پیرزن عراقی: برای شهدای ایرانی نذری دادم

فرمانده قرارگاه عملیاتی کمیته جستجوی مفقودین ستادکل نیروهای مسلح گفت: ٢٩ اسفند 1393 با گروه تفحص از العماره به سمت منطقه زبیدات به راه افتادیم، در میانه راه و در روستایی در مسیر پیرزن عراقی سوار ماشین ما شد و ما را به جایی برد که می گفت شهدای ایرانی آنجا هستند.

کد خبر: ۴۹۰۶۹۵

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۳۹۴ - ۱۷:۴۱

به گزارش ایرنا از اعلام ستاد مرکزی راهیان نور کشور، این مطلب را سرهنگ حسین عشقی در جمع زائرین معراج شهدا عنوان کرد.

وی به ذکر خاطره آخرین روز تفحص در سال 1393 اشاره و آن را اینگونه روایت کرد: روز ٢٩ اسفند که مصادف با روز جمعه بود، با گروه تفحص از العماره به سمت منطقه زبیدات به راه افتادیم، هم اینکه به اصطلاح تفریحی باشد برای بچه ها و هم اگر شد کاری را هم انجام داده باشیم.

فرمانده قرارگاه عملیاتی کمیته جستجوی مفقودین ستادکل نیروهای مسلح توضیح داد: وارد منطقه ای شدیم که میدان مین وسیعی بود، در قسمتی که به اصطلاح کمتر آلوده بود پیاده و مستقر شدیم، تعدادی از بچه ها شروع کردند به آماده کردن غذا و من و بقیه در میدان مین و اطراف به گشت زنی برای شناسایی مشغول شدیم.

سرهنگ عشقی اضافه کرد: با یاری خدا و توسل به امام زمان(عج) آن روز که مصادف با روز جمعه بود، دو شهید پیدا کردیم، جالب اینکه یکی از این دو شهید پیشانی بند یا مهدی ادرکنی(عج) داشت و شهید دیگر هم پشت پیراهنش یا بقیة الله(عج) نوشته شده بود.

وی افزود: آن روز مقداری از گوشت غذا اضافه آمد که هنوز کباب نشده بود، آشپزمان گفت که این گوشت را کباب نکنیم و ببریم الاماره برای نوبت شام، به ذهنم رسید که شاید یکی را در جاده پیدا کردیم که گرسنه باشد، گفتم کباب کنیم بگذاریم توی ماشین در مسیرمان به یک نفر می دهیم. رفتیم در روستای زبیدات یک بنده خدا بود که بر اثر انفجار مین هم انگشتان دستش قطع شده بود و هم نابینا شده بود.غذا را به او دادیم. او به ما گفت:حالا که به من غذا دادید، من هم خبری برای شما دارم. ما را به جای خلوتی برد و گفت:خانم سالخورده ای اینجا به مهمانی خانه شیخ عشیره آمده که اطلاعاتی در مورد شهدای ایرانی دارد.

سرهنگ عشقی جریان این زن عراقی را اینگونه روایت کرد: رفتیم این خانم را پیدا کردیم. پیرزن روستایی سوار ماشین شد و ما را به جایی برد که می گفت شهدای ایرانی آنجا هستند. در واقع این خانم خودش شهدا را در زمین کشاورزی اش دفن کرده بود. شاید در حالت عادی ما هیچ وقت آنجا نمی رفتیم چون منطقه ای بود خارج از مناطق عملیاتی، حالا یا اسیر شده بودند و یا اتفاق دیگری برایشان افتاده که به آنجا منتقل شده بودند.

آن پیرزن عراقی تعریف می کرد:وقتی من این شهدا را پیدا کردم پراکنده بودند. من همانطور که اینها را جمع می کردم، گریه می کردم و یاد مادرشان افتادم و گفتم که من برایتان مادری می کنم. چند شب شام نذری دادم برای این شهدا. وقتی ما پیکر شهدا را از زیر خاک بیرون آوردیم آن زن مدام خدا را شکر می کرد و می گفت: بالاخره امانتی بود نزد من و این امانت را حالا به ایرانیان برمی گردانم و تحویل می دهم.