محرومیت‌های ویژه سيستان و بلوچستان

خشکسالي در اين ناحيه سابقه طولاني دارد. اين استان از دهه چهل با خشکسالي و مهاجرت روستاييان روبرو است. سوء تغذيه، در سرزميني که روزگاري يکي از تامين کنندگان اصلي گندم ايران به شمار مي‌امد، از ساير مناطق ايران بيشتر است و هر سال به تعداد روستاهاي خالي از سکنه آن اضافه مي‌شود

کد خبر: ۴۵۹۶۸۸

تاریخ: ۲۹ آذر ۱۳۹۳ - ۰۷:۵۳

در ليست مناطقي که با اسم محروم از آنها ياد مي‌شود، اغلب اسم ها متعلق به مناطق مرزي است. مرز هاي شمالي از اين قاعده مستثنا هستند اما شهرها و روستاهايي که در ساير جهت هاي جغيرافيايي زندگي مي‌کنند از نظر شاخص هاي رفاهي، با مناطق داخل فلات ايران فاصله هاي نجومي دارند.

به گزارش ابتکار، زندگي در شهرهاي مرکزي ايران هيچ شباهتي با زندگي در مرز استانهايي مانند ايلام، کرمانشاه، خراسان، کردستان و سيستان و بلوچستان ندارد. جدول مددجويان امداد نشان مي‌دهد اين استان نزديک به 120هزار نفر مستمري بگير دارد. در حالي که اين عدد در استان اصفهان زير شصت هزار نفر و در اردبيل زير 30 هزار نفر است.

اوضاع در سيستان و بلوچستان با ساير مناطق محروم يک تفاوت ديگر هم دارد: اين منطقه از نظر آب و هوايي شرايط برقرار بودن زندگي عادي را از دست داده است. خشکي هامون باعث شده تا باد هاي 120 روزه، تبديل به بادي شود که شن هاي روان را وارد هواي شهرها و روستاهاي اين استان مي‌کند.

خشکسالي در اين ناحيه سابقه طولاني دارد. اين استان از دهه چهل با خشکسالي و مهاجرت روستاييان روبرو است. سوء تغذيه، در سرزميني که روزگاري يکي از تامين کنندگان اصلي گندم ايران به شمار مي‌امد، از ساير مناطق ايران بيشتر است و هر سال به تعداد روستاهاي خالي از سکنه آن اضافه مي‌شود. آب و غذا به عنوان نياز هاي اوليه انسان تنها مشکل اين سرزمين نيست چند روز پيش وزير بهداشت خبر داد تنها 10 درصد از مردم اين استان تحت پوشش خدمات بيمه درماني قرار دارند.

مناطق مرزي ايران با آن سوي مرزها، در عراق، آذربايجان، ترکيه، ترکمنستان، افغانستان و پاکستان، اشتراک هاي زباني و فرهنگي زيادي دارند. اين مسئله باعث استفاده مردم اين نواحي از کالاهاي فرهنگي و تجاري مردمان آن سوي مرز مي‌شود. بلوچستان با پاکستان هم مرز است. عدم توجه کافي از سوي مرکز به اين استان باعث روي آوردن هر چه بيشتر اين مردم به سمت ديگر مرزهاي مي‌شود. مرزي که آنسوي آن توسط گروه هاي بنيادگرا به سرزمين جهل و فقر تبديل شده و دولت پاکستان هم کنترل کاملي بر سرزمين خود ندارد.

طبق قانون اساسي تمام کساني که در داخل اين سرزمين زندگي مي‌کنند برابر هستند و توزيع امکانات و درامد ها بايد عادلانه صورت گيرد. قرار گرفتن در معرض نابرابري از نظر توزيع امکانات زمينه را براي ظهور گروه هاي تندرو مذهبي يا نژاد پرست مهيا مي‌کند.