پایان مأموریت ۵۴ روزه حبیب کاشانی در تیم ملی امید؛

تلاش‌های همه جانبه برای ۴۴ ساله شدن حسرت المپیک

تیم ملی امید در ایران، قرار نیست ‌سرانجام خوبی داشته باشد و این بیشتر از اینکه به مسائل درون زمین مربوط باشد، به مشکلات مدیریتی ما باز‌می‌گردد؛ جایی که ما هر سه سال یک بار و در آستانه المپیک دست به کار تشکیل تیمی به نام تیم ملی امید می‌شویم

کد خبر: ۴۵۶۲۲۳

تاریخ: ۱۷ آذر ۱۳۹۳ - ۱۰:۰۴

به طرز خیلی جالبی همه پیش‌بینی‌ها پیرامون تیم ملی امید، یکی یکی محقق می‌شود و اگر قرار بر همین باشد، شاید خیلی عجیب نباشد که این تیم ملی امسال هم راه به جایی نبرد تا حسرت حضور فوتبال ایران در المپیک ۴۴ ساله شود.

به گزارش «تابناک»، روز گذشته همان طور که پیش‌بینی می‌شد، حبیب کاشانی از مدیریت تیم ملی امید کناره‌گیری کرد تا مأموریت ۵۴ روزه او در تیم ملی امید ـ که از ۲۲ مهر ۱۳۹۳ آغاز شده بود و بدون انتخاب سرمربی برای این تیم بی‌نتیجه مانده بود ـ پایان یابد.

البته پیش از این نیز همان گونه که باز هم پیش‌بینی می‌شد، زلاتکو کرانچار به دلیل داشتن مشکلات اخلاقی و فرهنگی، نتوانست تأییدیه وزارت ورزش و جوانان را برای نشستن روی نیمکت تیم ملی امید به دست آورد.

همه اینها پس از آن رخ داد که تیم ملی امید ایران در بازی‌های آسیایی اینچئون کره با نتایج بسیار ضعیفی از دور گروهی مسابقات حذف شد و تازه بعد از این حذف بود که فدراسیون مثلا به خود آمد و با انتخاب حبیب کاشانی به ‌عنوان مدیر، سعی کرد با یک توجه ویژه به تیم امید، این تیم را برای راهیابی به المپیک آماده کند؛ اما نتیجه این عزم راستین مدیران فدراسیون چه شد؟ بلاتکلیفی تیم ملی امید بعد از نزدیک به دو ماه.

بنا بر این گزارش، هم‌اکنون و در حالی که چهارشنبه گذشته رقبای ایران در انتخابی المپیک مشخص شدند و این رقابت‌ها از مارس ۲۰۱۵، نزدیک به سه ماه دیگر، آغاز می‌شود، ما هنوز به طرز جذابی تیم ملی امید نداریم. آخرین باری که بازیکنانی در قالب تیم ملی امید دور هم گرد آمدند، به بازی‌های آسیایی اینچئون باز‌می‌گردد که حوالی شهریور امسال بود و نلو وینگادا به زور یک تیم را دور هم جمع کرده بود.

حالا بر فرض که تکلیف سرمربی تیم ملی امید در همین هفته مشخص شود، باز هم ‌مشکل بزرگ دیگری بر سر راه این تیم وجود دارد و آن اینکه اصلا باشگاه‌ها راضی می‌شوند بازیکنان خود را در اختیار تیم ملی امید بگذارند؟!

تجربه گرد هم آمدن این تیم در شهریورماه امسال ‌نشان داد که ‌تیم‌های باشگاهی ایران با توجه به برنامه‌های فشرده لیگ و جام حذفی و بازی‌ها و اردوهای تیم ملی بزرگسالان چندان علاقه‌ای به در اختیار قرار دادن بازیکنان خود به تیم ملی امید ندارند و باز هم مانند دوره قبل، باید تیم امید با ترکیب نصفه و نیمه تمرینات خود را انجام دهد تا در لحظات آخر همه راضی شوند بازیکن به این تیم بدهند.

گویا همه این شواهد‌ نشان می‌دهد، ‌تیم ملی امید در ایران، قرار نیست ‌سرانجام خوبی داشته باشد و این بیشتر از اینکه به مسائل درون زمین مربوط باشد، به مشکلات مدیریتی ما باز‌می‌گردد؛ جایی که ما هر سه سال یک بار و در آستانه المپیک دست به کار تشکیل تیمی به نام تیم ملی امید می‌شویم تا شانس خود را برای راهیابی به المپیک بیازماییم و بعد شکست می‌خوریم و در یک رکود سه ساله دیگر فرو می‌رویم تا المپیک بعدی.

امسال که البته به لطف مدیران فوتبال و ورزش کشورمان رکورد زدیم و در فاصله سه ماه تا برگزاری رقابت‌های انتخابی هم همچنان تیم ملی امید نداریم!