فوتبال بي در و پيکر

کد خبر: ۴۴۳۵۴

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۳۸۸ - ۱۰:۴۶

اختلاف و درگيري لفظي بين دو مربي اتفاق عجيبي در دنياي فوتبال محسوب نمي شود. در همين فصل فوتبال اروپا به دفعات ديده شده چنين درگيري هايي بين الکس فرگوسن با رافائل بنيتس و کلوديو رانيري با ژوزه مورينيو به وجود آمده، اما در هيچ جاي دنيا ديده نمي شود يک مربي که اتفاقاً سرمربي تيم ملي کشورش هم هست، يکي از شاخص ترين مربيان کشورش را «کوتوله»، «بي سواد» و «سياهکار» بخواند و بدترين توهين ها را نثار همکارش کند، ولي از آنجا که تمامي اتفاقات و معادلات فوتبال ايران با آنچه در دنيا مي گذرد فرق دارد، در اين زمينه هم اتفاقات بي سابقه يي در ايران رخ مي دهد.

به نوشته اعتماد، حتي اگر در نزاع مايلي کهن و قلعه نويي کاملاً حق با مايلي کهن باشد، آيا سرمربيگري تيم ملي اجازه دارد از چنين ادبياتي عليه مربي استقلال استفاده کند؟ تنها فوتبال «بدون حساب و کتاب» ايران اين اجازه را به دو مربي مي دهد که اين گونه به هم بتازند.

جالب اينکه اين دسته مربيان که راه و رسم تعامل با رسانه، مردم، تماشاگر و حتي خودشان را هم نمي دانند، به عنوان سرمربي تيم ملي انتخاب مي شوند.

آيا واقعاً ادبيات و رفتار امثال مايلي کهن، دايي و قلعه نويي مي تواند تيم ملي را به موفقيت برساند، مگر غير از اين است که يکي از عوامل موفقيت يک تيم ملي به وجود آمدن وفاق ملي در آن کشور است، آيا با اين بيانيه حيرت انگيزي که سرمربي تيم ملي صادر کرده، مي توان به موفقيت اين تيم اميدوار بود؟

ساعت ها از انتشار بيانيه شديداللحن مايلي کهن گذشت و هيچ يک از مسوولان سازمان تربيت بدني و فدراسيون فوتبال نسبت به آن واکنش نشان ندادند. البته غير از اين هم انتظار نمي رفت. در فدراسيوني که رئيس آن مرعوب سرمربي تيم ملي است، مي توان انتظار از اين بدتر را هم داشت.

اگر بر فوتبال ايران يک نظام صحيح حاکم بود، مايلي کهن مي دانست براي احقاق حقش نيازي نيست خودش شخصاً وارد معرکه شود و به قلعه نويي حمله کند و از طرفي مي دانست اجازه ندارد از چنين لغاتي استفاده کند. اوضاع بدتر از اين هم خواهد شد آن هم زماني است که مسوولان تمامي اين درگيري ها را فراموش و تلاش مي کنند افرادي را که به مدت چندين ماه حيثيت همديگر را زير سوال برده اند، با هم آشتي دهند، همان طوري که دايي و قلعه نويي همديگر را در آغوش گرفتند و انگار نه انگار که چندين ماه چه چيزهايي عليه هم مي گفتند.

در آخر هم تمامي تقصيرها به گردن رسانه ها مي افتد که شيطنت کرده اند و حرف ها را آن طوري که بوده منتقل نکرده اند، دقيقاً مثل همين اتفاقي که در بحث تباني رخ داد؛ زرينچه و نوازي حرف خود را پس گرفتند و همه چيز «ماست مالي» شد.

در فوتبال ايران هر کاري مي تواني انجام بدهي و هر چه مي خواهي مي تواني بگويي؛ اين تنها قانون فوتبال در اين کشور است.