جسارت برگزيدن يک انتخاب

«جسارت برگزيدن يک انتخاب» بن مايه نامه‌اي است که وزير امور خارجه ايران به همتايانش در مذاکرات گروه 1+5 ارسال کرده است.

کد خبر: ۴۶۰۸۴۸

تاریخ: ۰۴ دی ۱۳۹۳ - ۰۷:۱۸

جواد حيدريان در سرمقاله ابتکار نوشت:

«جسارت برگزيدن يک انتخاب» بن مايه نامه‌اي است که وزير امور خارجه ايران به همتايانش در مذاکرات گروه 1+5 ارسال کرده است. اعلام مواضع رسمي جمهوري اسلامي ايران با تاکيد براينکه با اطمينان مي‌توان گفت «توافق جامع مشترک در دسترس است» آغاز روند تازه اي در اين تفاهم بين‌المللي تلقي مي‌شود.

پيش دستي هوشمندانه محمد جواد ظريف که براي تامين منافع ملي از وجهه شخصي براي ديپلماسي عمومي کشور بهره برده، در شرايطي که حمايت هاي ويژه اي از تمديد مذاکرات در ايران شنيده مي‌شود، مسئوليت به نتيجه نرسيدن احتمالي توافق جامع را متوجه طرف ديگر گفتگو مي‌کند. طرفي که البته تنها نيست و دولت در درون مرزهاي کشور هم مجبور است براي تسليم نشدن در برابر منافع خاص و اميال گروه‌هاي فشار پر سر و صدا... تلاش کند.

ظريف در وضعيت محروميت نسبي از ظرفيت رسانه هاي داخلي و البته در هجمه نابرابر و موقعيت شمال – جنوب رسانه هاي بين‌المللي، افکار عمومي دنيا را با انتشار اين نامه به چالش کشيده است که طرف مقابل مذاکره به جاي عمل به تعهداتش بر تقويت و پابرجايي «رژيم تحريم ها» تاکيد مي‌کند در حاليکه «رفع تمام تحريم‌ها جزو اساسي هر توافقي است.»

بي ترديد تلاش دولت تدبير در ارتقاي کيفيت گفتگو با 1+5، بر پايه حصول به نتيجه نهايي، يعني رفع کامل تحريم ها استوار است چرا که تحريم به رغم همه هياهو و شوي تبليغاتي محافظه کاران و دولتمردان قبلي نه تنها کاغذ پاره نبود بلکه سازه مستحکم در جهت تعاملات و تبادلات اقتصادي و سياسي کشور ايجاد کرد و امروز هم با بازي پيچيده نفتي عربستان و کاهش غير متعارف قيمت، تبعات ويرانگرش بر سفره هاي مردم مشاهده مي‌شود.

محمد جواد ظريف البته در نامه اش به همتايان گروه 1+5 با اشاره به پايبندي ايران به تعهداتش بر اين نکته پافشاري مي‌کند که غرب به رغم همه شعارها و غوغاسالاري ها از زير تعهداتش شانه خالي مي‌کند و با تعلق خاطر شديد به تحريم، اعتماد ايراني را هم جلب نکرده است. با اين حال تاکيد ظريف بر اينکه «ايران نه خواهان سلاح هاي هسته اي است و نه به آنها نياز دارد» اتمام حجت با طرف غربي است. شگردي ظريف که نوعي شفافيت ديپلماتيک را به نمايش مي‌گذارد و بي شک مي‌تواند با ايجاد تغيير در ساخت تصميمات غربي ها به نوعي از ايجاد اعتماد متقابل کمک کند و توافق نهايي ايران و غرب را در بستري از ديپلماسي برد – برد هموار سازد.