چرا لاوروف در مذاکرات لوزان کم کار بود؟

کد خبر: ۴۹۱۲۲۶

تاریخ: ۲۵ فروردين ۱۳۹۴ - ۱۱:۳۷

روزنامه رسالت در یادداشتی نوشت: بدون شک سرگئی لاوروف ، وزیر امور خارجه روسیه را می توان کم کار ترین وزیر امور خارجه کشورهای 1+5 در شهر لوزان دانست. اگرچه لاوروف عدم حضور خود در مذاکرات را معلول دیدارهای دیپلماتیک و مشغله های داخلی خود می دانست، اما بر همگان محرز گردید که وی نشاط لازم را جهت حضور مستمر و تعیین کننده در مذاکرات نداشت.
[چرا لاوروف در مذاکرات لوزان کم کار بود؟]

این یادداشت که روز سه شنبه انتشار یافته است، می افزاید: هر چند این کم کاری تا حدودی با تلاشها و اقدامات سرگئی ریابکوف جبران گردید، اما در مجموع نمی توان روسیه را بازیگری فعال در مذاکرات هسته ای لوزان دانست. نکته بسیار قابل تامل اینکه در پایان مذاکرات و در زمان قرائت بیانیه مشترک مطبوعاتی، حتی ریابکوف نیز در محل قرائت بیانیه پایانی حضور نداشت و یکی از اعضای تیم مذاکره کننده هسته ای روسیه به نمایندگی از این کشور در کنار ظریف،موگرینی، هاموند، کری، فابیوس و اشتاین مایر قرار گرفت! فردی که هنوز با گذشت چند روز از پایان مذاکرات لوزان هنوز بسیاری از خبرنگاران و تحلیلگران نیز نام وی را به درستی نمی دانند!

این در حالی است که روسیه در جریان مذاکرات سال 1392 در ژنو ( که به امضای توافقنامه موقت ختم شد) نقش بسیار پررنگی ایفا نمود. در آن زمان، سرگئی لاوروف نخستین وزیر امور خارجه ای بود که به صورت داوطلبانه وارد ژنو شد تا بانی اصلی امضای توافقنامه موقت باشد. لاوروف زمانی وارد شهر ژنو شد که هنوز از سوی کاترین اشتون مسئول سابق سیاست خارجی اتحادیه اروپا دعوتی در خصوص حضور وزرای امور خارجه اعضای 1+5 صورت نگرفته بود. با این وجود وزیر امور خارجه روسیه ترجیح داد نقش آفرینی خاص خود و کاخ کرملین را در آن برهه ایفا کند.

اولین مسافر پرکار مذاکرات ژنو، هم اکنون به یکی از آخرین مسافران مذاکرات لوزان تبدیل شد! هنوز کسی به درستی نمی داند که لاوروف با این تاخیر یا انفعال ظاهری قصد داشت چه پیامی را به اعضای 1+5 ، ایران و حتی خبرنگاران و تحلیلگران مخابره کند اما بر همگان مسجل است که نوع نقش آفرینی مسکو در میدان مذاکرات هسته ای با گذشته تا حدود زیادی تفاوت داشت!

البته در زمان امضای توافق موقت ژنو، هنوز میخاییل گورباچف به عنوان آخرین رئیس جمهور شوروی سابق از بروز جنگ سرد دوباره میان کاخ سفید و کاخ کرملین سخنی به میان نیاورده بود و نیروهای واکنش سریع ناتو آماده مستقر شدن در شرق اروپا نبودند!همه این وقایع در یک بازه زمانی حدودا یکسال و نیمه رخ داده و بسیاری از معادلات و پازلها را بر هم ریخته است.

بر این اساس، اگر نقش آفرینی کم کارانه لاوروف در راستای ارسال پیامهای جدی به غرب و در مسیر ممانعت از زیاده خواهی های واشنگتن و تروئیکای اروپایی در پشت میز مذاکرات هسته ای تفسیر شود، تا حدود زیادی قابل توجیه خواهد بود اما اگر در ماورای این کم کاری نوعی انفعال خودخواسته در خصوص حل و فصل پرونده هسته ای ایران وجود داشته باشد، بدون شک مورد پسند نخواهد بود.

در هر صورت همان گونه که اشاره شد، سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه تقریبا آخرین وزیر امور خارجه ای بود که در روز چهارم مذاکرات هسته ای ایران و اعضای 1+5 وارد شهر لوزان شد. لاوروف ترجیح داد در این سفر حضور پررنگی حداقل در برابر دوربین خبرنگاران نداشته باشد و حتی مذاکره دوجانبه خود با طرف چینی را نیز در بدو ورود خود به لوزان در محلی به دور از چشم خبرنگاران و دوربینهای تلویزیونی صورت دهد. همچنین لاوروف اولین وزیری بود که در روز پنجم مذاکرات هسته ای از بازگشت یک روزه خود به مسکو ( جهت دیداری دیپلماتتیک ) خبر داد. پس از پایان مذاکرات لوزان، سرگئی ریابکوف معاون وزیر امور خارجه روسیه اعلام کرد که موضوع زمان رفع تحریمها هنوز میان طرفین حل و فصل نگردیده و تصمیمی برای آن اتخاذ نشده است.