وقتی رسانه‌های خودی هم طرفدار آمریکایی‌ها در مذاکرات هستند!

رسانه‌هایی که از هم‌اکنون دستور کار بعدی‌شان این است که در مذاکرات بعدی حتما وزیر خارجه ایران را باید با صندلی بست تا نتواند تکان بخورد و یا در اتاقی را که وزیر خارجه ایران در آن حضور دارد، ‌قفل کرد تا نتواند بیرون بیاید!

کد خبر: ۴۶۷۳۸۹

تاریخ: ۲۷ دی ۱۳۹۳ - ۱۲:۴۲

همین چند هفته پیش بود که ‌آسوشیتدپرس در ‌خبری کوتاه و به نقل از یک منبع نامشخص، اعلام کرد، بناست ‌ایران اورانیوم غنی شده خود را به یک کشور خارجی بفرستد؛ خبری که همه طرف‌ها را وادار به موضع‌گیری له یا علیه این خبر نمود. خبر کوتاه بود؛ اما جای دقیقی را نشانه رفته بود تا میزان حساسیت طرف ایرانی را بسنجد و از طرفی هم راه را برای انتقال اورانیوم ایران به خارج از کشور ‌در مذاکرات بعدی باز کند.

به گزارش «تابناک»، غرض از نقل این مطلب، پس از گذشت‌ هفته‌ها، ‌مقایسه رویکرد رسانه‌ای، رسانه‌های وطنی و غیر وطنی با مذاکرات هسته‌ای است. رسانه‌های غیر وطنی، عموما در جریات مذاکرات هسته‌ای با نقل خبر و تحلیل‌هایی از یک سو، موضع مذاکراتی ایران را تضعیف می‌کنند. بدین ترتیب که خواسته‌ها و توقعات طرف ایرانی را غیر منطقی و عقلایی جلوه می‌دهند و از سوی دیگر، موضوعات جدید برای میز مذاکره با ایران فراهم می‌کنند؛ موضوعاتی که هرچند شاید عملا ‌روی میز مذاکرات قرار نگیرند، ‌جو‌سازی‌ها و حواشی آن فشار مضاعف به تیم مذاکراتی ایران وارد می‌کند.

در این سو اما‌ در رسانه‌های وطنی، جریان کاملا معکوس است. رسانه‌های وطنی عموما به موضع مذاکراتی طرف آمریکایی یا غربی کاری ندارند. حتی بسیاری از آنان، حتی ‌دقیقا از موضع مذاکراتی تیم رقیب اطلاعی ندارند و به جای آن، موضع مذاکراتی تیم خودی و هم شخصیت مذاکره کنندگان را تضعیف می‌کنند و مذاکرات هسته‌ای را در حد یک دعوای درون جناحی فرو می‌کاهند.

در مذاکرات اخیر وزیر خارجه ایران و آمریکا به دلایلی بخشی از مذاکرات در قالب یک پیاده‌روی کوتاه و در انظار عمومی انجام شد؛عملی که برخی از تحلیل‌گران آن را به دلیل نگرانی از شنود، توسط سایر اعضای گروه ۱+ ۵ و اسرائیلی‌ها می‌دانند و برخی دیگر این پیاده روی را عملی نمادین از سوی وزیر خارجه دو کشور ارزیابی می‌کنند که حامل پیامی است برای کشورهایی که در روند مذاکرات کارشکنی می‌کنند؛ که مذاکرات با قوت به کار خود ادامه می‌دهد و کار‌شکنی آنان در این میانه نمی‌تواند مانعی ایجاد کند.

صرف‌نظر از اینکه ادامه مذاکرات در درون خیابان‌های ژنو، حامل پیام خاصی هست یا نه، برخورد برخی ‌رسانه‌های وطنی با چنین عملی، در امتداد‌‌ همان خط تضعیف موضع مذاکراتی و مذاکره کنندگان ایرانی است.

اینکه که اجباری وجود داشته باشد که مذاکرات ضرورتا باید در یک اتاق صورت بگیرد و وزیر خارجه ایران باید حتما نشسته با وزیر خارجه آمریکا گفت‌و‌گو کند و اگر با او قدم زد، دچار یک تخلف بنیادین شده و آبروی کشور را برده است، از آن دست مواضعی است که دست خالی برخی رسانه‌های وطنی را در مسائل مذاکرات نشان می‌دهد؛ رسانه‌هایی که از همین اکنون دستور کار بعدی‌شان این است که در مذاکرات بعدی، حتما وزیر خارجه ایران را باید با صندلی بست تا نتواند تکان بخورد و یا باید در اتاقی را که وزیر خارجه ایران در آن حضور دارد، ‌قفل کرد تا نتواند بیرون بیاید!

کاری که آسوشیتدپرس انجام داد تا روز‌ها مذاکرات را دچار حاشیه کرد و تیم ایران، نیرویی دو چندان ‌برای جمع کردن حواشی آن خبر در داخل و خارج مصروف کرد و کاری که برخی رسانه‌های داخلی می‌کنند‌‌، همان دستور کار آسوشیتدپرس است. ایجاد حاشیه کردن برای مذاکره کنندگان ایرانی و تضعیف موضع مذاکراتی ایران.

خبرگزاری آنان، برای آنان کار می‌کند و برای ایران حاشیه‌سازی و فشار وارد می‌کند و برخی رسانه‌های وطنی نیز برای آنان کار می‌کنند و برای ایران فشار و حاشیه‌سازی. این تفاوت کوچک، تنها یک تفاوت رسانه‌های وطنی با رسانه‌های غیر وطنی است.