادن توپ، ضريب ضربه پذيري يونايتد بالا خواهد رفت. نتيجه اين است که فرگوسن، اسکولز و برباتوف و توس را کنار خودش مي نشاند و اندرسون و پارک را به عنوان دو نيروي دونده و بيشتر دفاعي تا هجومي در ترکيب مي گذارد تا «گرايش» تيمش دو بعدي بماند؛ هم هجومي(با روني و رونالدو) و هم دفاعي(با کريک و اندرسون و پارک.) و ما اينجا نشسته ايم و مي خواهيم کره شمالي را در زمين خودش با تمام مهره هاي هنرمند و توپ محور خودمان ببريم.

قطبي بايد نگاه خوشبينانه اش را تعديل کند. واي که اگر گل اول را بخوريم...