بیخ گوش ما، تاریخ روزهای نفرت انگیزی را پشت سر می‌گذارد؛

وقت بازنگری دوباره درباره تکفیری‌ها فرا رسیده است!

نامش را ‌کسی نمی‌داند. چریک‌های کرد او را در کوه‌های «شنگال» یافته‌اند؛ تک‌وتنها. این اما تنها برشی از این تراژدی است. او در این آفتاب سوزان، بینایی‌اش را از دست داده و دیگر نمی‌بیند؛ نهادهای مدعی جهانی هم او را نمی‌بینند تا بار مسئولیت ما فزونی یابد؛ مثل تنفرمان از کشتاری که بیخ گوشمان در جریان است.

کد خبر: ۴۲۷۸۷۴

تاریخ: ۳۰ مرداد ۱۳۹۳ - ۱۸:۵۲

تاریخ را که زیر و رو کنیم، از دوره‌های گذشته تا به امروز، به ندرت می‌توان کشتار زنان و کودکان را در سابقه جنگ‌ها، حتی خونین‌ترین نمونه‌های آن‌ها سراغ گرفت؛ اما گویی وحشی‌های تکفیری می‌خواهند برگ جدیدی در تاریخ از خود به یادگار بگذارند.

به گزارش «تابناک»، اگر از آغاز درگیری‌های شکل گرفته در سوریه، واکنش‌های رسمی مقامات کشورمان در کنار تصویری که از اوضاع منطقه درگیری‌ها در رسانه‌های کشورمان بازتاب می‌یافت، موجب شده بود که تصویری متفاوت از سوریه در ذهن جامعه ایرانی نقش ببندد، حالا خونخواران داعشی کاری کرده‌اند که نه تنها هیچ نشانه‌ای از آن تصویر نمانده، بلکه بسیاری از باورهای آن روز، واژگونه به نظر می‌رسد.

هم اکنون سوریه با همه مشکلاتی که داشته و دارد، جذابیتش را برای مخاطب ایرانی از دست داده و جای همه ابهامات آن روز را ـ که انتقادات بسیاری متوجه عملکرد مسئولان کشورمان یا رسانه‌های داخلی می‌کرد ـ پرسش های بیشماری گرفته که از اخبار جنایات تکفیری‌های بیرون آمده از سوریه نشات می‌گیرند؛ آنهایی که هدف خود را برپایی حکومت می‌خوانند، ولی جز خونریزی و ویرانی و روشن کردن چشم خونخواران تاریخ، نقش دیگری از خود نشان نداده‌اند.

شاید روزهای آغازین مخابره تصاویر و فیلم‌های کشتار سبوعانه این گروه در عراق؛ هنگامی که پیشروی این سنگ دلان سرعت داشت، دل خیلی‌هایمان از حماقت بشر دو پا گرفت، بغض کردیم، اشک ریختیم، یا شاید به حال تهوع گرفتار آمده و حتی نگرانی وجودمان را فرا گرفت؛ اما اکنون که چندین و چند ماه از آن روز‌ها گذشته، اینقدر داعشی‌ها بیشتر منویات خود را بروز داده‌اند که باز نیازمند تجدیدنظر در باور‌هایمان درباره ایشان شویم.

بدین ترتیب اگر تصورمان پس از ورود این ماشین جنگی از سوریه به عراق، به روز شد و از گروه‌های مخالف دولت اسد به گروهی بی‌رحم و کوردل رسیدیم، اکنون که از کشتار زنان و کودکان به وحشیانه‌ترین شکل ممکن به دست ایشان آگاه شده و اخبار جنایات ایشان در مناطق شمال غرب عراق و در حق ایزدی‌ها را می‌شنویم و می‌خوانیم، گویا باید دنبال واژه جدیدی برای توصیف این خونخواران باشیم، زیرا ایشان توانسته‌اند روی همه خونخواران و ظالمان تاریخ را سفید کنند!

این تصویر چند روز است در شبکه های اجتماعی دست به دست می‌شود و در توضیحش آمده: اسمش را هیچ‌کس نمی‌داند. چریک‌های کُرد او را در کوه‌های «شنگال» یافته‌اند. تک‌وتنها. این اما تنها بُرشی از این تراژدی است. او در این آفتابِ سوزان، بینایی‌اش را از دست داده. او دیگر نمی‌بیند و برایش اهمیتی ندارد که جهان این اتفاق را می‌بیند یا نه؛ کاری می‌کند یا نه؛...

ماشین کشتاری که حتی ‌گاه ماشه آن روی خودی‌ها هم چکیده می‌شد، تا آنجا ارتقا یافته که می‌تواند کاملا سازماندهی شده و هدفمند، قتل و کشتار کودکان را هم در دستور کار قرار داده و از آن برای فتح در جنگ بهره بگیرد و اشتباه است که این تحول ایشان را ندید گرفته و همچنان آن‌ها را محدود به قاتلانی بدانیم که گرد هم آمده‌اند؛ گویی آن‌ها برای ذبح انسانیت برنامه دارند و سکوت جهانیان، بهترین یار و یاورشان در این راه است.

گویی اعضای این گروهک تکفیری دریافته‌اند که کشتارهای وحشیانه، آتش گشودن روی خودروهای عبوری و مردم بی‌دفاع و جنایات نفرت بار دیگر و انتشار تصاویر و فیلم‌های این رویدادهای ضد انسانی، دیگر کارکرد خود را از دست داده و جز افزودن بر نفرت کسانی که از ایشان می‌شنوند، کمکی به ایشان نمی‌کند که اینچنین سبوعانه به سوی همه آتش می‌گشایند، وگرنه کیست که نداند در کشتار زنان و کودکان و زنده به گور کردن ایشان، به قدری سر سوزنی افتخار نمی‌توان یافت!

گویی دریافته‌اند که تاریخ انقضای پیام هایی که برای ترس آفرینی مخابره می‌کردند، گذشته که اسلحه خود را رو به کودکان هم نشانه می‌روند، وگرنه به نیکی می‌دانند اگر اسرائیلی‌ها سمبل نفرت در جهان شده‌اند، به این دلیل است که از کودک کشی هم ابایی ندارند و چه جالب است که این مدعیان تشکیل حکومت اسلامی، راهشان را به سمت اسرائیل کج نمی‌کنند و به جای مقابله با صهیونیست‌های غاصب، ترجیح داده‌اند به زشت‌ترین شکل ممکن، زنان و کودکان را در مسیر فتح شهر‌ها و روستاهای ایشان بکشند و ننگی ابدی برای خود بخرند.

تکفیری‌ها در نفرت آفرینی به سرعت پیش می‌روند و به جهانیانی که سکوت کرده‌اند، اوج حقارت انسان را نشان داده و نهادهای جهانی را بی‌کاربرد نشان می‌دهند. اینجاست که باید چشممان باز‌تر از همیشه باشد و هم تکفیری‌ها را بهتر ببینیم و هم آنهایی را که باید ببینند و چشمشان را بسته‌اند؛ چشمشان را روی همه چیز بسته‌اند؛ حتی نفرتی که در ما انباشته می‌شود.