از دانشجو به میرزاده، اوضاع بیشتر بیخ پیدا کرد؛

تغییرات دانشگاه آزاد، کار این اساتید را از جذب به اخراج رساند!

نه جاسبی، نه دانشجو، نه میرزاده، هیچ یک مشکل این اساتید را نه تنها حل نکردند، بلکه یکی ایشان را رها کرد، دیگری در خروج را نشانشان داد و آخری اخراجشان را آغاز کرده است. همه این رویدادها هم در حالی رخ داده که قوانین چیز دیگری می‌گفته و می‌گوید!

کد خبر: ۴۲۷۵۵۶

تاریخ: ۲۹ مرداد ۱۳۹۳ - ۱۷:۵۹

نه تغییر و تحولات گسترده در دانشگاه آزاد که به پایان یافتن دوران ریاست طولانی مدت جاسبی در بزرگترین دانشگاه جهان منجر شد و دانشجو را جانشین وی کرد و نه خداحافظی پیش از موقع با وی در ابتدای دولت جدید و جایگزینی وی با میرزاده، هیچ یک نتوانست گره کور بر جای مانده از قبل را باز کند.

به گزارش «تابناک»، هنگامی که فرهاد دانشجو با پیمودن پروسه‌ای جنجالی، توانست به ریاست دانشگاه آزاد اسلامی دست یافته و عمر طولانی تصدی‌گری عبدالله جاسبی در این دانشگاه را به پایان برساند، خیلی‌ها توقع رقم خوردن تغییرات زیادی در این مجموعه آموزش عالی را داشتند؛ اما کمتر کسی گمان می‌کرد این تغییرات مدیریتی به ارائه تفسیرهای جدید از قوانین هم کشیده شده و باز نبود نظارت بر این دانشگاه، به سرعت به بروز مشکلاتی جدید منجر شود.

از جمله این رویدادها، برخوردی بود که با برخی اساتید این دانشگاه شد؛ آن دسته از اساتیدی که خدمت سربازی خود را از نوع امریه برگزیده و راهی دانشگاه آزاد شده بودند تا پس از پشت سر گذاردن دوران خدمت، بنا بر مصوبه‌ای که موجود بود ـ و البته هنوز منقضی نشده و ضمانت اجرا دارد! ـ جذب هیأت علمی این دانشگاه شوند.

مشکل این گونه آغاز شد که رئیس جدید (بخوانید سابق) دانشگاه، با نادیده گرفتن قوانین و مصوبات، این افراد را مقابل در خروجی گذاشت و دستور داد به جای جذب ایشان، با ایشان تسویه حساب شود؛ یعنی نه تنها در روند استخدام قطعی قرار نگیرند، بلکه دیگر با ایشان ادامه همکاری نشود.

کار که به این دستور رسید، اساتیدی که سربازی خود را در این مجموعه گذرانده و به امید ارتقا یافتن در مجموعه،‌ گاه رنج چند سال تدریس با حقوق و مزایای کمتر را به جان خریده بودند، دریافتند کار ناتمام جاسبی در جذبشان، به دست جانشین وی حل شدنی نیست، مگر آنکه بتوانند صدایشان را به گوش رسانه‌ها برسانند. از اینجا به بعد بود که تحصن ایشان، نشان داد رفتن جاسبی و آمدن دانشجو، تنها صدایی بود که از دور خوش به نظر می‌رسد!

این اتفاق در حالی رخ می‌داد که مستندات حکایت از آن داشت که حق با این اساتید است و تخلفی در حال شکل گیری است؛ همین عامل موجب شد تا «تابناک» (اینجا) و برخی رسانه های دیگر به طرح اشکالات بپردازند و همین رسانه‌ای شدن ماجرا و تحصن این اساتید، موجبات اصلاح امور را فراهم آورد.

سرانجام ماه مبارک رمضان سال پیش، مسئولان دانشگاه در رأی خود تجدیدنظر کرده و تصمیم گرفتند قانون را اجرا کنند؛ به این صورت که متقاضیان در آغاز مصاحبه علمی دوباره‌ای را پشت سر بگذارند و پس از آن، صلاحیت عمومی شان بررسی شده و استخدام شوند.

با انتشار خبر این تصمیم، گویا مشکلات حل شده و دیگر جای نگرانی نباشد؛ اما آینده خواب بدی برای این افراد دیده بود. پیش از آنکه این افراد جذب هیأت علمی شده و قانون درباره‌شان اجرا شود، دانشجو رفت و میرزاده جانشین وی شد تا روند جذب این اساتید دچار وقفه شود.

شاید از بدشانسی این افراد بوده که در دوران جاسبی، کارشان انجام نشده و پس از آن هم از میان انبوهی قوانین، قانون مربوط به جذب ایشان نادیده گرفته شود، ولی با همین گزاره هم نمی‌توان توجیهی برای بد‌تر شدن اوضاع ایشان یافت؛ عملی شدن اخراج این عده!

اخراج سی تن از این اساتید رسمیت یافته و همچنان این روند ادامه دارد تا به نظر برسد، گویی میرزاده کاری را که دانشجو تصمیم به اجرای آن گرفته بود، ولی نتوانست ـ و حتی بعد‌ها با تغییر مسیر، تلاش کرد اصلاحش کند- آغاز کرده و می خواهد با قوت در آن پیش برود؛ اما مگر می‌شود هنوز مصوبات مربوط به جذب اساتید امریه لغو نشده، مشمولان آن را ندید گرفت؟!

مگر می‌شود قانونی را که می‌گوید اساتید امریه را جذب کنید، باشد و برخی با تکیه بر آن، برنامه زندگی خود را تنظیم کرده باشند، حال آنکه زیر پای گذاشته شده و آب هم از آب تکان نخورد؟

مگر می‌شود افرادی را با وعده جذب هیأت علمی شدن، در قالب امریه با هزینه اندک به خدمت گرفت و سال‌ها ایشان را بدون مزایای جذب، با اندک هزینه به کار گرفت و بعد بر خلاف همه قوانین اخراجشان کرد؟

قاعدتا پاسخ این پرسش‌ها باید «نه!» باشد اما در کمال تعجب می‌بینیم که «بله» شده و کادر مدیریتی کنونی دانشگاه آزاد هم به مانند پیشینیان خود دلیلی برای توضیح دادن درباره آن ندیده است. اینجاست که باید از نمایندگان مجلس و دستگاه‌های نظارتی خواست، به ماجرا راه یافته و دست کم برای رفع ابهامات هم که شده نشان دهند «دانشگاه آزاد» هم بخشی از کشور است و می‌توان بر آن نظارت کرد، اشکالاتش را دید و برای احقاق حق در آن تلاش کرد!