آشتی با برادرزن شرط انصراف از گرفتن مهریه

کد خبر: ۴۵۳۵۲۲

تاریخ: ۰۸ آذر ۱۳۹۳ - ۱۱:۵۷

دوری از برادر آزارش می‌داد. سه سال صبر کرد تا شاید همسرش کینه را کنار بگذارد که بی‌فایده بود. تنها راهی که به ذهنش رسید، درخواست مهریه از همسرش بود.

به گزارش جام جم،  امیدوار بود با این کار شوهرش را راضی کند تا به اختلاف سه ساله با برادرش پایان دهد. شهره هفته گذشته به شعبه 264 دادگاه خانواده تهران رفت و مهریه 900 سکه‌ای خود را مطالبه کرد.

وقتی دادخواستش را به قاضی داد، روبه رویش نشست تا رئیس دادگاه پرونده را بخواند.

قاضی می پرسد: پس چرا می خواهی مهریه ات را اجرا بگذاری؟

از دست شوهرم و کارهای او خسته شدم. می خواهم مهریه ام را به اجرا بگذارم شاید به خودش بیاید و دست از آزار و اذیت من بردارد. الان سه سال است که دارم از دست شوهرم خون دل می خورم. او فقط برای یک کینه که سال ها پیش از برادرم به دل گرفته، اجازه نمی دهد که من با برادرم ارتباط داشته باشم یا او را ببینم. پرویز سه سال است که جلوی ارتباط من با تنها برادرم را گرفته و نمی دانم باید چکار کنم.

زن جوان ماجرای زندگی اش را این گونه تعریف می کند: چهار سال است که با پرویز ازدواج کرده ام. پرویز دوست و شریک برادرم بود و در همین رفت و آمدها بود که ما به هم علاقه مند شدیم و ازدواج کردیم. همه چیز خوب بود و ما زندگی آرام و بی دردسری داشتیم. اما درست یک سال پس از ازدواجمان پرویز با شهرام، برادرم دعوایش شد. این دعوا آن قدر بزرگ بود که آنها شراکتشان را فسق کرده و راهشان از هم جدا شد. پرویز و شهرام از هم جدا شدند و ارتباطشان قطع شد. هرچه وساطت کردیم و خواستیم آنها را آشتی دهیم فایده ای نداشت و این دو دوست برای همیشه با هم قهر کردند. ولی موضوع به همین جا ختم نشد. بعد از آن دعوا و قهر، پرویز دیگر اجازه نداد من با برادرم رفت و آمد کنم. هربار می خواستم حال برادرم را بپرسم به صورت پنهانی و با کلی ترس و لرز به او زنگ می زدم و حالش را می پرسیدم. اوایل تصور می کردم پرویز عصبانی است و حتی به او حق هم می دادم و با خودم می گفتم بعد از مدتی آرام می شود و همه چیز رو به راه می شود و شهرام و پرویز آشتی می کنند. ولی آقای قاضی الان سه سال است که این قهر ادامه پیدا کرده و من در این مدت اجازه نداشتم به خانه برادرم بروم یا با او ارتباطی داشته باشم. هرچه سعی می کنم که پرویز را آرام کنم و او را با برادرم آشتی بدهم، فایده ندارد. دیگر از این وضع خسته شدم. من فقط یک برادر دارم و سه سال است که او را ندیده ام. تصمیم خودم را گرفته ام و می خواهم کاری کنم تا پرویز به خودش بیاید و بفهمد که من هم در این زندگی سهمی دارم و نباید برای خودخواهی اش زندگی مرا هم نابود کند. برای همین به دادگاه آمدم و مهریه 900 سکه ای خود را اجرا گذاشتم. شاید با این کار بتوانم پرویز را تنبیه کنم و او با برادرم آشتی کند. نمی دانم کارم درست است یا نه. تصور نمی کردم که شوهرم تا این حد کینه ای و لجباز باشد. بارها حتی برادرم خودش را کوچک کرد و زنگ زد و من و پرویز را به خانه اش دعوت کرد. اما وقتی به پرویز گفتم، بشدت مخالفت کرد و گفت که حرف رفتن به خانه برادرت را نزن. همین کارهای او بود که باعث شد به دادگاه خانواده بیایم شاید بتوانم کمی پرویز را تنبیه کنم.

وقتی حرف های این زن به پایان رسید، قاضی شوهر این زن را به دادگاه خانواده احضار کرد تا درخصوص پرداخت مهریه حکم را صادر کند.

نگاه کارشناس

مهریه اسلحه زن نیست

عموزادی/ قاضی دادگاه خانواده: همه می دانیم که مهریه حق مسلم زن است و زمانی که مهریه تعیین می شود در هر شرایطی اگر زن آن را طلب نماید باید از سوی مرد پرداخت شود. حالا در این میان زن می تواند از مهریه به عنوان یک سلاح استفاده کند. او یا می تواند این مهریه را از شوهر خود طلب کند و یا می تواند از مهریه اش به عنوان یک سلاح استفاده کرده و به وسیله آن شوهر خود را متنبه کند. مهریه می تواند پشتوانه ای باشد که زن بتواند در راهروهای دادگاه های ایران راحت تر به خواسته اش برسد. گاهی اوقات این خواسته منطقی است و چون زن سلاح دیگری ندارد و از طرفی نمی خواهد از شوهر خود جدا شود راهی دادگاه خانواده می شود تا شاید بتواند از این طریق به خواسته های خود برسد. در این پرونده نیز خواسته ای که زن از شوهرش داشت به نظر منطقی و بسیار بااهمیت می رسید. این زن حق داشت که با برادر خودش ارتباط داشته باشد و او را ببیند اما به دلیل خودخواهی شوهرش از این کار محروم شده بود.

باید این راه هم در نظر گرفت که نباید زن از مهریه اش سوءاستفاده کند و هر اتفاقی که افتاد شوهر خود را تهدید کند که اگر چنین و چنان نشود، مهریه ام را به اجرا می گذارم. آنها فقط در مواقع ضروری می توانند حرف های منطقی خود را از این طریق به شوهرانشان اعلام کنند. بنابراین باید زوجین این را در نظر بگیرند که از مهریه و پرداختن و نپرداختن آن به عنوان یک سلاح برای لج و لجبازی استفاده نکنند.