آقای کفاشیان! این سیل شما را هم با خودش خواهد برد

سخنان رک و صریح و بی‌پرده مهدی مهدوی‌کیا در برنامه نود شب گذشته درباره فاجعه‌ای که در سطح فوتبال پایه ایران در حال وقوع است، یک بار دیگر آینه را پیش رویمان ‌‌گرفت تا از خواب و خیال بیرون بیاییم و با واقعیت فوتبالمان آشنا شویم.

کد خبر: ۴۳۶۶۲۹

تاریخ: ۰۱ مهر ۱۳۹۳ - ۱۴:۱۴

سخنان رک و صریح و بی‌پرده مهدی مهدوی‌کیا در برنامه نود شب گذشته درباره فاجعه‌ای که در سطح فوتبال پایه ایران در حال وقوع است، یک بار دیگر آینه را پیش رویمان ‌گرفت تا از خواب و خیال بیرون بیاییم و با واقعیت فوتبالمان آشنا شویم؛ واقعیتی که موجب می‌شود نایب رئیس امور بانوان فدراسیون فوتبال کشورمان امروز بگوید اگر تیم زنان را به اینچئون می‌فرستادیم از این تیم امید بهتر نتیجه می‌گرفت.

به گزارش «تابناک»، منصفانه قضاوت کنیم. فدراسیون فوتبال در سال‌های گذشته تلاش کرده به فوتبال پایه توجه کند؛ اما اساس کارش را بر پایه تیمداری گذاشته بود، بدین شکل که مربیان تیم‌های ملی، مدتی را صرف استعدادیابی از تیم‌های باشگاهی استان‌ها کرده و سپس گروهی از بازیکنان را با نام تیم ملی برای آن رده سنی تشکیل می‌دادند.

این تیم‌ها در اردوهای مختلف شرکت می‌کردند تا حضور در مسابقات قهرمانی آسیا را از مرحله مقدماتی آغاز کنند؛ هرچند در این میان، شاهد به‌کارگیری برخی مربیان یا عوامل بر اساس روابط هم بودیم، ‌خطا در انتخاب‌ها کمتر از بخش‌های دیگر بود. با وجود آنکه ماهیت کار سازندگی بود، مربیان بر مبنای نتیجه‌گیری‌هایشان ارزیابی می‌شدند که طبعا اگر نتایج دلخواه را در مسابقات بین‌المللی به دست نمی‌آوردند، جایشان را به مربیان دیگر می‌دادند.

اما اساس کار فدراسیون برای فوتبال پایه با تکیه بر ساختار و نظام اصولی مستمر متشکل از برنامه‌ریزی‌های منطقی برای رشد و توسعه فوتبال نبود و حتی آکادمی فوتبال هم ـ که چند سالی است به طور جدی مشغول شده ـ فعالیت‌هایش را در سطح ساماندهی مدارس فوتبال پیگیری می‌کرد. در این بین البته فدراسیون جور باشگاه‌ها که عموما آکادمی و تیم‌های پایه به معنای واقعی را ندارند هم می‌کشد، ولی شیوه کارش اشکالات عمیقی دارد.

فدراسیون عموما هر چه سن تیم‌ها بالا‌تر می‌رود سعی در توجه‌ جدی‌تر دارد اما رده سنی امید یا زیر ۲۱ سال که سقف سنین پایه به شمار می‌آید بخاطر مشکلات حل نشده‌ قدیمی، همواره دچار کشمکش بوده و فدراسیون هیچ‌گاه نتوانسته برنامه‌ریزی بلندمدت و باثباتی برای امید‌ها فراهم کند. ایران بیش از ۴۰ سال است به المپیک راه نیافته است!

البته این همه مشکل نیست. حذف تیم امید در وضعیتی باورنکردنی برای فوتبال ایران زنگ خطر بزرگی را به صدا درآورد؛ حذفی باور کردنی و ‌عجیب و تحقیر آمیز. شاید در وهله نخست، وینگادا و کسانی که او را برای تیم امید برگزیدند، مشکل اصلی باشند؛ اما نکته‌ای پیش و بیش از وینگادا هم هستکه به دلیل حذف تیم امید توسط وینگادا و جبهه گیری مربیان وطنی علیه این مربی خارجی مغفول خواهد ماند و آن نکته اینکه کارخانه بازیکن‌سازی لیگ ایران به نابودی کشیده ‌و تا حدی ضعیف شده که از ویتنام چهار گل دریافت می‌کند و قرقیزستان را هم نمی‌تواند شکست دهد!

حرکت نزولی و رو به زوال فوتبال ایران در رده‌های سنی پایه در سال‌های گذشته، این زنگ خطر را به صدا درآورده است که شاید در سال‌های پیش ‌روی، نتایجی مشابه نتایج تیم امید برای تیم‌های بزرگسال ایران رخ بدهد!