«تابناک» حاشیه های یک دیدار را بررسی می کند؛

ضربات برخی دولتی ها و رسانه های اصلاح طلب به سیاست خارجی!

رفتار این رسانه ها در انعکاس و تحلیل دیدار روحانی با کامرون به میزانی از سر خوشحالی دفعتی و بدون ارائه تحلیلی جامع از شرایط و سوابق روابط ایران و انگلستان بود که به محض اتمام سخنرانی دیوید کامرون در مجمع عمومی سازمان ملل خود را در برابر مخاطبان خود خلع سلاح دیدند.

کد خبر: ۴۳۷۱۶۸

تاریخ: ۰۳ مهر ۱۳۹۳ - ۱۷:۲۵

تنش زدایی در سیاست خارجی،از محوری ترین سیاست های دولت دکتر حسن روحانی به شمار می رود که در کنار ساماندهی به وضعیت اقتصادی کشور در زمره اولویت های دولت قرار گرفته است.

تحرکات صورت گرفته در یکسال گذشته در سیاست خارجی بارها مورد تحسین مقامات عالی نظام و همچنین افکار عمومی قرار گرفته است؛ علی رغم این،نگاه ها به سیاست خارجی دولت در داخل کشور یکپارچه و یک دست نبوده و عده ای به خاطر مخالفت با دولت، سیاست خارجی آن را هم بر نتافته اند و عده ای هم با تمسک به نظریات کارشناسی خود، این حوزه از فعالیت دولت را مورد انتقاد و نقادی قرار داده اند.

تکلیف مخالفان و منتقدان سیاست خارجی مشخص است و رفتار آنان را در قالب منتقد و مخالف می توان تحلیل کرد.اما در روز های اخیر به نظر می رسد که بیشترین لطمات را سیاست خارجی از رسانه هایی که خود را طرفدار دیپلماسی دولت می دانند، خورده است. در کنار این رسانه ها برخی مقامات دولتی هم با رفتار و گفتار خود در وارد آوردن این لطمات موثر بوده اند.

به گزارش «تابناک» به مجرد اینکه اعلام شد که رئیس جمهور ایرانی در حاشیه اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد با دیوید کامرون نخست وزیر انگلیس دیدار خواهد کرد،رسانه های اصلاح طلب با تیتر های داغ و تصاویر مختلف در باره این دیدار تاریخی سخن ها گفتند و تحلیل های زیادی درباره این دیدار نوشتند و به گرمی به استقبال این دیدار رفتند.

رفتار این رسانه های در انعکاس و تحلیل دیدار روحانی با کامرون به میزانی از سر خوشحالی دفعتی وبدون ارائه تحلیلی جامع از شرایط و سوابق روابط ایران و انگلستان بود که به محض اتمام سخنرانی دیوید کامرون در مجمع عمومی سازمان ملل خود را در برابر مخاطبان خود خلع سلاح دیدند.

آنها که این روزها به استقبال این دیدار رفته و از ضرورت ها و تاریخی بودن آن سخن گفته بودند، وقتی کامرون ایران را کشور خواند که حامی تروریست هاست در ماندند که به مخاطب خود چه بگویند. آنان آنقدر در این باره شتابزده عمل کردند که پس از موضع گیری کامرون در باره ایران،فشار به سیاست خارجی از ناحیه عملکرد آنان به دولت تحمیل شد.

در حالی که آنان می توانستند ضمن استقبال از سیاست دولت برای حرکت در مسیر تنش زدایی و عقلانیت،سابقه روابط ایران و انگلستان را هم به مخاطب یادآوری کنند و به جای اینکه ذوق زده و شتاب زده شوند،نظرات دولت انگلستان درباره جمهوری اسلامی و دولت های مستقر در آن را یادآوری می کرده و به مخاطب خود می گفتند که علیرغم سوئ رفتارهایی که چنین کشوری با ایران داشته است،رئیس جمهور ایران پذیرای نخست وزیر آنان شده است.

به مخاطب خود می گفتند که اگر چه این دیدار تاریخی و مهم قابل ارزیابی شدن است،اما به منزله تغییر سیاست انگلستان در قبال ایران نیست و حتی رئیس جمهور ایران هم در این مرحله از آنان چنین انتظاری ندارد،اما می داند که می تواند با نخست وزیر انگلستان دیدار کند،استدلال های متقن خود و جمهوری اسلامی را به صورت رو در رو برای مقامات آنان تشریح کند،جدال احسن با آنان داشته باشد.

در چنین رویکردی نه مخاطب از نخست وزیر انگلستان انتظار دوستی و ملایمت در سخنرانی را داشت و نه دولت به خاطر سخنرانی نخست وزیر کشوری مانند انگلستان تحت فشار مخالفان قرار می گرفت.

از عملکرد رسانه های اصلاح طلب ناپخته تر، سخنان برخی از مقام های دولتی است که سیاست خارجی دولت را تحت فشار قرار می دهد. اقای ابوطالبی معاون سیاسی نهاد ریاست جمهوری در اظهار نظری که در صفحه توئیتر خود منتشر کرده است به گونه ای القاء می کند که دولت مخالفان را فریب داده است به گونه ای که مخالفان را نگران دیدار با اوباما کرده است با سرگرم شدن منتقدان دولت به دیدار اوباما و روحانی،رندانه با نخست وزیر انگلیس دیدار کرده است. این مقام دولتی درباره دیدار روحانی و کامرون در توئیتر خود این گونه نوشته است:

«وقتی عده ای نگران دیداربا اوباما باشند، دیداربا کامرون دیگرمحل نزاع آنان نخواهدبود؛ زیرا زمانی که گروهی تصورمی کنند قصد داری گامی بلند برداری،ودل نگران آن می شوند؛ فرصت داری دراین مسیر، گامهای مدنظر را راحت ترتنظیم کنی.»

این مقام دولتی به صورت ضمنی به منتقدان طعنه می زند که فریب خورده اند و خبرهای منتشر شده درباره دیدار روحانی و اوباما برای غافل کردن آنان از دیدار روحانی و کامرون بوده است و به صورت ظریفی منتقدان و مخالفان را می خواند که علیه سیاست خارجی دولت اقدام کنند تا دیر نشده است.

شاید اکنون باید خدا را شاکر بود که چنین مسئولی فرصت انتقال به نیویورک برای تصدی نمایندگی ایران در سازمان ملل را به دست نیاورد و اکنون هم در جایی مشغول است که تاثیر چندانی بر سیاست های دولت جمهوری اسلامی ایران ندارد.

لطماتی که دولت ممکن است از این حامیان رسانه های و مقامات دولتی بخورد،هیچگاه کمتر از ضرباتی که معاندان به دولت می زنند،نخواهد بود.