چه کسانی ایران را امن کرده اند

گفت و گویی داخلی که رسانه های خارجی برجسته اش کردند

بحث عرصه سیاست ایرانی در روزهای اخیر،گفت و گویی ،بین طرفداران دیپلماسی به عنوان ابزاری امنیت زا برای کشور با کسانی است که توان نظامی و روحیه ایستادگی را ابزار اصلی امنیت زا برای کشور می دانند.

کد خبر: ۴۵۵۵۸۳

تاریخ: ۱۵ آذر ۱۳۹۳ - ۱۲:۳۴

بحث عرصه سیاست ایرانی در روزهای اخیر،گفت و گویی غیر ضرور،بین طرفداران دیپلماسی به عنوان ابزاری امنیت زا برای کشور با کسانی است که توان نظامی و روحیه ایستادگی را ابزار اصلی امنیت زا برای کشور می دانند.گفت و گویی که اگر چه در ذات یک نظام مردمسالار باید باشد، اما رسانه های خارجی جز از تقابل از دل آن مطلبی را برجسته نمی کنند.

به گزارش «تابناک»، شاید با استفاده از عبارت غیر ضرور،در همان ابتدای مطلب،نتیجه این گزارش مشخص شده باشد،چرا که استفاده از هر ابزاری برای تحقق منافع حداکثری یک ملت،اوج هنر یک حکمرانی خوب و شایسته است. آن هم استفاده از ابزارهایی که هیچ گونه تعارض و اصطکاکی با هم ندارد. اما بین همین ابزاری های مکمل هم در جامعه ایرانی،گفت و گوهایی شکل می گیرد. گفت و گوهایی که اگر با رعایت تمام جوانب و ملاحظات صورت نگیرد،بهانه ای می شود در دستان رسانه هایی که هیچگاه وحدت و انسجام جامعه ایرانی را نم توانند ببینند.

ماجرا از آنجا آغاز شد که وزیر امور خارجه در کنفرانسی در دانشگاه علامه اعلام کرد که در نتیجه مذاکرات ایران امن تر از گذشته شده است. این سخن وزیر بلافاصله با واکنش فرماندهان نظامی مواجه شد و آنان در مصاحبه های متعدد توان نظامی و روحیه ایستادگی ملت ایران را عامل امنیت ایران معرفی کردند.در حالی که هیچ تعارضی بین سخنان وزیر خارجه و فرماندهان نظامی وجود نداشت،نحوه تنظیم یک خبر، بحثی غیر ضرور بین این مقامات را برانگیخت.

در اینکه دیپلماسی ابزاری است برای تحقق حداکثری منافع ملی،کمتر تردیدی وجود دارد.هنر یک دیپمات این است که به صورت مسالمت آمیز از تهدید ها بکاهد و در در نهایت بتواند یک تهدید را در عرصه روابط بین الملل به فرصت تبدیل کند. یک دیپلمات با مذاکره خوب، می تواند دشمن را خلع سلاح کرده و بر امنیت کشورش بیافزاید.دیپلماسی مقتدرانه،می تواند محیط امنیتی پایداری را برای یک کشور خلق کند.

محیطی که در آن چالش ها و خطرات برای امنیت ملی و عمومی به حداقل رسیده باشد.یک دیپلمات حاذق می تواند با توانایی خود از ایجاد اجماع بین دشمنان امنیت ملتش جلوگیری کند و در جهت مقابل آن به نفع امنیت مردمش،اجماع سازی منطقه ای و بین المللی ایجاد کند.دیپلماسی و مذاکرات دیپلماتیک، قطعا بیشترین پتانسیل را برای تولید امنیت یک کشور را دراراست. علی الخصوص دیپلماسی در کشور که دیپلمات های آن لزوما باید انقلابی هم باشند و ایستادگی برای اصول و اهداف و آرمانخواهی معقولانه را در این مسیر حفظ کنند.

از آن سو هم،قدرت دفاعی کشور، ابداعات و نو آوری های رزمی،تکیه بر توان خودی و بومی،روحیه رزمندگی،ایثار و ایمان و حضور و وجود فرماندهان شجاع و با تدبیر،بنیان های امنیتی یک کشور را تشکیل می دهند.ملت ایران،ملتی است که یک جنگ هشت ساله را تجربه کرده است و به خوبی می داند که در جنگ هشت ساله،تنها رزمگاهی بود که در تاریخ دویست ساله ایران، قسمتی از خاک این کشور جدا نشد و تمامیت ارضی این کشور حفظ شد.

تردیدی نیست که در هشت سال دفاع مقدس، روحیه ایستادگی، ایمان سرشار،اخلاص در عمل، وجود فرماندهانی از جان گذشته و مخلص و مدبر، بود که بر ماشین جنگی،حزب بعث و صدام،غلبه پیدا کرد و چه در دوران جنگ و چه پس از جنگ،تلاش فرزندان این مرز و بوم برای تولید و تکیه از توان تولید رزمی خویش،کشور را به جایی رسانده است که هم اکنون،به قدرتی منطقه ای تبدیل شده است و تحولات منطقه ای بی حضور ایران لاینحل و با حضور ایران به سمت گره گشایی می رود.

در شرایط حاضر،کشور باید به سرعت هم افزایی در ابزارهایی که امنیت کشور را تامین می کنند،حرکت کند. با وضعیت کنونی منطقه، فرصت مقایسه یا کم و زیاد جلوه دادن این ابزار ها نیست. در شرایط حاضر بالا بردن توان نظامی و دیپلماتیک کشور به صورت توامان،اولویت کشور است.