نگاه شما: فرمول ساده درخشش فوتبال ایرانی

بخش «نگاه شما» برای ارائه و معرفی «نگاه» مخاطبان «تابناک» به همه موضوعات است. هر مخاطب «تابناک» می‌تواند با مد نظر قرار دادن شرایط همکاری با این بخش، «نگاه» خود را ارسال کند تا در معرض دید و داوری دیگر مخاطبان قرار گیرد.

کد خبر: ۴۶۹۲۰۱

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۹۳ - ۱۲:۱۵

محسن دیناروند: این یادداشت را دقیقا دقایقی بعد از خداحافظی تیم ملی فوتبال ایران در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ می‌نویسم. لذا قاعدتا باید سرشار از نقد، غصه و ناامیدی باشد؛ اما نه اینطور نیست و دقیقا بر عکس من خیلی امیدوارم چرا که می‌دانم آیندهٔ هست که ما می‌توانیم به نفع خودمان بسازیمش. بله، اگر آینده نبود، اگر این شوق تماشاگران ایرانی، غیرت، تلاش و استعداد فوق العاده بچه‌های تیم ملی نبود و نمی‌دیدم قطعا نامید می‌شدم‌ام با وجود این‌ها دلیلی برای غم و غصه و نا‌امیدی و موج منفی نمی‌بینم.

با این حال حق دارید بپرسید چرا فوتبال ما نمی‌درخشد آنطور که باید؟ نگاه کنید برای درخشش نه فقط در فوتبال که در همه چیز چهار عامل اصلی داریم. آینده نگری، برنامه ریزی، تمرین و تلاش. آینده نگری خیلی مهم است آنطور که نمی‌شود آن را زیر مجموعه برنامه ریزی آورد. استعداد یابی و پرورش آن، هدف گذاری و امید سه ضلع همین آینده نگری است. ما باید برنامه ریزی کنیم برای درخشش. بی‌برنامه هیچ درخششی در سطح حرفه‌ای رخ نمی‌دهد همانطور که بدون تمرین هم رسیدن به موفقیت حرفه‌ای محال است.

اگر به وضعیت تیم ملی کشورمان بیاندازیم می‌بینیم از این چهار رکن که ذکر آن‌ها رفت فقط یک رکن را داشتیم، بله فقط تلاش بچه‌ها. واقعا غیرت و تلاششان فوق العاده قابل تحسین است و بی‌انصافی است اگر نبینیم این تلاششان را. مطمئنم همه تلاششان را انجانم دادند ولی این تلاش چرا جواب نداد؟ چون دقیق به سه عامل دیگر بی‌توجه‌ایم به قول معروف با یکگل بهار نمی‌شود.

دارم به این فکر می‌کنم چه برنامه ریزی دقیقی برای قهرمانی در جام ملت‌ها داشتیم؟ چند تا بازی تدارکاتی داشتیم؟ چقد لیگمان حرفه‌ای است؟ خب ما هیچ نکرده‌ایم و انتظار قهرمانی داریم و این خنده دار است.

فرمول درخشش فوتبال ایرانی در سطح حرفه‌ای نه فقط آسیا که در جهان خیلی خیلی ساده است، کشف استعداد‌ها و پرورش حرفه‌ای ایشان، هدف گذاری کوتاه مدت و بلند مدت و برنامه ریزی برای رسیدن اهداف تعین شده همین چون استعداد و تلاش و انگیزه بچه‌ها را داریم.

اگر الان دوباره بیخیال بشویم و از همین الان، بله درست همین الان به فکر جام‌های بعدی نباشیم باز سه چهار سال دیگر و باز در نسل‌های آینده، ما باید شاهد این تلخی‌ها باشیم پس به جای غصه خوردن یک بسم الله بگوییم، بلند بشویم و حرکت کنیم به سوی آینده، آینده‌ای که با این فرمول ساده می‌توانیم بدرخشیم.