چگونه جمعيت جوان کشور را افزایش دهیم؟

در شرايط کنوني جامعه، خانواده‌ها هنوز دورنماي آينده کشور را آنچنان روشن و پر‌اميد نيافته‌اند تا بدون داشتن دغدغه‌هاي بحق در مورد آينده فرزندانشان، اقدام به فرزندآوري کنند.

کد خبر: ۴۴۴۴۳۶

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۹۳ - ۰۷:۲۱

ولي درويشي در سرمقاله مردم سالاری نوشت:

در سال‌هاي اخير بارها و بارها در خصوص کاهش جمعيت کشور و روند رو به رشد پير شدن آن اظهار نگراني شده است. در اين مدت مسوولان، به تناسب شأن و جايگاه کساني که اظهار نگراني کردند، حرف‌هاي مختلفي زدند، تصميمات قابل تأملي گرفتند و در کل رفتارهاي متفاوتي از خود بروز دادند. به عنوان مثال وقتي رئيس‌جمهور سابق اظهار نگراني کردند، مسوولين به طرح مشوق‌هايي مانند اعطاي ربع سکه و نيم سکه و تمام سکه و چند سکه و حتي زمين و ... براي کساني که فرزنددار و يا به عبارتي پرفرزند شوند، روي آوردند. وقتي مراجع اظهار نگراني کردند، زماني هم که اين دغدغه از جانب رهبر معظم انقلاب مطرح شد عقلاي قوم حذف جراحي‌هاي پيشگيري از بارداري و اعمال محدوديت‌هاي شديد در توزيع لوازم پيشگيري از بارداري و نهايتا پيشنهاد اقدامات تنبيهي و حتي زندان را چاره کار دانستند. همه اين تصميمات در شرايطي گرفته مي‌شد، که در کنار تنگناهاي شديد اقتصادي و سايه سنگين يأس و نوميدي و نگراني از آينده بر فضاي عمومي‌جامعه، سيستم مديريتي کشور حتي از اعطاي وام ناچيز ازدواج به جوانانِ مستعدِ فرزندآوري، عاجز بود به نحوي که عدد منتظران دريافت اين وام به بيش از يک ميليون و سيصد هزار نفر رسيده بود.

از طرفي در کشور بيش از 3 ميليون نابارور وجود داشت که عمدتا از تامين هزينه‌هاي گزاف براي فرزنددار شدن، عاجز مانده بودند تا اينکه در ماه‌هاي اخير و پس از ارائه طرح قابل نقد نمايندگان مجلس در اين زمينه، کارشناسان امر و جامعه شناسان دغدغه‌مند از اتخاذ 2 تصميم خردمندانه در اين راستا اظهار شادماني کردند.

تصميم اول را دکتر‌ هاشمي، وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي، به اين شرح اعلام کرد: نظر وزارت بهداشت براي افزايش جمعيت کشور درمان حدود سه ميليون نفر جمعيت نابارور در کشور است که مي‌توان با تحت پوشش قرار دادن اين افراد تحت يک بيمه مناسب براي عمل‌هاي جراحي و تهيه دارو‌هاي لازم، اقدام کرد و دکتر کاردار، معاون دانشجويي دانشگاه آزاد اسلامي، در خصوص تصميم ديگر چنين گفت: با بانک‌ها تفاهمنامه‌هايي امضا کرده ايم که بر اساس آن افرادي که از 6 شهريور سال 93 به بعد ازدواج کرده‌اند مي‌توانند از 10 ميليون تومان وام 11 درصد سود بهره‌مند شوند و اگر زوجين دانشجوي دانشگاه آزاد باشند 20 ميليون تومان وام به آنها تعلق مي‌گيرد. همچنين سالن‌هاي دانشگاه آزاد نيز شب‌ها و در ايام تعطيل براي اين افراد رايگان است. علاوه بر آن، دانشگاه آزاد براي تامين جهيزيه و کالاهاي اساسي زوجين نيز طرح‌هايي را دارد به طوري که جهيزيه را با کيفيت بالا، قيمت پايين تر و به صورت اقساط در اختيار زوجين قرار ‌دهد.

در خصوص اهميت اين 2 اقدام وزارت بهداشت و دانشگاه آزاد همين بس که در شرايط کنوني جامعه که خانواده‌ها هنوز دورنماي آينده کشور را آنچنان روشن و پر‌اميد نيافته‌اند تا بدون داشتن دغدغه‌هاي بحق در مورد آينده فرزندانشان، اقدام به فرزندآوري کنند، کشور تنها از طريق اجراي قدرتمندانه همين 2 طرح – با توجه به گستردگي و بزرگي جامعه هدف آنها - و حتي بدون اعمال محدوديت‌ها و تهديدات و تعزيرات قابل نقد و ناکارآمد، مي‌تواند از اين وضعيت هشدار بگذرد و فرصتي ايجاد شود تا با تنومند شدن درخت اميد در دل و جان مردم و روشن تر شدن افقهاي آينده از طريق ايجاد زيرساختهاي متنوع اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي، والدين به خواست عقل و احساس خود اقدام به فرزنددارتر شدن نموده و با پرورش فرزنداني تنومند و شايسته، کشور را از اين خطر رهانيده و سعادت و سلامت آينده آن را تضمين نمايند.

لذا همه ‌مسوولين و قوا و دستگاه‌هاي دغدغه دار وظيفه دارند تا اولا به صورت قاطع از اين اقدامات حمايت و پشتيباني نموده و به تناسب شدت دغدغه واقعي خود، براي از ميان برداشتن موانع موجود در اين مسير تلاش نمايند. ثانيا در تصميم‌گيري‌هاي اينچنيني، خود را بي نياز از مشاوره و مشارکت نخبگان و بزرگاني که داراي قابليت‌هاي بزرگ مديريتي و اجرايي در سطح کشور مي‌باشند، ندانند. بر وزارت علوم، تحقيقات و فناوري دولت تدبير و اميد و ساير شوراها و سازمان‌هاي مرتبط نيز فرض است که با تدوين برنامه‌اي جامع و قابل اجرا، طرح‌هاي خردمندانه‌اي از قبيل همين طرح معاونت دانشجويي دانشگاه آزاد را توسعه داده و با بهره‌گيري از دانش، توان و تجارب اخير مسوولين اين دانشگاه، آن را در سطح دانشگاه‌ها و سازمان‌هاي زيرمجموعه خود به اجرا درآورند، تا در قرن21 به عنوان کشوري که زن و شوهر را به جرم فرزنددار (يا فرزنددارتر) نشدن از برخي حقوق اجتماعيشان محروم کرده و آنان را به زندان مي‌انداخته‌اند، زبانزد نشويم.