جنجال بر سر یک ابتکار اقتصادی؛

سنگ‌اندازی برای شهر موش‌ها به ضرر کل سینما تمام می‌شود

در مجموع، کف فروش برای بازگشت سرمایه‌گذاری هفت میلیاردی «شهر موش‌ها ۲»، ۱۵ میلیارد تومان است که چنین رقمی، طبیعتاً بسیار بالا و در تاریخ سینمای ایران بی‌سابقه است و در صورت وقوع، رکوردی بی‌نظیر برای مرضیه برومند، کارگردان این اثر به شمار خواهد رفت.

کد خبر: ۴۲۸۸۳۲

تاریخ: ۰۲ شهريور ۱۳۹۳ - ۲۳:۵۰

منیژه حکمت، تهیه‌کننده فیلم سینمایی «شهر موش‌ها ۲» در شرایطی رویکردهای تازه‌ای در پیش گرفته تا فروش این فیلم افزایش یابد و بخشی از هزینه چند میلیاردی تولید این اثر بازگردد که با ابتکارهای تازه اقتصادی شکل گرفته با این اکران، مخالفت جدی و رسانه‌ای شکل گرفته؛ اما آیا این ابتکار منحصر به «شهر موش‌ها ۲» است؟

به گزارش «تابناک»، «شهر موش‌ها ۲» به لحاظ ساختاری و تکنیکی با «شهر موش‌ها ۱» متفاوت است. در این فیلم تلاش شده، صنعتی تعریف شود و به همین دلیل، روند تولید آن با همکاری دو هزار تن، بیش از سه سال به طول انجامیده و بنا به گفته سازندگانش بیش از ۷ میلیارد تومان هزینه تولید داشته که با این اوصاف، گران‌ترین عروسکی تاریخ سینما و یکی از ده فیلم گرانبهای تاریخ سینماست.

با توجه به آنکه پخش کننده اصلی فیلم علی سرتیپی است و در واقع پخش کننده جزوی از مجموعه تهیه کننده این فیلم محسوب می‌شود، شاید در گیشه سود بیشتری برای سرمایه‌گذاران‌ بماند، ولی در مجموع، کف فروش برای بازگشت سرمایه‌گذاری هفت میلیاردی، ۱۵ میلیارد تومان است که چنین رقمی طبیعتاً بسیار بالا و در تاریخ سینمای ایران بی‌سابقه است و در صورت وقوع، رکوردی بی‌نظیر برای مرضیه برومند، کارگردان این اثر خواهد بود.

با این اوصاف، طبیعی است که شهر موش‌ها در پی شیوه‌های تازه‌ای برای جذب مخاطب باشد، زیرا با اوضاع کنونی، نیاز به بیش از چهار میلیون میلیون (با در نظر گرفتن نوسان بهای بلیت) تماشاچی دارد و این حجم بیننده نیز با روش‌های معمول به مقابل گیشه‌های سینما‌ها نخواهند آمد. با این اوصاف، دور از انتظار نبود که شاهد ابتکارهای اقتصادی تازه‌ای برای جذب این حجم انبوه از تماشاچی‌ها باشیم.

سازندگان «شهر موش‌ها ۲»، مخاطبان این فیلم را همچون «شهر موش‌ها ۱» و مشابه «کلاه قرمزی»، بیش از گروه کودک در نظر گرفتند و تلاش کردند، دیالوگ‌هایی بنویسند و حتی عروسک‌ها را به گونه‌ای بازطراحی کنند که نسل اول و دوم و سوم و چهارم انقلاب را یکجا داشته باشند و البته افزون بر این‌ها نسل پیش از انقلاب نیز به سالن سینما‌ها بیاید و ‌نتوان رده سنی برای این اثر مشخص کرد.

یکی از شیوه‌های اقتصادی که احتمالاً بی‌سابقه است، تعیین نمایندگان توزیع در استان‌هاست. به ظاهر‌ قرار است تا جایی که می‌شود، در شهرستان‌ها و حتی در نهادهای قابل تعریف در شهرهای کوچک، شاهد اکران «شهر موش‌ها ۲» باشیم و اگر این اتفاق جنبه عملیاتی بیابد، شاید بتوان به آن «اکران مویرگی» لقب داد؛ طرحی که اجرایش با توجه به پیچیدگی‌های اداری به ویژه در شهرستان و تازه بودن چنین رویکردی، می‌تواند بسیار دشوار باشد.

افتتاحیه شهر موش‌ها 2

یکی دیگر از شیوه‌های اقتصادی به کار گرفته شده که درباره برخی فیلم‌های سینمایی جنبه نمایشی داشت، اما در این فیلم جنبه عملیاتی یافته و سازوکارش نیز در نوع خود، ‌ابتکاری تازه در حوزه اقتصاد سینمای ایران است، پیش فروش بلیت سینماست که طبیعتاً باید پیش از اکران فیلم از سوی صاحبان اثر عرضه شود، وگرنه پیش فروش روزانه که در وب‌سایت‌های سالن‌های سینما انجام می‌شود و رویداد تازه‌ای نیست.

اما باید گفت، این پیش فروش کمک می‌کند تا سازندگان برآورد دقیق‌تری نسبت به اقبال عمومی و ظرفیت فیلمشان ‌و در آغاز فروش نیز طراحی‌های تازه‌ای برای فروش داشته باشند، ولی شورای صنفی نمایش اعلام کرد که پیش فروش بلیت فیلم سینمایی «شهر موش‌ها ۲» پیش از صدور حواله سینما‌ها غیرقانونی است.

غلامرضا فرجی در این باره گفته است: «سینماداران قبل از پخش حواله شورای صنفی نمایش برای یک فیلم نمی‌توانند اقدام به پیش‌فروش بلیت از طریق اینترنت و یا از هر طریق دیگری کنند. به همین دلیل، پیش‌فروش بلیت فیلم سینمایی «شهر موش‌ها ۲» تا قبل از آنکه حواله شورای صنفی نمایش برای هر سینما صادر شود، غیرقانونی خواهد بود. هر سینما زیرگروه بعد از اخذ حواله می‌تواند تا سقف ۱۰ هفته برای فیلم‌ها به صورت اینترنتی و یا هر شکل دیگری برای مخاطب بلیت پیش فروش کند».

چهارشنبه، پنجم شهریورماه آغاز رسمی اکران «شهر موش‌ها ۲» است؛ فیلمی که بنا بر اعتراض برخی اشخاص و انتقال این اعتراض‌ها به شورای صنفی، اکران عمومی‌اش سه هفته به تأخیر افتاد و هم‌اکنون در این مقطع و در فاصله ۲۶ روز تا به صدا درآمدن زنگ مدارس به نمایش درآید و این اظهارنظر تازه متعلق به همین روز‌هاست که حکمت می‌کوشد تا ‌در بهترین شرایط و وسیع‌ترین شکل ممکن اکران شود.

سوای اینکه نوع اکران چه میزان عادلانه خواهد بود، باید پذیرفت سنگ اندازی برای شهر موش‌ها به ضرر کل سینما تمام می‌شود، زیرا در آینده نیز اگر فیلمی بخواهد ‌اکران زودهنگام داشته باشد، این امکان را نخواهد داشت و اساساً این سد تازه، می‌تواند حکم مقاومت شورای صنفی بر هر گونه ابتکار اقتصادی در حوزه سینما را بیابد.

سینمای ایران بیش از هر زمان، نیازمند طرح‌های نو برای فروش است و پیش فروش با مسئولیت سرمایه‌گذاران نیز یکی از همین طرح‌هاست که در بد‌ترین حالت ممکن فیلم مذکور اکران نمی‌شود و پول بلیت سینما به خریداران بلیت بازگردانده می‌شود؛ همان گونه که همین سازوکار برای کنسرت‌ها نیز اجرا می‌شود. انعطاف عمل در مقابل چنین ابتکارهایی، کمترین انتظار از یک نهاد صنفی است و اگر حتی در این حد نیز همکاری نباشد، اقتصاد سینمای ایران، چگونه رنگ تحول به خود خواهد دید؟