رسالت سترگ محمد مايلي کهن

کد خبر: ۴۲۴۷۳

تاریخ: ۱۸ فروردين ۱۳۸۸ - ۰۸:۲۵

پس از کش و قوس بسيار، سرانجام سکه رهبري تيم ملي فوتبال به نام محمد مايلي کهن ضرب شد تا وي تيم ايران را در سه بازي تعيين کننده آتي در چارچوب رقابت هاي مقدماتي جام جهاني 2010 رهبري کند.

به گزارش ایرنا، شکست قابل سرزنش تيم ملي ايران برابر عربستان آن هم در حضور 100 هزار تماشاگر مشتاق ايراني ، آن چنان تکان دهنده بود که مورد انتقاد طيف هاي وسيعي از جامعه قرار گرفت و منتج به برکناري علي دايي شد.

تيم ايران در شرايطي قافيه را به اين حريف باخت که تمامي عوامل از جمله حمايت بي دريغ مسئولان ، رسانه ها و مردم را به دنبال داشت ولي مسائل گوناگوني دست به دست هم داد تا انديشه هاي حرفه اي " خوزه پسيرو " مربي کارکشته عربستان بر تفکرات " علي دايي " مربي جوان و ناپخته فائق آيد.

به زعم بسياري از صاحب نظران ، دايي فاقد تجربه و دانش رفيع در عرصه مربي گري بود و نمي بايست در اين شرايط ، مسئوليت خطير تيم ملي به وي سپرده مي شد ، چرا که حرفه بازيگري با پست خطير معلمي آن هم در عرصه ملي ، تفاوت هاي اشکاري دارد و به طور قطع اگر يک مربي فاقد پختگي لازم باشد ، نمي تواند بيلان موفقيت باري داشته باشد.

از سوي ديگر ، دايي به طور دائم به بايکوت راهکارهاي خيرانديشانه و نقدهاي منصفانه خبرگان فوتبال و کارشناسان رسانه ها مي پرداخت و مصرانه و مجدانه تلاش مي کرد تا سلايق شخصي خود را بر منافع ملي ترجيح دهد .

لجاجت و بي توجهي به تعامل با رسانه ها و کارشناسان از يک سو و عدم دعوت از بازيکنان نام اشنا و کليدي هماننده علي کريمي و ايمان مبعلي و بي مهري به نفرات محوري نظير خسرو حيدري و آرش برهاني ، از سويي ديگر موجب گشت تا تيم ملي در پنج بازي حساس به سه تساوي ، يک برد و يک شکست تن در مرحله دوم رقابت هاي مقدماتي جام جهاني تن در دهد که توقف مقابل کره جنوبي و باخت مقابل عربستان در تهران ، بيش از پيش اسباب نارضايتي هموطنان ، مسوولان و به ويژه شهروندان را فراهم آورد.

تماشاگران که روز هشتم فروردين در ورزشگاه ازادي با فريادهاي پرخروش و حنجره هاي رساي خود ، استاديوم را به ديگي جوشان تبديل کرده بودند ، پس از آنکه آرزوي به جاي آنان نقش بر آب شد ، به طور يکپارچه خواهان برکناري دايي شدندکه اتفاقا خواسته آنان چند ساعت بعد از آن حادثه تلخ مقابل عربستان ، محقق شد.

البته نبايد فقط دايي را مسبب ناکارآمدي تيم ملي دانست چرا که مقامات فدراسيون فوتبال زنگ خطر جدي را که از سوي کارشناسان و حتي فوتبال دوستان به صدا در آوردند ،‌نشنيدند و بعضا نخواستند که بشنوند و بي گمان آنها نيز در ناکامي اخير سهيم هستند.

*چه بايد کرد
تيم ايران پس از اين باخت تلخ و مهلک ، در رده چهارم در ميان پنج تيم ايستاد تا بار ديگر اماها و اگرها بر سر زبان ها جاري شود و صعودش به اين رقابت هاي معظم در هاله اي از ابهام قرار گيرد.

اکنون شرايط به گونه اي رقم خورده که براي جبران مافات ، نياز به يک " وفاق ملي " است تا بتوان به مدد اين فاکتور حياتي از فضاي پرتنش و پيچيده فعلي خلاص شد و مسير را براي رسيدن به سمت موفقيت ، تسطيح و هموار کرد .

براي محقق ساختن اين ديدگاه ، راهي به غير از اين نيست که تيم ملي را بازسازي روحي و رواني کرد و در پرتو هم انديشي و اجماع ، تفرقه و تشتت و رسوب انديشه هاي سنتي را دور ريخت .

بايد اين موارد يادشده ملکه ذهن و قطب نماي حرکت مايلي کهن باشد و وي ضمن نقد پذيري و احترام به راهکارهاي منصفانه ، فضا را تلطيف تر از هميشه کند.

شايسته است سرمربي رک گوي تيم ملي که در حال حاضر به مرز پختگي رسيده ، برخلاف دايي ، مشورت پذير باشد و براي سعادت و بالندگي اين تيم تنها به سه بازي تعيين کننده و سرنوشت ساز آتي به خصوص بازي حياتي 16 خرداد مقابل کره شمالي در پيونگ يانگ بينديشد.

به باور بسياري ، فوتبال ما پتانسيل و توان آن را دارد که در سه پيکار حساس آتي مقابل کره شمالي ، امارات و کره جنوبي به امتيازهاي الهام بخش برسد ، منوط به اينکه براي احياي تيم ملي و رسيدن به اين مهم ، ابرهاي غليظ حاشيه ، مشکلات روحي و... از آسمان تيم ملي دور شود و روح همبستگي و حس برتري جويي در اردو حاکم گردد .

بي گمان اگر پل هاي اعتماد ساخته شود و باز سازي روحي و رواني در تيم ملي از قوه به فعل درآيد ، ملي پوشان ما با روحيه و انگيزه مضاعف قدم به ميدان هاي مهم اينده خواهند گذاشت و آرزوي ميليون ها ايراني را براي حضور در جام جهاني 2010 جامه عمل خواهند پوشانيد.

از اين ها گذشته نبايد اين مهم را نيز از اذهان دور کرد که تجربه ثابت کرده اگر "مسوولان"، "رسانه ها" و "مردم" به عنوان اضلاع يک مثلث قدرت بيش از پيش در راه حمايت و تقويت تيم ملي اهتمام کنند ، اسباب اين گونه توفيق ها راحت تر فراهم مي شود که نمونه بارز وعيني آن در جام جهاني 1998 و 2006 به چشم امد .

از شکست برابر عربستان و ناکارايي هاي گذشته مي بايست درس عبرت گرفت و از اين باخت ، پلي براي پيروزي هاي بعدي ساخت بطوري که بتوانيم گليم خود را تا مرز صعود به جام جهاني بيرون بکشيم .

عقل سليم حکم مي کند که به جاي آنکه بذر مجادله بپاشيم ، تخم يکدلي بکاريم تا ميليون ها هموطن فوتبال دوست ، بوي هواي تازه و نوآوري را استشمام کنند .

ملي پوشان و کادر جديد فني تيم ملي فوتبال کشورمان را در پايان اين يادداشت به جمله اي تاريخي از "مهاتما گاندي " رهبر فقيد هند جلب مي کنيم که گفت "پيروزي آن نيست که هرگز زمين نخوري ، بلکه بعد از هر زمين خوردني ، برخيزي "