براي قاضي شريفي كه به جو ورزشگاه‌ها بي تفاوت است

ثانيه‏اي جاي مايلي كهن بنشين!

کد خبر: ۴۵۰۴۱

تاریخ: ۰۵ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۱۰:۰۸

«تاسف بار»، مطمئناً كمترين ولي مودبانه ترين جمله اي است كه مي‌توان براي وضعيت فرهنگي ورزشگاه‌هاي كشور استفاده كرد. امروز حتي تماشاي يك بازي فوتبال از تلويزيون در كنار خانواده با صدايي باز، غيرقابل تحمل است.

به نوشته ایران ورزشی، ورزشگاه‌ها امروز بستري امن را براي زندگي در فضاي اوباشگري فراهم كرده و انگار برخوردهاي مهربانانه فدراسيون فوتبال، كمك حال اين هتك حرمت‌ها شده است. آيا اولين جملات قاضي شريفي به عنوان رييس كميته انضباطي را به ياد داريد؟

او با حذف كردن برخوردهاي قاطع قاضي شاه حسيني از كميته انضباطي فدراسيون فوتبال، ادعاي تازه اي را به فدراسيون آورد... آيا او هرگز توانست مقابل رفتارهاي زشت هواداران فوتبال ايران، از تيم‌هاي خاطي امتيازي كسر كند؟

با قاضي شريفي كه نشان داده است بيش از آنكه توجه و نگاه خود را به عملكرد بازيكنان، مربيان، داوران و هواداران جلب كند، متوجه برد رسانه اي رفتارهاي خود است بايد باب تازه اي از گفت و گو را باز كرد. مردي كه مدعي مي‌شد فضاي حاكم بر فوتبال ايران را از تنش‌ها دور خواهد كرد، عملا نشان داد با برخوردهاي دور از قاطعيت خود، جامعه فوتبال را ناخودآگاه به سوي پرده دري راند.

سالي كه او بر مسند رياست كميته انضباطي نشسته بود، با فراواني حواشي ناسالم روبه‌رو شد. ضرب و شتم خبرنگار به دست خداداد، كتك زدن يك تماشاگر به دست بازيكنان تيم ملي، كوبيده شدن توپ به صورت نوجوان توپ جمع كن، بازي اشعار هواداري با نواميس بازيكن، مربي و داوران، اعتراضات بي مرز و لگام گسيخته به داوري و در يك كلام، كلكسيوني داشتيم از اتفاقات ناهنجار كه با لبخند و ملاطفت همراه بود. نتيجه تمامي اين ملاطفت‌ها چه شد؟

با قاضي شريفي بحث را از جايي ادامه مي‌دهيم كه او ادعا كرد تيمي كه هوادارانش فحاشي كنند را با كسر امتياز روبه‌رو خواهد كرد. او هرگز به تهديد خود كه بسان سنگي بزرگ‌ به نشانه نزدن بود، جامه عمل نپوشاند تا هر روز بيش از قبل فضاي حاكم بر ورزشگاه‌ها كثيف‌تر شود.

آيا مادر يك خانواده كه بر اساس اصول خانوادگي و چارت‌هاي اخلاقي و اجتماعي كودكانش را پرورش مي‌دهد امروز حاضر مي‌شود فرزندانش را براي تماشاي فوتبال به هر يك از ورزشگاه‌هاي كشور بفرستد؟

قاضي شريفي عملا ورزشگاه‌ها را به حال خود رها كرد فحش و ناسزا به مربي و بازيكن حريف يا داور بازي تبديل به تاكتيك ميزبانان براي پيروزي شود. بي شك به ياد داريد كه تا همين چندي قبل و زمان رياست شاه حسيني، كمتر كسي مجال فحاشي در ورزشگاه را پيدا مي‌كرد.

همصدا شدن هواداران در استفاده از الفاظ ركيك با محروميت‌هاي بلند مدت همراه بود.
قاضي شريفي به جو ورزشگاه‌ها نگاهي بياندازد بعد به يك سؤال پاسخ دهد. او آيا هرگز در بازي سايپا - استقلال خود را لحظه‌اي جاي محمد مايلي كهن گذاشت؟

آيا در بازي پرسپوليس مقابل مس كرمان با خودش فكر كرد مسعود مرادي در تمام 30 دقيقه پاياني از فريادهايي كه مي‌شنيد چه كشيد؟ آيا شاه حسيني درك كرده اسطوره‌اي مانند دايي كه سال‌ها براي اين فوتبال نه زحمت كشيده، كه جان كنده است شرافت خود را به دست اشعار هوليگاني سپرد؟

از قاضي شريفي كه نشان داده كمتر انتقادي را بر مجموعه و عملكردش برنمي تابد بايد پرسيد شكل و شمايل مديريتي او تا چه حد در آلودگي بيشتر فضاهاي ورزشي كشور مؤثر بوده است؟

تاكتيك تيم‌ها مي‌تواند تغيير كند. از اين پس نيازي نيست يك هفته تمرين كنيد! كافي است هواداراني داشته باشيد كه بتوانند ركيك ترين را با صدايي رسا روي سكوها يا پشت نيمكت تيم حريف صرف كنند. با صداي بلند فرياد بزنيد و نگران عواقب آنچه مي‌گوييد نباشيد... حتي كسي حق ندارد شمايي را كه احتمالاً از ديدگاه مربيان و مديرانتان شريف ترين تماشاگران دنيا هستيد با يك مشت تماشاگر غربي قياس كند!

سر از لاك خود بيرون بياوريم. گذشت روزهايي كه مي‌گفتيم بهترين تماشاگران دنيا را داريم. ناموس، هويت و شناسنامه ماست. چطور همين ما به خودمان اجازه مي‌دهيم در يك هم آوايي ناجوانمردانه، ناموس و شرف يك هموطن را به عنوان اهرم موفقيت به بازي بگيريم؟ بر سر ما چه آمده است؟