حبيبي:بين دايي و مايلي کهن پادرمياني نمي کنم

کد خبر: ۴۴۸۵۰۹

تاریخ: ۲۰ آبان ۱۳۹۳ - ۰۹:۲۱

حسن حبيبي مربي بزرگ تاريخ فوتبال ايران و مرد بزرگ محله چارصد دستگاه سابق که فوتباليست هاي بزرگي را به ايران تحويل داده است، در مصاحبه اي با ورزش سه شرکت کرد.

به گزارش "ورزش سه"، حسن آقا حبیبی حدود دو هفته قبل در حاشیه مراسم ختم پدر مجید جلالی از مایلی کهن خواست تا با علی دایی به گفت و گو نشسته و به طور خصوصی اختلافش را با وی پایان دهد و پس از این بود که اهالی فوتبال امیدوار شدند تا حسن آقا که ریش سفید فوتبالی هاست پادرمیانی کرده و دایی و مایلی کهن را با هم آشتی دهد ولی ....

با دایی صحبت نکردم

در آن مراسم فقط با مایلی کهن صحبت کردم. به ایشان گفتم خوبیت ندارد دو مربی شناخته شده و با سواد کشورمان با هم در انظار دعوا کنند و از ایشان خواستم تا به طور خصوصی با دایی صحبت کند و اختلافش را پایان دهد. آن روز فرصتی نشد تا با علی دایی صحبت کنم. ایشان به محض ورود به سالن با من روبوسی کرد و خیلی زود اطرافش را علاقمندانش برای عکس وامضا و ... گرفتند و فرصتی نشد تا در این خصوص صحبت کنیم.

در مناقشه دايي و مايلي‌کهن پا در مياني نمی کنم

من همیشه جاهایی ورود کرده ام که از اخلاق و روحیات طرفین شناخت کاملی داشته ام ولی چون با این آقایان از نزدیک شناخت ندارم و اخلاق و روحیات این دو بزرگوار را به خوبی نمی شناسم ، پا درمیانی نکرده و دخالتی در کارشان نمی کنم. البته محمد مایلی کهن را بیشتر می شناسم چون قدیمی تر از دایی است ولی با علی دایی از نزدیک برخورد نداشتم و بعضاً در مسابقات و یا مراسم ایشان را دیده ام. به همین دلیل شناختی از خصوصیات اخلاقی شان آنها ندارم.

دایی فرهنگ و تربیت قوی ایی دارد

بچه های قدیمی فرهنگ و تربیت قوی ایی داشتند. بزرگتر و کوچکتر را می دانستد چیست و به کسوت افراد احترام می گذاشتند. مایلی کهن از بچه های قدیمی است و این چیزها را می داند. آدم با سواد و با فرهنگی است. علی دایی هم از خوب های ورزش کشورمان است. بچه با فرهنگ ،  با ادب و با سوادی است. مطمئن هستم اگر از علی دایی بخواهم شکایتش را پس بگیرد ، حرفم را زمین نمی اندازد ولی چون خیلی با ایشان صمیمی نبودم ، چنین درخواستی از او نمی کنم.

مدیرانی که وصله  فوتبال نبودند باعث ...

فوتبال ما درجا می زند علتش هم مدیرانی هستند که در سکاندار فدراسیون می شوند. طی چند سال گذشته یکی – دو مدیر خوب داشتیم و الباقی در حالی رییس فدراسیون شدند که دهها نفر بهتر از آنها بودند. مدیرانی بود که شناختی از فوتبال نداشتند ولی همه کاره فوتبال بودند. این عزیزان شاید در جاهای دیگر مدیران کارآمد و خوبی بوده باشند ولی وصله فوتبال نبودند. حاصل عملکرد این مدیران همین فوتبالی است که می بینیم.

مربی خوب تربیت نکردیم

در این 35 سال مربیان کارآمد و کارکشته تربیت نکردیم تا نوجوانان و جوانان خوبی را تحویل فوتبال مملکت بدهند. در همه رده ها درجا زده ایم. ببینید چند ساله که در رده های پایه قهرمان نشدیم و در رده امیدها به المپیک نرفتیم. فقط آماده خوری کردیم و حالا خوردیم به پاشوره. استعداد داریم ولی کسی که این ها را پرورش بدهد را یا نداریم و یا کم داریم.

همان زمان که من سرمربی تیم امید شدم و با این تیم به المپیک مسکو صعود کردم (سال 1980 تیم امید ایران با هدایت حسن حبیبی به المپیک مسکو صعود کرد ولی به دلیل تحریم این بازی ها توسط کشورمان ، تیم امید راهی مسابقات نشد) ، 6-5 مربی بهتر از من وجود داشتند که لیاقت داشتند مربی تیم شوند.

در تربیت داور هم قصور کردیم

ضعف مدیریت فوتبال در بخش داوری هم مشهود است. شما نگاه کنید چقدر در بخش داوری در مضیقه هستیم. در این بخش هم فقط آماده خوری کردیم و از پرورش استعدادهای ناب ایرانی غافل مانده و در تربیت داوران قصور کردیم.