چگونه دو برادر آلمان را میان خود تقسیم کردند

بسیاری از شهروندان ساکن آلمان به مزاح فروشگاه‌های زنجیره‌ای "آلدی" (Aldi) را "امید مستضعفان" می‌نامند. چگونه دو برادر آلبرشت توانستند نه تنها آلمان را میان خود تقسیم کنند، بلکه به برند جهانی تبدیل شوند؟

کد خبر: ۴۳۵۲۹۹

تاریخ: ۲۷ شهريور ۱۳۹۳ - ۱۰:۳۸

تئو آلبرشت که دو سال از کارل کوچکتر بود پس از پایان تحصیلات متوسطه، فروشندگی را در مغازه مادرش آموخت. دو برادر پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ مغازه را از مادرشان تحویل گرفتند و کارشان را شروع کردند.

به‌رغم دورشدن از زندگی اجتماعی، برادران آلبرشت فعالیت اقتصادی خود را متوقف نکردند. کنسرن آلدی (شمال و جنوب) اکنون ۸ هزار شعبه در سراسر اروپا دارد و بیش از ۱۵۰۰ شعبه در آمریکا و استرالیا. (گرافیک: نقشه حضور آلدی در کشورهای اروپایی. آلدی شمال با رنگ زرد و آلدی جنوب با رنگ نارنجی مشخص شده است)

کارل آلبرشت در سال ۱۹۲۰ متولد شد و تازه هجده ساله شده بود که با آغاز جنگ جهانی به خدمت فرا خوانده شد و در جبهه روسیه مجروح و به آلمان بازگردانده شد.

از دهه هشتاد آلدی فروشگاه‌های خود را از مراکز شهرها که بالطبع از اجاره‌ بالایی برخوردار بودند خارج و به حومه شهرها منتقل کرد. فروشگاه‌هایی که جدید ساخته شدند دارای چینش مدرن و شیک و همچنین جای پارک به اندازه کافی هستند. این امر باعث شده است تا بسیاری از خانواده‌های طبقه متوسط و حتی مرفه نیز خرید‌های هفتگی خود را از آلدی انجام دهند.

فروش محصولات از "بقالی" تا "سوپرمارکت" و فروشگاه‌های زنجیره‌ای در ده‌های گذشته با تغییر و تحولات عظیمی روبرو بوده است. در حالی که در بازار رقبای قدرتمندی وجود دارند، چگونه می‌توان سودآور بود و مانع از ورشکستگی شد. این سئوالی بود که برادران آلبرشت با آمدن رقبای قدرتمند به بازار در دهه ۶۰ میلادی با آن روبرو شدند.

برادران آلبرشت موفق شدند در میان ویرانه‌های بازمانده از جنگ و در سال‌های بازسازی تا سال ۱۹۵۵ تعداد فروشگاه‌های خود را در آلمان به ۱۰۰ شعبه برساندند. دو برادر در سال ۱۹۶۰ در حالی که ۳۰۰ شعبه فروشگاه با فروش سالانه ۹۰ میلیون مارک داشتند نام فروشگاه‌های "آلبرشت" را به "آلدی" تغییر دادند و آلمان غربی را میان خود تحت نام "آلدی شمال" و "آلدی جنوب" تقسیم کردند.

هرچند تئو آلبرشت در سال ۲۰۱۰ درگذشت و کارل نیز در ۱۶ ژوئیه سال ۲۰۱۴ بدرود حیات گفت، اما حالا یک اعلامیه آلدی کافی است تا از صبح زود مردم در مقابل درهای ورودی آن برای خرید اجناسی با قیمت مناسب صف بکشند. (عکس: صف خرید کامپیوترهای ارزان قیمت آلدی در سال ۱۹۹۵)

مارک آلدی هیچ‌گاه از هیچ شرکت تبلیغاتی و بازاریابی برای تبلیغات کالاهایش استفاده نکرده است. برادران آلبرشت می‌گفتند: "قیمت، بهترین تبلیغ است". آن‌ها ‌خود با انتشار برگه‌هایی تحت عنوان "آلدی اطلاع می‌دهد" که بعدا ضمیمه‌ی روزنامه‌ها شد، قیمت کالاهایشان را به اطلاع خریداران می‌رسانند.

برادران آلبرشت برای نخستین بار در اروپا "Discount" و یا "هنر ارزان فروشی" را به اجرا گذاشتند. برای مثال فروشگاه وقتی قفسه داشته باشد، باید کالاها در قفسه چیده شوند و این نیاز به نیروی کار دارد و زمان‌بر است. آن‌ها قفسه‌ها را برداشتند و به‌جای آن کالاها را با "پالت" در فروشگاه چیدند. ده‌ها نوع صرفه‌جویی از این دست به آن‌ها امکان داد تا بتوانند کالایشان را به مراتب ارزان‌تر از رقبا به فروش برسانند.

هیچ مشتری فروشگاه آلدی نمی‌گوید "فلان مارک شکلات در آلدی خوب است". همه می‌گویند "شکلات آلدی خوب است". سیاست آلدی استفاده از کالاهایی گمنام و یا "No-Name" است.

نام آلدی در واقع از دو حرف اول "Albrecht" و "Discount" تشکیل شده است و "Discount" به معنی فروش ارزان است.

حالا آلدی با قرارداد‌های عظیمی که با تولیدکنندگان منعقد می‌کند می‌تواند قیمت و کیفیت کالاها را نیز به آن‌ها "دیکته" کند. جالب اینکه امروز حتی تولیدکنندگان کالاهایی با برند مشهور نیز خط تولید کالایی گمنام دارند که تقریبا با همان کیفیت ولی با بهای نازل برای آلدی تولید می‌کنند.

تا اوایل دهه هشتاد، آلدی "فروشگاه فقرا" در آلمان به حساب می‌آمد. گرچه قیمت و کیفیت کالاها مناسب بودند، اما "ثروتمندان" از خرید در فروشگاه‌های "بدون پرستیژ فقرا" خودداری می‌کردند. این دیدگاه اما امروز تغییر کرده است.