به جای سرکوب مخالفان دولت، شما هم گاهی از دولت انتقاد کنید

به هر حال این دولت نیز عمری دارد و نهایتا ‌سال ۱۴۰۰ عمر آن به پایان خواهد رسید. اگر قرار باشد پس از پایان هر دولتی، هوادارانش استحقاق انتقاد، مخالفت با دولت‌های جدید را نداشته باشند،‌ پس از چند دولت، کسی نمی‌ماند که حق انتقاد از دولت برای وی‌‌ مانده باشد. آیا هواداران دولت دوازدهم یا سیزدهم نخواهند توانست با همین بهانه، هواداران سرسخت دولت فعلی را که هیچ انتقادی را بر‌نمی‌تابند، به سکوت بکشانند؟

کد خبر: ۴۷۶۲۴۲

تاریخ: ۲۸ بهمن ۱۳۹۳ - ۲۱:۱۶

این روز‌ها، این سؤال که منتقد یا مخالف در دوره دولت قبل ساکت بوده، بخشی از پاسخ به هر انتقادی است که از دولت مطرح می‌شود. گویی نه با دولت قبل مخالفتی می‌شد و نه اینکه دولت اعتدال عمری دارد و بعد از چهار یا هشت سال، جای خود را به دولتی دیگر می‌دهد.

به گزارش «تابناک»، پیش از اینکه انتخابات ریاست جمهوری دوره یازدهم در خردادماه سال ۹۲ برگزار شود، یکی از اهالی سیاست درباره کسانی که در معرض نامزدی در انتخابات بودند، این فرضیه را مطرح کرد که آن‌ها یا عاشقند یا دیوانه؛ به عبارت دیگر، رئیس دولت یازدهم کشور را در شرایطی تحویل می‌گرفت که فشار کار و مشکلات بر وی آن چنان زیاد پیش‌بینی می‌شد که برای پذیرفتن آن، فرد ‌باید عاشقانه زیر بار و فشار می‌رفت، در غیر این صورت، نامزد ریاست‌جمهوری فردی بود که از دشواری‌های کاری که پیش رویش بود، بی‌خبر بود.

پیش‌بینی دشواری کار رئیس دولت یازدهم تا حد زیادی درست از آب در‌آمده است؛ علاوه بر مشکلاتی که پیش از این قابل پیش‌بینی بودند، آسمان نیز چندان با کشور مهربان نیست و دستگاه‌های عریض و طویل دولتی نتوانستند، سقوط قیمت نفت را در زمان مناسب پیش‌بینی کرده و به آن واکنش نشان دهند.

همین شرایط باعث شده که روز به روز، انتقادات واقعی از دولت بیشتر شود؛ انتقاداتی که به مسائل واقعی کشور مربوط است، ولی می‌تواند مورد سوءاستفاده تبلیغاتی یا بهره‌برداری انتخاباتی هم قرار بگیرد.

آلودگی شدید هوا در غرب و جنوب کشور از جمله آخرین مثال‌هایی است که یک مشکل واقعی و عینی سبب انتقادهای فراوانی از یک معاونت رئیس جمهور شده است. پاسخ به این انتقاد نیز از همان الگوی همیشگی پیروی می‌کند؛ سکوت یا ضعف واکنش مقامات دولتی، تبدیل شدن موضوع به یک مسأله سیاسی، حمله به برخی مقامات دولتی، حمله متقابل هواداران دولت به دولت قبل، فراموشی موضوع. این داستانی است که در ماجرای توزیع سبد کالا و یا ثبت نام برای دریافت یارانه‌های نقدی هم افتاد.

بعد از گذشت بیش از ۴۰ درصد عمر دولت یازدهم، هنوز هم بهترین دفاع از عملکرد دولت، ظاهرا انداختن گناه به گردن دولت قبل و منتسب کردن معترضان و منتقدان به هواداری از دولت قبل است؛ روشی که با ده‌ها مثال می‌توان اشتباه بودن چندباره آن را نشان داد.

روز یکشنبه تعدادی از نمایندگان مجلس برای نشان دادن اعتراض خود به وضعیت هوای این شهر، با ماسک در صحن مجلس حاضر شدند. هر کسی می‌تواند مدعی شود که این کار ممکن است تحت تأثیر انگیزه‌های سیاسی و یا بهره‌برداری در انتخابات آتی مجلس باشد، ولی آیا می‌توان به این نمایندگان گفت ‌شما حق اعتراض ‌ندارید، چون به دولت پیشین اعتراضی نمی‌کردید؟

این کار حداقل به دو دلیل اشتباه است؛ نخست اینکه موارد متعددی از اعتراضات مشابه در دولت قبل وجود دارد. اگر در این دولت، نمایندگان برای اعتراض به وضعیت هوا با ماسک در مجلس حاضر شدند، در دولت قبل نمونه آب اهواز را به مجلس آوردند و با اشاره به بوی نامطبوع آن، نه از معاون رئیس‌جمهور دولت یازدهم بلکه از شخص رئیس دولت قبل پرسیدند ‌می‌تواند چنین آبی را بنوشد یا خیر؟!

از سوی دیگر، به هر حال این دولت نیز عمری دارد و نهایتا ‌سال ۱۴۰۰ عمر آن به پایان خواهد رسید. اگر قرار باشد پس از پایان هر دولتی، هوادارانش استحقاق انتقاد، مخالفت با دولت‌های جدید را نداشته باشند، ‌ پس از چند دولت، کسی نمی‌ماند که حق انتقاد از دولت برای وی‌ مانده باشد. آیا هواداران دولت دوازدهم یا سیزدهم نخواهند توانست با همین بهانه، هواداران سرسخت دولت فعلی را که هیچ انتقادی را بر‌نمی‌تابند، به سکوت بکشانند؟