از دروگبا و چلسى تا مديران و مربيان ما؛

نباید درود فرستاد؟!

کد خبر: ۴۷۱۳۰

تاریخ: ۲۰ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۱۰:۱۲

عادت استفاده از ادبيات و جملات كليشه اى در فوتبال ايران، مانند عادتى نزديك به نفس كشيدن شده است. بى ترديد همه اين جمله تكرارى را از زبان مربيان، بازيكنان، مديران و البته بسيارى از كارشناسان فوتبال شنيده ايم كه «فوتبال ما فقط در شماره پيراهن بازيكنان اش حرفه اى شده است!» آيا هرگز از سوى همين مديران تلاشى براى ترقى و حرفه اى گرى بيشتر در بخشى از اين فوتبال انجام شد؟

به نوشته جوان، سؤال ساده اى است كه بپرسيم كدام مربى فوتبال ما به جز حضور در كلاس هاى مربيگرى وقت خود را صرف آموختن و مباحثه مى كند؟ كدام مربى ما حاضر مى شود شبانه با مربيان بزرگ اروپايى «چت» كند و براى گرفتن پاسخ سؤالاتش هزينه اى بپردازد؟

كدام بازيكن ما ساعاتى پس از تمرين روزانه را صرف بالا بردن توانايى فيزيكى اش مى كند و مانند كريس رونالدو (كه در درآمد و شهرتش سرآمد تمام بازيكنان جهان است) براى تمرين بيشتر از خواب صبح و استراحت بعد از تمرينات صرف نظر مى كند؟

كدام مدير ما زمان قرار گرفتن در تنگناى مالى به جاى ناليدن و گلايه و شكوهق€ڈ درآمد زايى مى كند يا دست نياز خود را جلوى جيب دولت و بيت المال دراز نمى كند؟ كدام مدير ما از حاضرى خورى رها شده؟

چنين بحث كلى و پردامنه اى را مى توان در همين سطور خلاصه كرد و بعد به اتفاقى رسيد كه روز بعد از بازى چلسى مقابل بارسا رخ مى دهد. زمانى كه چلسى ناباورانه مقابل ديدگان هوادارانش با قضاوت مشكوك داور نروژى شكست مى خورد و هم فينال مسابقات و هم درآمد بيش از ۲۰ميليون پوندى را از دست مى دهد، ديديه دروگبا به عنوان چهره معترض به داورى مورد نكوهش و تهديد باشگاه قرار مى گيرد.

او كه نه داور را ضرب و شتم كرده و نه الفاظى ركيك را بر زبان رانده، صرفا به دليل رفتار تند خود از سوى باشگاه در ليست مازاد قرار مى گيرد. دروگبا وادار به عذرخواهى از داور، هواداران تيم و البته نوجوانان مى شود و چنين مى گويد: « خودم را براى تنبيهات سخت باشگاه آماده كرده ام...» آيا نمونه مشابهى از اين حفظ حرمت داورى (يا به عبارتى حفظ حريم انسانى از سوى باشگاه هايى كه لقب فرهنگى را بى ملاحظه به نام خود چسبانده اند) ديده مى شود؟

آيا به ياد داريد مديرى را كه در توجيه فحاشى به داور بازى از قانون نيوتن حرف زد و آن را طبيعى دانست؟ بى ترديد فراموش نكرده ايم مربى قهرمانى را كه هرگز برابر به بازى گرفته شدن ناموسش در شعار واكنشى نشان نداد و حق را به هواداران خود داد!

محمد مايلى كهن وقتى گفت درود بر شرف تماشاگران ليورپول، جنجالى از سوى مديران فرهنگ مدار فوتبال ما بر پا شد. همان مديرانى كه امروز خواهان حذف ليدرها مى شوند! آيا نبايد امروز به جريان فكرى كه در ليگ هاى اروپايى حرمت داور و انسان را با وجود تمام ايرادهاى واضحش در قضاوت تحت حفاظت خود دارند، درود فرستاد؟!