معصوميت از ياد رفته

کد خبر: ۴۸۲۱۴

تاریخ: ۲۷ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۱۵:۳۳

يکي از بينندگان «تابناک» در پيامي نوشته است: زوجي جوان در بوشهر در فرآيند زيباي پدر و مادر شدن قرار داشتند و قرار بود صاحب نخستين فرزند خود شوند. حساسيت‌هاي پدري و مادري از يك سو و اعتماد به رشد و توسعه پزشكي و فناوري اين دانش از ديگر سو، حكم مي‌كرد كه پدر و مادر با خيالي آسوده انتظار فرزند خود را بكشند؛ بنابراين، زوج جوان از آغاز زمان بارداري به متخصصان زنان و راديولوژي مراجعه کرده و در دوران حاملگي چندين بار مورد معاينه و سونوگرافي قرار گرفتند. نتايج معاينه و راديولوژي، حاكي از پايان اين پروسه به خوبي و خوشي است و متخصص مربوطه نيز در هر بار آزمايش و تست، زوج را وعده به سلامت فرزند و مادر مي‌داد.

پس از چند ماه هيجان و انتظار، درام تولد فرزند به تراژدي غمناكي تبديل شد. نتيجه زايمان بر خلاف وعده‌ها و اطمينان بخشي‌هاي متخصص به سلامت فرزند پايان نيافت، چرا كه فرزند متولد شده، ناقص بود و دختر كوچولوي زوج جوان فاقد هر دو دست است!! دكتر زايمان از نتيجه زايمان شوكه شده و خانواده را راهنمايي مي‌كند كه از راديولوژيست شکايت کنند. با همه درماندگي زوج جوان شكايت مي‌كنند، اما هشت ماه مي‌گذرد و هيچ احقاق حقي صورت نمي‌پذيرد. اين موضوع دو بار نيز در نشريات محلي بوشهر بازتاب داده شد، اما آب از آب تكان نمي‌خورد و فرد خاطي مانند پيش در حال انجام كار خويش است و زوج جوان قرباني بي تفاوتي او مغموم شده و در بهت هستند. از اين نوع اخبار بارها شنيده شده و يا در رسانه‌ها خوانده‌ايم، اما گويا پزشكان اين ديار پيشتاز بي تفاوتي و عبور از اخلاق شده‌اند و تنها به فكر درآمد خود هستند.
نياكانمان به خوبي گفته‌اند: هر چه بگندد نمكش مي‌زنند/واي به روزي كه بگندد نمك

چرا اينگونه شده‌ايم ما؟ چه بر سرمان آمده؟ براي چه از غم ديگري شادمانيم و از سر خوشي ديگري نالانيم؟ چه شده است ما را كه بر آتش سوسن و ياس كباب قناري طبخ مي‌كنيم و شمع محفل دوستي را خموشي داده و پروانه را خشك كرده به ديوار زده‌ايم!
معنويت و اخلاق از بر ما رخت بربسته و هر كدام دشمن يكديگر شده‌ايم. بايد براي خودمان و از دست خويشتن خويش بناچاري از حافظ وام گرفت كه «درد ما را نيست درمان الغياث».

آيا اگر شرايط سياسي و اقتصادي و اجتماعي سخت شد، بايد نيكي كنيم و در دجله اندازيم و چو عضوي از ما به درد آمد خود و ديگران بيقراري کنيم يا اينكه خود نيز همان كنيم كه «ويتوريو دسيكا» در «دزد دوچرخه» به تصوير كشيد. دوچرخه‌مان اگر دزديده شد و زندگيمان سخت‌تر شد، بايد دوچرخه فردي ديگر را بدزديم و يا اينكه ....

ما را چه شده است كه همه دزد دوچرخه‌ايم و به نقد دزد‌هاي دوچرخه مي‌پردازيم. ركاب دوچرخه دزدي زير پايمان است و و با آن به پيش مي‌رويم، ولي انگشت اشاره‌مان به دوچرخه‌هاي ديگر است! كمي به خود آييم. از دوچرخه دزدي به پايين آييم و خود را برانداز نماييم. پاي برهنه انساني، بسي به از هر وسيله‌اي است كه به واسطه آن انسانيت لگدمال شود.

ما را چه شده است كه تنها خود را مي‌بينيم و طمع و آز خويش از فكر ديگري بر حذرمان مي‌دارد؟ چه شده كه فكر خاتمي و احمدي نژاد و كروبي و موسوي، بيش از فكر پدر و مادر و همسر و همسايه ذهنمان را به خود مشغول كرده است؟ چه شده است ما را كه از لبخند ديگري دندان به هم مي‌ساييم و از غم ديگران لبخندمان شكوفا مي‌شود؟

همه چيزمان از بود و نبودمان غير انساني شده و از انسانيتمان تنها پيكري مانده. گوييا، با سعدي لج كرده‌ايم كه تن آدمي شريف نسيت به جان آدميت! و انسانيت براي ما برابر شده با چه ميان نقش ديوار و چه ميان آدميت!
يادداشت همكار مطبوعاتي‌مان آقاي حسين حشمتي، روحم را به درد آورد و از آن روز به بعد، ذهنم درگير اين بود كه اگر در حمايت فلان كانديداي سياسي و يا بيسار مدير سازمان بود، چه بيانيه‌ها و چه نقدها و يا تعريف‌ها و تمجيدها نوشته نمي‌شد، اما حال كه انسانيت زير سؤال رفته و حمايت و يا نقد ما سودي ندارد، تنها چيزي كه نوشته مي‌شود، سكوت است و ديگر هيچ و هيچ و هيچ!

اگر احمدي نژاد و خاتمي بود، همه يا اصولگرا بوديم و يا اصلاح طلب و نمي‌دانيم كه اصولگرايي انساني فراموشمان شده و بايستي اصلاح طلبي باشيم براي زنده کردن انسانيت و معصوميت از دست رفته‌مان!

آنگاه كه بركت از زمين‌ها رفت، از كردار ما بود و اكنون كه انسانيت رخت بر بسته نيز بايد سرود كه «وقتي كه سيم حكم مي‌كند زر خدا شود». روزگار غريبي است نازنين!
آن زمان که ناظران و پاسداران سلامت تن و روح فرد و جامعه خود نيز بر چرخه فساد افزايند آن جامعه نابود شده و در حال مرگ است.

در چنين جامعه‌اي، تصادفات راهنمايي رانندگي، روز به روز جان‌هاي بيشتري مي‌گيرد، قتل، ضرب و جرح، اعتياد، فحشا، فقر، نبود امنيت، روز به روز افزايش مي‌يابد. عبوسيت جاي نشاط مي‌گيرد و مرگ جاي زندگي.
معصوميت از دست رفته‌مان را بازيابيم و همه با هم بخوانيم، نه براي اهل قدرت و بازي سياست که براي خود و همسايه که همراه شو رفيق، تنها نمان به درد، کين درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمي‌شود... .