حرکت کلاغ بر لبه تیغ

کد خبر: ۴۶۲۲۴

تاریخ: ۱۳ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۱۵:۳۰

بعد از بازی دوشنبه‌شب هفته پیش که نیوکاسل برابر پورتسموث به تساوی صفر- صفر رسید، هواداران حقیقت را دریافتند که کلاغ‌ها یک قدم دیگر به سقوط نزدیک شدند. شرایط برای آنها تقریبا رو به‌ بن‌بست می‌رود و شاید حضور 15 ساله‌شان در لیگ برتر تبدیل به کابوس سقوط شود.

به نوشته وطن امروز و به نقل از ساکرنت، در این میان مشکلات مالی و بحران اقتصادی که در باشگاه به وجود آمده این وضعیت را بغرنج‌تر می‌کند. حالا شانه‌های مایک اشلی دیگر توان مقاومت زیر فشارهای ایجاد شده را ندارد و تنها راه چاره را زدن چوب حراج به نیوکاسل می‌داند.

او روی لبه تیغ حرکت می‌کند و تصمیم دارد باشگاه را هر چه سریع‌تر به فروش برساند و اعتقاد دارد ورشکستگی کمر آنها را خم کرده است و ثمره همه این مشکلات سقوط به دسته پایین‌تر خواهد بود. اوضاع نابسامان مالک باشگاه زمانی نمایان شد که فهرست ثروتمندترین‌های فوتبال جزیره در سال 2009 منتشر شد و مایک اشلی با تخمین دارایی 700 میلیون پوند در رتبه شصتم قرار گرفت اما بحث فروش باشگاه و واگذار کردن سهام اشلی حرف تازه‌ای نبود که بخواهیم شکست تجاری او را برای این کار بهانه قرار دهیم؛ زیرا در سال 2007 نیز دقیقا همین جریانات پیش آمد و او تا مرز واگذاری نیوکاسل پیش رفت اما این بار اوضاع وخیم‌تر از سابق به نظر می‌رسد.

سپتامبر گذشته اشلی امیدوار بود باشگاه به مبلغ 350 میلیون پوند به فروش برسد اما حالا که آنها در ورطه نابودی قرار گرفتند شاید کسی پیدا نشود روی خرید چنین باشگاهی با این قیمت ریسک بزرگی کند. با اوضاع و شرایط به وجود آمده دیگر سران باشگاه نمی‌توانند روی مبلغ پیشنهادی پافشاری کنند و احتمال دارد در برابر خریداران ناک دان شوند، آن هم با مبلغ 120 میلیون پوند.

این موضوع یعنی واگذاری باشگاه در عین ناچاری؛ دقیقا همان نکته‌ای که در ابتدا به آن اشاره شد حالا به وضوح قابل رؤیت است؛ «بن‌بست». مایک اشلی راه پس و پیش ندارد، تیم در شرایط بدی قرار گرفته و خشم هواداران دیگر از مرز نارضایتی گذشته است.

البته درست است که او زودتر از اینها می‌خواست از شر این مشکلات خلاص شود ولی بحران اقتصاد جهانی گریبانش را گرفت تا پاییز سختی را پشت سر بگذارد. چیزی که در اینجا مشخص شده این است که اگر کسی هم پیدا شود تا بخواهد باشگاه را خریداری کند یا از لحاظ مالی به شکل اسپانسر قراردادی با آنها ببندد تقریبا مایوس می‌شود.

کافی است به رتبه پسران شیرر در این فصل نگاه کنید، همه چیز کاملا مشخص است! هواداران حتی دیگر قید گرفتن عنوان‌های مختلف را نیز زده‌اند. آنها از سال 1955 که در جام اتحادیه قهرمان شده‌اند تا به امروز حسرت به دل مانده‌اند و حالا کار به جایی رسیده که حتی به مرگ نیز راضی‌اند؛ یعنی تنها خواسته‌شان ماندن در لیگ برتر است؛ همین و بس. اما فکر می‌کنید این اتفاقات می‌تواند با یک شوک مدیریتی رخ دهد و آنها به کمترین خواسته‌شان برسند؟

یک نکته دیگر می‌ماند و آن هم درباره دستمزد بازیکنان است؛ بازیکنانی که در قراردادهایشان قید شده «حتی اگر به لیگ یک نیز سقوط کردید باز هم همان دستمزد حرفه‌ای لیگ برتر را دریافت می‌کنید!» این موضوع برای مالک باشگاه مانند پتکی است که هر کاری هم بکند باز هم روی سرش فرود می‌آید.

حتی نحوه فروش حق پخش بازی‌هایشان و مبلغ قراردادها نیز تغییر می‌کند. به هر حال اگر 5/11 میلیون پوندی را که اتحادیه فوتبال به تیم‌های لیگ برتری می‌دهد نیز به عنوان چتر نجات آنها عنوان کنیم باز هم 50 درصد دیگر از مشکلات به قوت خود باقی می‌ماند. در اینجا اشلی بر سر دوراهی قرار می‌گیرد؛ فروش باشگاه با قیمت پایین و ضرر مالی یا ماندن و پول خرج کردن.

اما باز هم یک سناریوی دیگر باقی می‌ماند؛ نیوکاسل تنها با کسب سه امتیاز می‌تواند تا حدودی امیدوار شود و اگر این اتفاق بیفتد شاید اشلی و حامیان مالی باشگاه دوباره طمع کرده و به دنبال منافع جدید از تصمیم‌شان صرفنظر کنند.