تقصير در مقام بهجت زمان؟

کد خبر: ۴۹۲۲۶

تاریخ: ۰۳ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۷:۲۹

آيت‌الله العظمي بهجت ـ اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم ـ شخصيتي بي بديلي و وارث مكاتب علمي و عرفاني ـ شيعي حوزه‌هاي ايران و عراق بودند كه نمونه‌شان در عصر حاضر، به ويژه در ميان علما و حوزويان بي‌مثال است؛ بنابراين، متوليان امور علمي ـ ديني (حوزه‌هاي علميه‌) و دفتر معظم له بايد بيش از ديگران در پي شناساندن حضرت ايشان به مردم در راستاي رشد معرفت شيعي شيعيان (‌و غير شيعيان‌) در همه نقاط جهان باشند، زيرا ايشان از نظر علمي و عرفاني درك كرده بودند:

1. حوزه علمي و اخلاقي ـ عرفاني (‌با استادي حضرت آيت‌الله سعيدي‌) فومن، دهه 1340 ق
2. حوزه علمي و اخلاقي كربلاي معلي، دهه 1350 ق
3. حوزه علمي (‌با اساتيدي همچون آيات عظام سيد ابوالحسن اصفهاني، آقا ضياء عراقي و ميرزاي نائيني و شيخ محمد حسين غروي اصفهاني و شيخ محمد کاظم شيرازي، شاگرد ميرزا شيرازي، سيد حسن بادکوبه‌اي‌) و اخلاقي ـ عرفاني (‌با اساتيدي همچون آيات عظام عبد الغفار و قاضي طباطبائي‌) نجف اشرف دهه‌هاي 1350 و 1360 ق
4. حوزه علمي (‌با اساتيدي همچون حجت کوه کمره‌اي و بروجردي‌) قم مقدس از دهه 1370 ق به بعد

حال چند پرسش مهم ذهن خواننده دقيق را مي‌آزرد و آن اين كه شخصي با چنين جنب و جوش علمي ـ عرفاني كه تنها شاگردي در محضر اساتيد بزرگ، حدود چهل سال طول کشيد و تدريس دروس خارج و غير آن كه تا دو هفته پيش (‌1430 ق‌) در سن 96 سالگي ايشان ادامه داشت، داراي چه مقام و منزلت و تأثيري در رشد تشيع است؟
به راستي، آيا اين گونه نبوده كه همه منابع درسي حاضر حوزه، از تأليفات و تقريرات اساتيد ايشان است؟ آيا ايشان منبع كاملي براي فهم و بحث درباره تأليفات اين اساتيد در اين زمان و اين سال‌ها نبودند؟

آيا ايشان تنها شاگرد و ملازم در قيد حياتِ برخي از اساتيد نامبرده در اين سال‌ها نبودند؟
آيا حوزه‌هاي علميه و دفتر ايشان، به اين مهمات توجه كرده‌اند و اگر پاسخي مثبت دارند، چه فعاليت‌هايي انجام داده‌اند؟ به چه ‌اندازه كتاب و مقاله و همايش و مسائلي از اين قبيل براي تذكر و رشد اين توجه در جامعه علمي و ديني شيعي (‌در درون ايران و بيرون از آن‌) به منصه ظهور گذاردند؟
حوزه به چه‌اندازه، براي درس خارج و غير خارج ايشان تبليغات و توجه نشان داده است؟
و ديگر آن كه توجه به مقام علمي ايشان تا چه اندازه‌اي بوده است؟

و همچنين، آيا متوليان امور، براي مقابله با مشرب‌هاي كاذب عرفاني، از مشرب عرفاني ايشان كه تحت اساتيد حقيقي شيعي تلمذ و مقام و حال يافته بود، توجه و بهره لازم و كافي برده‌اند؟
آيا با كمك ايشان، يك علم عرفان نظام‌مند و منسجم، كه مورد تأييد شرع باشد، تشكيل داده شد؟
آيا ايشان قادر به انجام اين امر نبود و يا بود و كسي حامي و خواستار نبود؟
آيا حوزه و دفتر ايشان، در اين زمينه فعاليت داشته‌اند؟

به راستي، حوزه چقدر به عرفان شيعي و نظام‌مندي آن و شرح و گسترش آن در جوامع شيعي و غير شيعي در بين طالبان عرفان فعاليت داشته است؟
دفتر ايشان به اين مهم چه مقدار توجه كرده است، حال آن که تنها برخي از سخنان حضرت آقا (‌سلام و صلوات خدا بر او باد‌) را منتشر كرده است؟ آيا نمي‌توانست با كمك آقا و اساتيد فن در حوزه و دانشگاه به فكر سامان دادن عرفان شيعي باشد تا اين‌گونه تشنگان اين علم، به سراب‌هاي خانمانسوز پناه نبرند تا جايي كه از اسلام بيرون آيند و ديني ديگر برگزينند؟

آيا ايشان تاريخ شفاهي حاضر و زنده شيعه در صد سال اخير نبوده است و نيز تاريخ حوزه‌هاي عليمه و تاريخ ايران و عراق؟
آيا اين گونه نبود كه درس‌هاي ايشان (به ويژه دروس خارج‌) ممزوج در تاريخ شيعه بوده است؟ (‌چه شفاها كه خود حضرت ايشان درك كرده بودند و چه كتبا كه در كتب قديم خوانده بودند‌)
آيا حوزه و دفتر ايشان به اين مهم توجه كرده‌اند و چه فعاليتهاي را به انجام رسانده‌اند؟
آيا راويان تاريخ شيعه از اين گوهر ناياب تاريخي براي رفع برخي مغامضات تاريخي (‌كه درباره تاريخ زندگاني علماي شيعه هم عصر ايشان و تاريخ‌هاي ديگر كه در پرسش نخست آمد‌) استفاده لازم را كرده‌اند؟
آيا دفتر ايشان و حوزه و ديگران، درباره ايده‌هاي تاريخي ايشان توجه و بررسي و بحث كرده‌اند؟

و اين همه را گفتيم تا بگوييم، نعمتي كه 96 سال كمتر در اختيار جامعه علمي شيعه بود، از دست رفت و صدها ميليون‌ها افسوس كه با رحلت و كوچ جانسوز ايشان، از خواب غفلت و معاصرت زدگي بيدار نشديم، زيرا علامت اين نابيداري، فعاليت‌هاي بسيار ضعيف حوزه و دفتر ايشان است، به ويژه در امور شهرستان‌ها كه حتي در برپايي علايم ماتم و عزا در فقدان اين مرد بزرگ هم به خود زحمت ندادند و نيز در چند شهرستان كه حقير در اين چند روز سفر كردم و ديده‌ام، كانّه اتفاقي نيفتاده و مرجعي ديني و حقيقتي دست نيافتني از اين دنياي خاكي رخت بر نبسته است.
و در پايان لازم به ذكر مي‌دانيم كه قصد محكوم كردن هيچ كس و ارگاني را نداريم و تنها براي تنبه خاطر شريف شيعيان و متوليان امور اين مطالب را يادآور شدم.

* محمد ياسر شافعيان