نخستین ثمره حرکت ارزشمند بهرام رادان؛

عیدی هفت میلیونی به دانش‌آموزان سوخته

این یکی از معدود وعده‌هایی است که از صد‌ها وعده مطرح ‌درباره این کودکان عملیاتی شده و صرفاً جنبه تبلیغاتی نداشته است. به همین دلیل، باید از او به واسطه تعهدش به مسئولیت اجتماعی ـ که درباره‌اش سخن گفته بود ـ تشکر کرد و امیدوار بود تا با رفتارهای مشابه، وضعیت این کودکان تغییر چشمگیری داشته باشد و وجدان عمومی تا حدی تسلی یابد.

کد خبر: ۴۸۴۴۹۷

تاریخ: ۲۶ اسفند ۱۳۹۳ - ۱۸:۱۰

بهرام رادان تصویر سلفی از خود و گروهی از دانش آموزان مدرسه درودزن مرودشت را منتشر کرد تا بخشی از ثمره حرکتی که دو سال آغاز کرده بود، علنی شود و بتوان امیدوار بود ‌با چنین تلاش‌هایی، زیبایی اصیلی که در چهره این دانش آموزان بود تا حد ممکن بازگردد و امید‌ها برای کاهش آثار چنین زخم‌هایی پررنگ‌تر شود.

به گزارش «تابناک»، آتش‌سوزی مدرسه درودزن، حادثه‌ای بود که در چهاردهم آذر ۱۳۸۵ در مدرسه شهید رحیمی درودزن شهرستان مرودشت استان فارس رخ داد و هشت دانش‌آموز را در شعله‌های خود سوزاند. این رویداد که بر اثر آتش گرفتن تنها وسیله گرمایشی (بخاری علاءالدین) رخ داد‌، تا پانزده روز بعد توسط آموزش و پرورش اعلام نشد تا رئیس وقت سازمان بازرسی کشور در جلسه‌ای با مسئولان آموزش و پرورش، خبر را اعلام داشت و جنبه ملی پیدا کرد.

این تنها حریق دردناکی نبود که رخ داد و در میان آتش سوزی‌های مکرر در مدارس، آتش‌سوزی در مدرسه دخترانه روستای شین‌آباد از توابع پیرانشهر نیز بسیار دردآور بود؛ واقعه‌ای که چهارشنبه، ۱۵ آذر ۱۳۹۱ در یک کلاس درس مدرسه ابتدایی رخ داد و با سوخت بخاری نفتی کلاس، ۲۹ نفر دانش آموز دچار سوختگی شدند و شرایطی پیش آمد که مسأله بخاری‌های نفتی مدارس و جمع آوری‌اش، یک بحث ملی شد و در این میان افکارعمومی به شدت پیگیر وضعیت این آسیب دیدگان بودند که آینده‌شان تباه شده بود.

همان زمان بهرام رادان از تلاش برای درمان این کودکان سخن به میان آورد و دست کمک به سوی چهره‌های شاخص حوزه‌های مختلف به ویژه پزشکان دراز کرد تا آنجا که ممکن است، چهره این کودکان را ترمیم کنند و بخشی از آنچه ایشان در کسری از دقیقه از دست داده‌اند را به ایشان بازگردانند و در عین حال از گروه‌های توانمند درخواست کرد تا کمک‌هایشان را برای اهدا به بچه‌های آسیب دیده، تجمیع کنند.

او در این باره گفته بود: «با دیدن یک برنامه تلویزیونی طرحی به ذهن من رسید. در آن برنامه پنج هزار جراح پلاستیک مجمعی تشکیل داده و به آفریقا رفتند. آن‌ها کودکانی که به هر دلیل دچار تغییر شکل در صورت شده بودند، رایگان ‌جراحی کردند. در مصاحبه‌‌ با یکی از جراحان خواندم که ‌گفته بود: «۴۵ دقیقه بیشتر برای من این کار طول نمی‌کشد اما یک زندگی به این کودک می‌دهم و او را به اجتماع برمی‌گردانم». دو حادثه شین آباد و پیرانشهر نیز در مجموع ۲۰ تا ۳۰ کودک را مجروح کرد و من فکر کردم ما می‌توانیم از انجمن جراحان پلاستیک درخواست درمان آن‌ها را داشته باشیم و هزینه بیمارستان و تجهیزات پزشکی را از طریق جمع شدن اهالی ورزش، هنر و مردم خیر تأمین کنیم‌».

بهرام رادان یادآور شد: «همانطور که می‌دانید ما در جراحی پلاستیک رتبه اول را داریم و حتی مردم از کودکی به اینطور جراحی‌ها علاقه نشان می‌دهند؛ بنابراین، ایرادی ندارد که چند تن از پزشکان دست به کار شده و اقداماتی برای بازگشت این کودکان به اجتماع داشته باشند. آن‌ها فردا بزرگ می‌شوند و به این مملکت کمک می‌کنند. ما تا کی می‌خواهیم منتظر بنشینیم که وزرا برایمان کاری کنند؟ نمی‌کنند ایراد ندارد. ما باید خودمان دست به دست هم دهیم و سهمی در پیشرفت مملکتمان داشته باشیم‌».

ستاره سینمای ایران نیز در این راستا توضیح داد: «به فکر این هستم که چند نفر را دور هم جمع کنم. پیغام‌هایی نیز برای چند نفر فرستاده‌ام اما اسم نمی‌برم تا کسی در معذوریت نیفتد. پس از تشکیل یک جمع از هنرمندان و ورزشکاران، می‌توانیم کمک‌های مردمی را نیز جذب کرده و با یک همت بالا برای این کودکان کاری کنیم و خودمان لذتش را ببریم‌».

حال در آستانه نوروز ۹۳، بهرام رادان تصویری از خود و این کودکان را منتشر نموده و در این باره یادآور شده است: «دو سال پیش فراخوانى دادیم براى کمک به بچه هاى سوخته مرودشت، امروز حساب بانکى بین بچه‌ها بعنوان عیدى شون تقسیم شد: نفرى ٧ میلیون تومن، ممنونیم از اعتماد اون‌ها که کمک کردن، این عکس یادگارى به خواست خود بچه‌ها منتشر می‌شه، امیدوارم سال آینده با بهبودى کاملشون این عکس رو تکرار کنیم، آمین».

این یکی از معدود وعده‌هایی است که از صد‌ها وعده مطرح ‌درباره این کودکان عملیاتی شده و صرفاً جنبه تبلیغاتی نداشته و به همین دلیل باید از او به واسطه تعهدش به مسئولیت اجتماعی که درباره‌اش سخن گفته بود، تشکر کرد و امیدوار بود تا با رفتارهای مشابه، وضعیت این کودکان تغییر چشمگیری داشته باشد و وجدان عمومی تا حدی تسلی یابد.