حداد: در حق «سیدحسینی» جفا کردیم

درباره سیدحسینی حق این است که استادانی چون سمیعی گیلانی، سعادت و نجفی سخن بگویند که سالیان طولانی با ایشان همکاری نزدیک داشتند اما سخن گفتن بنده در این یادبود تنها به واسطه مسوولیتی است که در فرهنگستان دارم و آشنایی ای که با مرحوم سیدحسینی داشتم.»

کد خبر: ۴۶۶۹۷

تاریخ: ۱۷ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۰۹:۱۲

غلامعلی حدادعادل رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی و رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در مراسم ترحیم سومین روز درگذشت رضا سیدحسینی که در خانقاه صفی علیشاه برگزار می شد با اظهار تاسف از اینکه مرحوم رضا سیدحسینی به عضویت پیوسته این فرهنگستان درنیامد، گفت: «ما عذری نداریم، سیدحسینی هیچ کم نداشت که در کشور ایران عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی شود، ما جفا کردیم.

درباره سیدحسینی حق این است که استادانی چون سمیعی گیلانی، سعادت و نجفی سخن بگویند که سالیان طولانی با ایشان همکاری نزدیک داشتند اما سخن گفتن بنده در این یادبود تنها به واسطه مسوولیتی است که در فرهنگستان دارم و آشنایی ای که با مرحوم سیدحسینی داشتم.» وی همچنین به این مساله اشاره کرد که با نام او از وقتی آشنا شدیم که کتابخوان شدیم و «مکتب های ادبی» او یک سکه رایج در بازار ادب بود و هر وقت اسم سیدحسینی را می شنیدیم یاد «مکتب های ادبی» می افتادیم و هر وقت اسم «مکتب های ادبی» را می شنیدیم یاد سیدحسینی می افتادیم. بعد از انقلاب در بسیاری از موسسات فرهنگی و انتشاراتی مثل سروش، علمی- فرهنگی، صداوسیما و فرهنگستان زبان حضور داشت و بنده این توفیق را داشته ام که ایشان را زیارت کنم و از اخلاق خوش او خاطره بیندوزم. رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی با بیان اینکه کارهای سیدحسینی ماندگار است، چنین ادامه داد: « اگر سیدحسینی هیچ کاری در ترجمه نکرده بود، جز ترجمه «شکوه سخن» لونگینوس که با پایمردی استاد سمیعی برای نامه فرهنگستان ترجمه شد، کافی است نامش را به عنوان یک استاد برجسته در ترجمه این متون جاودانه کند و کسی می تواند قدر آن را بداند که خودش دستی در ترجمه داشته باشد.» به گفته حدادعادل آن نثر دقیق، متین و فاخر که هزاران سال پشتوانه ادب فارسی است، در ترجمه های سیدحسینی متجلی است.

وقتی این اثر منتشر و رونمایی شد افتخار داشتم در مراسمی که در انتشارات سروش برگزار می شود سخنرانی و از وی تشکر کنم و انصافاً «فرهنگ آثار» یک ذخیره برای آیندگان است.حدادعادل از احاطه سیدحسینی به چند زبان و تحقیقات و ترجمه های متعدد به عنوان عاملی که از او یک چهره حقیقتاً ماندگار ساخته، یاد کرد: «وقتی نامش به میان می آمد، تصوری که به ذهن خطور می کرد یک دانشمند امین و عمیق بود و آنچه شگفت آور بود اینکه او هیچ درس رسمی در دانشکده های ادبیات نخواند و اینکه گفته رادیوچی هست ایهام دارد چرا که او هم نویسنده رادیو بود و هم درس فنی مخابرات خوانده بود.»
حدادعادل سیدحسینی را یک ترک پارسی گو معرفی و عنوان کرد: او به زبان فارسی جان بخشید. بخشندگی او بخشندگی به زبان فارسی بود. او که از اردبیل برمی خیزد نزدیک 60 سال به زبان فارسی خدمت کرد و خیال همه آنهایی را که آرزومند همبستگی و وحدت ملی هستند، آسوده کرد.
دیروز در شورای فرهنگستان درباره سیدحسینی سخن گفته شد. استاد نجفی، سعادت، سمیعی، خرمشاهی و دیگران صحبت کردند. عرض کردم نمی دانم چرا سیدحسینی را به عنوان عضو پیوسته فرهنگستان انتخاب نکردیم؟ ما عذری نداریم، کوتاهی کردیم، قصور کردیم تقصیر داشتیم، سیدحسینی هیچ کم نداشت از اینکه در کشور ایران عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی شود، ما جفا کردیم.
او بعد از گفتن این سخنان به توجیه مساله پرداخت: « اما خودش هم بی تقصیر نبود و تقصیرش تواضع بیش از حد بود. او اهل نمود نبود، مدعی نبود. این جوانمردی او باعث می شد گاهی یاد و نام او از ذهن نزدیک ترین دوستانش غایب شوند. حالا در مجلس یادبودش باید به این کوتاهی اعتراف کنیم.»
حدادعادل با بیان اینکه سیدحسینی استوار و پرکار بود، بیان داشت:« بعد از درگذشت بابک فرزندش دیگر قد راست نکرد. همین چند سال پیش آمدیم اینجا در همین محل به او تسلیت گفتیم اما سنگینی بار درگذشت پسر او را شکست. امروز شخص او در میان ما نیست اما شخصیت او از یاد نمی رود و اگر به من بگویند مثل یک نقاش با تو خط چهره شخصیتی او را ترسیم کنم از کلمات باصفا و باسواد استفاده می کنم.» حدادعادل خاطرنشان کرد:
« با این چهره می توانیم سیمای او را قاب کنیم و در بهترین جای دلمان نصب کنیم.» وی در پایان به نمایندگی از فرهنگستان زبان و ادب فارسی و مجلس شورای اسلامی و همه کسانی که دوستدار زبان و ادب فارسی و ایران هستند درگذشت این خدمتگزار باوفا را به خانواده و دوستارانش تسلیت گفت.