بررسي ادعای مسئولان؛

فاصله ورزشگاه‌ها با استانداردهای جهانی

کد خبر: ۴۳۳۶۲

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۳۸۸ - ۱۱:۴۶

محمد علی‌آبادی: ورزشگاه‌های- پروژه‌های ملی- ساخته شده در دولت نهم همگی بر اساس استاندارد‌های بین‌المللی هستند.

این اولین بار نیست که رئیس سازمان ورزش چنین ادعایی را مطرح می‌کند. او چندی قبل در مجمع فدراسیون فوتبال از آمادگی ایران برای برگزاری بازی‌های جام‌جهانی سخن گفته بود. او یک سال قبل هم در حاشیه سفر هیأت دولت با اشاره به روند افتتاح پروژه‌های ملی ورزشی که توسط سازمان تجهیز و نوسازی اماکن ورزشی ساخته می‌شوند گفته‌بود توانایی برگزاری رقابت‌های بزرگی چون المپیک را تا پایان سال 1388 داریم.

به نوشته خبر آنلاین، محمد علی‌آبادی البته در مجمع عمومی فدراسیون فوتبال که اسفند ماه گذشته برگزار شد، با حمله به آنهایی که از ساخت مجموعه‌های ورزشی در دولت نهم انتقاد می‌کنند گفته بود: «منتقد من دوربینی در دست می‌گیرد و می‌گردد تا در ورزشگاه یک کودک شیر آبی را شکسته باشد و از همان یک شیر آب شکسته پیراهن عثمان علیه ما می‌سازند.» تأکید دوباره علی‌آبادی در سمیرم بر برخورداری ورزشگاه‌های ساخته شده در دوران او از استانداردهای بین‌المللی نشان می‌دهد که او به‌رغم همه مثال‌های نغزی که منتقدانش می‌گویند آنچه توسط سازمان تجهیز ساخته و برای بهره‌برداری به ادارات کل تربیت‌بدنی سپرده می‌شود را منطبق بر استانداردهای بین‌المللی می‌داند.

فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) سالهاست که تعریفی روشن از ساخت ورزشگاه‌های استاندارد دارد. استانداردی که بر اساس آن ورزشگاه میزبان یک رقابت بین‌المللی باید زمین مسابقه‌ای 100 تا 110 متر طول، 64 تا 75 متر عرض، زمین چمن زهکشی شده برای دفع آب‌های سطحی در استادیوم‌های چمن طبیعی و سکوهای تماشاگران با دید کافی و در جهت شمالی به جنوبی باشد. سیستم صوتی مناسب با پروژکتورهایی با حداقل 1200 لوکس نور در شب و راه‌های دسترسی کافی همچنین خروجی‌های متعدد و از همه مهمتر سرویس‌های بهداشتی متناسب با گنجایش یک ورزشگاه باشد.

حال آیا استادیوم‌های ساخته شده در دولت نهم این ویژگی‌ها را دارند؟ ورزشگاه‌هایی که تا به حال از پروژه‌های ورزشی سال 1377 بیش از 10 استادیوم ملی آنها در شهرهای مختلف کشور افتتاح شده‌اند. با رشد چشمگیری که بودجه عمرانی ورزش داشته است این پروژه‌های نیمه‌تمام در دوران محمد علی‌آبادی به بهره‌برداری رسیده‌اند و رئیس سازمان ورزش با اتکا به ساخت این استادیوم‌ها داعیه برگزاری مسابقات بین‌المللی در سطح میزبانی المپیک تابستانی را دارد.

کشور جنگ‌زده لبنان در سال 2000 میزبان بازی‌های جام‌ملت‌های آسیا بود. دولت رفیق حریری برای برگزاری مهمترین رقابت فوتبال آسیا در کنار ورزشگاه ملی شهر بیروت تصمیم به ساخت دو ورزشگاه صیدا و طرابلس گرفت. دو ورزشگاه با گنجایش 25 هزار نفر در کرانه مدیترانه. دو شهر مرطوب ساحلی که بارش سالانه آنها بیش از 600 میلیمتر است.

ورزشگاه پیر شهید عضدی رشت سال‌ها بود که به دلیل بارش شدید باران در شهر باران، در تمام فصل پاییز و زمستان باتلاقی می‌شد. این قدر گل‌آلود که حتی راه رفتن در آن هم دشوار بود. اینگونه بود که همراه با طرح گسترش اماکن ورزشی کشور پروژه ساخت ورزشگاه سردار جنگل در دستور کار سازمان ورزش برای این شهر قرار گرفت، پس از سال‌ها در دولت نهم زمین سردار جنگل افتتاح شد، ورزشگاهی با نزدیک به 20 هزار نفر گنجایش که قرار بود مشکلات فوتبال گیلان را حل کند.

با این وجود امسال هم تمام فصل زمستان ورزشگاه جدید رشت گل‌آلود بود. این ورزشگاه کاملاً منطبق با استاندارد همان مشکلی را داشت که ورزشگاه پیشین رشت از آن رنج می‌برد. استادیوم ساخته شده در رشت فاقد سیستم زهکشی جمع‌آوری آب‌های سطحی بود، سیستمی که اگرچه هزینه‌ای میلیاردی را به همراه دارد اما برای همیشه مشکل بازی در باتلاق را حل می‌کند.

دو ورزشگاه صیدا و طرابلس طوری ساخته شده‌اند که ضلع غربی آنها وارد مدیترانه می‌شود. این قدر نزدیک به آب که در بازی‌های خلوت صدای امواج مدیترانه را می‌توان روی سکوهای ورزشگاه به وضوح شنید. این ورزشگاه‌ها هر یک 18 گیت ورودی و دو اتوبان مجهز و منطقه‌ای کاملا شهری با دسترسی بسیار آسان برای تماشاگران دارند.

این استادیوم‌های شهرهای بارانی لبنان که موقعیت جغرافیایی مشابه با شهر رشت دارند را با هم مقایسه کنیم. این دو استادیوم لبنان نور متناسب برای میزبانی بازی‌ها در شب را دارند. آیا ورزشگاه بین‌المللی رشت هم توان میزبانی بازی‌های جام ملتهای آسیا را دارد؟ آیا کیفیت استادیوم‌هایی با 9 سال عمر را حتی می‌توان با ورزشگاهی که کمتر از یکسال است افتتاح شده حتی در فصل تابستان مقایسه کرد؟

در پاسخ به این سوال که چرا استادیوم شهر باران سیستم زهکشی ندارد، محمد آخوندی مدیر روابط عمومی سازمان ورزش می‌گوید: «ما بودجه‌ای محدود داریم. ترجیح می‌دهیم این بودجه چند میلیارد تومانی را صرف ساخت سالن‌هایی برای مردم روستایی کنیم تا اینکه خرج زهکشی برای فقط یک شهر شود. استادیوم رشت با همین شرایط هم توان میزبانی از مسابقاتی که آنجا برگزار می‌شود را دارد.»

ورزشگاه کاشان یکی از نخستین پروژه‌های ورزشی بود که دولت پس از افزایش چشمگیر بودجه عمرانی سازمان ورزش از آن بهره‌برداری کرد. ورزشگاهی که تنها چند ماه پس از افتتاح دیگر غیر‌قابل استفاده نبود چون چمنش حتی قابلیت راه رفتن روی آن را به بازیکنان نمی‌داد. بنای ورزشگاه که در فاصله‌ای کمتر از یک کیلومتر از اتوبان قم کاشان قرار دارد حتی راه آسفالته ندارد.

این ورزشگاه اگرچه نوری نزدیک به 800 لوکس در متر مربع و 4 رختکن مجزا را دارد اما مشکلاتی بزرگ چون راه ارتباطی، ورودی و خروجی‌های مناسب و مهمتر از همه مشکل سرویس‌های بهداشتی را دارد. مشکلاتی بزرگی که ورزشگاه‌های جدید‌التأسیس کرمان و رشت هم دارند.

ورزشگاه‌هایی که سال‌ها بود به دلیل مشکلات مالی نیمه‌تمام رها شده بودند اما افزایش چشمگیر بودجه سازمان توسعه و نوسازی اماکن ورزشی کشور این فرصت را به متولی دولتی ورزش داد تا این ورزشگاه‌ها را به مرز بهره‌برداری برساند بودجه‌ای که خردراد ماه 1387، هادیانی رئیس سازمان توسعه و نوسازی و مدیر ساخت پروژه‌های ورزشی ملی درباره‌اش گفت: «عمرانی شرکت از سال 39 میلیارد تومان در سال 84 به 225 میلیارد تومان در سال‌جاری افزایش یافته است. غیر از این کمک‌هایی از طریق سفر‌های استانی مقام معظم رهبری و ریاست جمهوری هم برای تسریع در ساخت اماکن ورزشی بودجه‌ای به ما داده شده که اعتبارات امسال را از مرز 250 میلیارد تومان خواهد گذراند. این اعتبارات باعث شده تا خدا را شکر ما بتوانیم به سرعت پروژه‌های ورزشی مان را به سرانجام برسانیم.»

پروژه‌های ملی، پروژه‌هایی که تعریفی خاص دارند؛ «ما از سوی سازمان تربیت بدنی موظفیم تا طرح‌های ملی ورزشی بزرگ را به سرانجام برسانیم. ورزشگاه‌های فوتبال با گنجایش بیش از 150 هزار نفر و سالن‌های چند منظوره‌ای که گنجایشی بیش از 6 هزار نفر را دارند. این وظیفه اصلی سازمان تجهیز است البته ما در طرح‌های کوچک که ادارات کل می‌سازند هم مشارکت می‌کنیم.» این گفته هادیانی تاکید دارد که بودجه سالانه 250 میلیارد تومانی سال گذشته تنها باید صرف ساخت ورزشگاه‌هایی مدرن می‌شده است.

ورزشگاه سامر کویت که تنها 20 هزار نفر گنجایش دارد، ورزشگاه اختصاصی باشگاه السالمیه است. ورزشگاهی با شکل هندسی بسیار زیبا. این ورزشگاه که تمام استانداردهای بین‌المللی را دارد و یکی از بهترین زمین‌های چمن آسیاست.

ورزشگاهی نوساز که در سال 2007 افتتاح شد. نور عالی و سیستم زهکشی با این قابلیت که از آب‌های سطحی بتوان چمن ورزشگاه را دوباره آبیاری کرد. ورزشگاه علی دایی اردبیل 2 سال پس از این استادیوم افتتاح شده است.

ورزشگاهی با گنجایش 20000 نفری آن، چون در بیشتر ایام سال اردبیل سرد است، استفاده از چمن مصنوعی که سعی شده آخرین استانداردهای فیفا را رعایت گردد، نور مناسب حداقل به میزان 800 لوکس و سیستم صوت، پیست دوومیدانی 8 خطه تارتان برای برگزاری بازیهای دوومیدانی، سرویس برای تماشاگران، چهار رختکن برای دو بازی فوتبال پشت سرهم...

البته این ورزشگاه در همان روز نخست افتتاح مشکلاتی را در سازه داشت، سرویس‌های بهداشتی آن آماده نبودند و راه‌های ارتباطی‌اش مشکل داشت اما هادیانی درباره‌اش می‌گفت: «فعلاً توان برگزاری مسابقات را با همین شرایط هم دارد.»

این بازی در یک دیدار دوستانه ملی افتتاح شد اما پس از آن تا به حال، نزدیک به یک سال است که همان مشکلات خرده‌اش تکمیل نشده‌اند. البته شروین اسبقیان مدیرکل تربیت بدنی اردبیل در این باره می‌گوید: «البته سازمان ورزش به تعهداتش درباره استادیوم دایی عمل کرده و فقط بخش‌هایی را که وزارت مسکن باید می‌ساخت نیمه کاره مانده‌اند و متأسفانه هنوز همه آن مشکلات باقی مانده‌اند.»

به عکس این ورزشگاه، ورزشگاه سامر سالمیه به‌قدری مجهز بود که در روز افتتاحیه تیم ملی پرتغال به کویت آمد. مقامات کویتی البته حالا در حال ساخت ورزشگاه ملی احمد الجابر با گنجایش 70 هزار نفر هستند، ورزشگاهی در 4 طبقه که پایان سال 2009 افتتاح می‌شود و آنها ادعا دارند با امکانات منحصر به فردش، زیبا‌ترین و مجهزترین استادیوم می‌شود. کمتر از سه هفته قبل رئیس شورای المپیک آسیا، شیخ احمد در سفر به تهران ادعا کرد 8 استادیوم مجهز در این کشور کوچک عربی وجود دارد که همه آنها قابلیت میزبانی از بازی‌های بین‌المللی را دارند.

اما آیا ورزشگاه‌هایی چون سردار جنگل، کاشان، اردبیل، یادگار امام تبریز، استادیوم ساری و پروژه‌های در دست احداث اصفهان یا شیراز می‌تواند در کنار ورزشگاه ثامن و آزادی میزبان یک تورنمنت بین‌المللی آسیایی باشد؟

البته امسال ورزشگاه قدس قم توانست شرایط میزبانی بازی‌های مرحله مقدماتی آسیایی را کسب کند اما ناظران آسیایی ایراداتی را از سیستم نور و سرویس‌های بهداشتی این استادیوم گرفتند. البته در قم باران نمی‌بارد تا مشکل زهکشی ورزشگاه آشکار شود اما اگر این زمین روزی میزبان مسابقه‌ای باشد آیا زمینش کیفیتی مناسب خواهد داشت؟