نياز تيمهاي ايراني به طراحي استراتژي براي حضور در چند جام؛

مبارزه با فوتبال زدگي

کد خبر: ۴۷۵۲۹

تاریخ: ۲۲ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۱۲:۳۴

حذف پرسپوليس از جام حذفي يک اتفاق طبيعي و يک موضوع فني بود. فوتباليست ايراني از نظر ذهني و بدني توان انجام حضور در سه جام در طول يک فصل را ندارد.

به نوشته قدس، وقتي جزيي ترين واحد سازنده تيم، يعني بازيکن توان يک کار را نداشته باشد، اين مسأله به کل تيم تعميم داده مي شود.

گزاره قبل را مي شود جور ديگري هم بيان کرد: «تيم ايراني از نظر ذهني و بدني توان حضور در سه جام در طول يک فصل را ندارد.» دلايل اين موضوع واضح و روشن است

1 - فوتبال زدگي يک پديده معمولي و طبيعي است؛ مثل خواب زدگي، غذازدگي و تمام چيزهايي که با بدن و روان انسان سر وکار دارد. براي اينکه اين حالت زودرس نباشد و ديرتر سراغ انسان بيايد، نياز به خودسازي و قوي کردن جسم و ذهن دارد.

فرگوسن وقتي در نيمه نهايي فصل 2007 - 2006 چمپيونز ليگ، مغلوب ميلان مي شود، به اين نتيجه مي رسد که با فهرست تيمي لاغر و کم حجم نمي تواند هر فصل مدعي فتح سه جام باشد. البته، همين يونايتد شاهکار تاريخي اش را در فصل 99 - 98 با حضور 14 تا 16 بازيکن فعال رقم زد، اما فوتبال در ده سال گذشته آن قدر پيشرفت کرده که ليورپول حالا با 14 مهره عالي نتواند حتي يک جام ببرد.

پس فرگوسن چند هفته پس از باخت به ميلان و نرسيدن به فينال اروپا، استراتژي تازه اي در بازار نقل و انتقالات مشخص مي کند و هنوز پنجره نقل و انتقالات باز نشده، يونايتد هارگريوز و اندرسون و ناني را خريده است. چند روز بعد هم کارلوس توس از راه مي رسد و به موازات اين فعاليت پررنگ در نقل و انتقالات، آکادمي يونايتد پرکارتر مي شود تا خيلي زود محصولات عالي مثل جاني ايونز و رافائل، فابيو، ولبک و ماکدا به تيم اصلي منچستر برسند.

حالا تيمي که در يک قدمي فتح ليگ جزيره است و با اقتدار هم به فينال رسيده، تيمي است که با وجود يک فصل نداشتن هارگريوز و وس براون، فهرست تيمش لاغر و کم حجم نشده و پخش شدن بازيها بين مهره هاي مختلف، آنها را هنوز از «فوتبال زدگي» دور نگه داشته است.

در همين فوتبال اروپا هستند تيمهايي که بدون توجه به اهميت «حجم» و «جرم» فهرست تيم خود، از ابتداي فصل براي فتح چند جام برنامه ريزي مي کنند و اين ايده آل گرايي نپخته کار را به جايي مي رساند که ميلان با پيرمردهاي خود خسته و دلزده منتظر پايان فصل است،آن هم بدون اينکه دستش به يک جام معمولي رسيده باشد.

2 -جرم و حجم فهرست و چرخشي بازي دادن به مهره هاي بزرگ و متوسط، برنامه هايي است که براي فوتبال اروپا بهترين راه به شمار مي رود، اما براي الگوبرداري از هر راه و روشي، بايد ظرف زماني و مکاني در نظر گرفته شود.

فوتبال ايران هنوز نه به بلوغ و وحدت رويه فني رسيده و نه تفاوت تيم اول و آخر ليگش آن قدر زياد است که مهره هاي ذخيره هم بتوانند در طول فصل بارها در ترکيب اصلي قرار بگيرند و دست آخر تيمشان را هم قهرمان کنند. اينجاست که براي مربياني مثل قلعه نويي، وينگادا و فيروز کريمي مشکل پيش مي آيد. آنها روي يک ترکيب با حداقل تغييرات تمرکز مي کنند و در ليگ پيش مي روند تا اينکه بازيهاي آسيايي از راه مي رسد و در آن جاست که ديگر امکان ندارد يک مربي به مهره هاي اصلي خود استراحت بدهد و از ذخيره ها استفاده کند.

اينجاست که فوتبال زدگي و استهلاک فني سراغ بازيکنان اصلي استقلال، صبا و پرسپوليس آمده و فاصله ذخيره ها هم با بازيکنان اصلي به دليل مدتها «حضور کمرنگ در چرخه رقابت بر سر رسيدن به ترکيب اصلي»زياد شده و ديگر کاري از دست بازيکنان ذخيره هم برنمي آيد.

3 -پس بايد چه کار کرد؟ اين فصل که گذشت و تيمهاي ايراني متوجه شدند که توهم «ايران سلطان فوتبال آسيا» به پايان رسيده است.

براي فصل آينده تيمهايي مثل استقلال و مس و ذوب آهن که حضورشان در ليگ قهرمانان آسيا قطعي شده، بايد يک استراتژي مناسب براي حفظ تمرکز در چند جبهه و دور کردن «فوتبال زدگي» از ساق و ذهن بازيکنان خود طراحي کنند.

البته بايد کاري کنند که مهره هاي ذخيره هم از چرخه رقابت با بازيکنان اصلي دور نشوند و در بزنگاههاي حساس بشود روي آنها حساب کرد.

شايد براي همين است که پرويز مظلومي شرط و شروطي ويژه براي تمديد قراردادش گذاشته و اعلام کرده تا قول جذب بازيکناني که مي خواهد را نگيرد، با مس تمديد نمي کند.