مستبدانه برخورد می​کنند

کد خبر: ۴۸۸۴۲

تاریخ: ۳۱ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۲۰:۲۶

گفته‌های علیرضا صفارزاده علیه محسن مهرعلیزاده باعث شد تا رئیس پیشین سازمان ورزش پس از مدت‌ها سکوتش را بشکند.

به گزارش خبر آنلاین، صفارزاده که فدراسیونش از عضویت در فدراسیون بین‌المللی ورزش‌های زورخانه‌ای به ریاست محسن مهرعلیزاده، کنار کشیده درباره این مدیر سابق ورزش کشور گفته: «او چون می‌دانست دوره‌اش در ورزش سر رسیده بود، این تشکیلات بین‌المللی را راه انداخت تا بتواند بگوید هنوز هم جایی در ورزش دارد.» این گفته خشم مهرعلیزاده را به همراه داشت تا در این باره به خبر بگوید: «باید از همه پهلوانان و مرشدان خوب ایرانی عذر بخواهم که به دلیل استبداد قدرت حاکمه بر این ورزش با تهدید و ارعاب حق حضور در میادین بین‌المللی را از دست داده‌اند. من دست این عزیزان را می‌بوسم و شرمنده شان هستم.»

چرا باید مسابقاتی که ریشه‌ای ایرانی دارد بی‌حضور تیم ملی ایران برگزار شود؟

بگذارید کمی به عقب برگردیم. ورزش زورخانه‌ای ریشه در تاریخ ایران دارد. همه پهلوانان اسطوره‌ای ایران، باستانی کار بوده‌اند. سال 1383 ما پس از 2 سال کار تحقیقاتی توانستیم به این ورزش که تا پیش از این جنبه نمایشی داشت حالت مسابقه‌ای دهیم. نرم افزاری برای سیستم امتیازی برایش طراحی کردیم و 8 رشته مختلف را برای آن تعریف کردیم. این اتفاق بزرگی بود و در پی این کار علمی توانستیم فدراسیون بین‌المللی رشته یادشده را تشکیل دهیم. . .

فدراسیونی که آقای صفارزاده ادعا دارند بین‌المللی نیست؟

این دیگر به دلیل نا آشنایی این آقا از ورزش است. من در شأن خودم نمی‌دانم که پاسخی به گفته‌های انسانی در این سطح آگاهی از ورزش بدهم اما برای تنویر افکار عمومی و دانستن او می‌گویم هر فدراسیون جهانی باید حتماً 70 فدراسیون ملی داشته باشد، مسابقات قاره‌ای‌اش تشکیل شده باشد و سالانه دو مسابقه جهانی برگزار کند. باید حتماً عضویت در مؤسسات بین‌المللی چون گایس را داشته باشد تا در صف رشته‌های متقاضی حضور در المپیک باشد. ما فقط 4 سال و نیم است که فدراسیون مان را تشکیل دادیم اما در این مدت تورنمنت‌های مختلفی چون بازی​های جایزه بزرگ کیش، شهرهای بزرگ مشهد، قهرمانی اروپا در آلمان، جهانی باکو و کره و همین طور تورنمنت حکیم فردوسی تاجیکستان را برگزار کردیم. با دست خالی تا به حال دو زورخانه در افغانستان و تاجیکستان ساختیم و زورخانه‌هایی را هم در دست احداث در کره، عراق و افغانستان داریم.

ما هنوز شرایط رسمی حضور در المپیک‌ها را نداریم چون به سقف مورد نیاز نرسیده‌ایم اما ورزشی مثل کاراته که 100 سال از تأسیس فدراسیون جهانی‌اش می‌گذرد هنوز نتوانسته به المپیک راه یابد درحالی که حامیان بزرگی چون چین دارد. یا مثلاً جودو و تکواندو پس از بیش از نیم قرن المپیکی شدند. ما پیشرفتی فوق العاده داشته‌ایم

شما این فدراسیون را تأسیس کردید چون می‌دانستید که جایی دیگر برای ماندن در ورزش ندارید؟

این گفته فقط از فردی برمی‌آید که هیچ شناختی از ورزش ندارد. من اگر می‌خواستم که می‌توانستم از مجمع رأی بگیرم و رئیس کمیته المپیک شوم. آنجا که خیلی بیشتر دیده می‌شد نه فدراسیونی تازه تأسیس مثل ورزش‌های زورخانه‌ای. خودتان می‌دانید که چقدر ساده می‌شود از مجمع برای ریاست کمیته ملی المپیک رأی گرفت چون من مطمئن بودم دوره بعد را در ورزش نمی‌مانم چون یا رئیس‌جمهور می‌شدم یا اگر یک اصلاح‌طلب رأی می‌آورد مدیری صنعتی می‌شدم و اگر دولت را از دست می‌دادیم که سازمان ورزش را می‌گرفتند و جایی در کابینه نداشتم پس من آگاهانه نامزد کمیته ملی المپیک نشدم و به استقلال این نهاد احترام گذاشتم.

یکی از موارد بحث برانگیز این است که منافع ملی در اساسنامه فدراسیون شما رعایت نشده مثلاً اینکه ایران مقر دائمی این فدراسیون نیست؟

این حرف صحت ندارد. تهران محل دائمی این فدراسیون است. اما چطور عده‌ای که معلوم نیست به یکباره از راه رسیده‌اند به خود اجازه می‌دهند به فردی چون من تهمت وطن فروشی بزنند؟ ما غرور ملی را زیر پا می‌گذاریم یا آنهایی که با گفتن اینکه شمشیر را از رو بستیم، زورخانه‌ها را می‌بندند و مرشد‌ها را ممنوع‌الکار می‌کنند؟ چه افتخاری بالاتر از اینکه در رشته ورزشی ما مرشدانی خارجی تربیت کرده‌ایم که مناجات فارسی می‌خوانند. جوانان اروپایی و آمریکایی با هر مذهبی که دارند برای ورود به گود بر خاک سجده می‌کنند، سر تعظیم فرود می‌آورند و با ادای واژه فارسی «رخصت» به گود می‌روند.

مشکل اصلی شما با سازمان ورزش است یا فدراسیون ملی؟

نمی‌خواهم از کسی اسم ببرم. مشکل ما از تفکری کوتاه نظر و کوته‌بین است که به خود اجازه می‌دهد حقوق شهروندی مردم را برای رسیدن به خواسته‌های غیرمنطقی و سلطه جویی خود زیرپا بگذارند. فدراسیون ملی ورزشکاران را تهدید می‌کند و سازمان ورزش از این تشکیلات حمایت. نمی‌خواهم خیلی مسائل را باز کنم اما وقتی یک نفر بی‌تجربه شرط می‌گذارد که فقط سمتی بگیرد و چون به خواسته‌اش نمی‌رسد همه را محروم می‌کند اسمش آدمی است که به دنبال منافع ملی است. اصلاً مگر آنها منافع ملی را تعیین می‌کنند؟