چرا آمریکا به عراق بازگشت؟

کد خبر: ۴۲۴۱۴۵

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۳۹۳ - ۱۹:۵۴

تحلیلگران در نشریات آمریکا به بررسی دلایل دستور و اقدام نظامی آمریکا در عراق پرداخته‌اند.

به گزارش  تسنیم، در ذیل به سرمقاله‌های برخی روزنامه‌های معتبر آمریکایی پرداخته شده که ملاحظه می‌فرمایید:

نگاهی به معضل مهاجرت در آمریکا

داگلاس فرح رئیس مرکز مشاوره امنیت ملی IBI نویسنده یکی از سرمقاله های واشنگتن پست است. وی به موضوع مهاجرت غیر قانونی خصوصا از ناحیه آمریکای مرکزی و کشورهای هندوراس، السالوادور و گواتمالا به آمریکا اشاره کرده است. روسای جمهور این کشورها و بسیاری از دموکرات ها در ایالات متحده خواستار کمک بیشتر برای حل این مشکل هستند و معضل را ناشی از بی توجهی آمریکا به منطقه می دانند. در همین حال بسیاری از جمهوری خواهان نیز معضل را متوجه سیاست های مهاجرتی آسان و آزاد آمریکا می کنند در ادامه نویسنده به ذکر چند مورد از موارد بحث برانگیز طرفین پرداخته است:

سیاست مهاجرتی آمریکا عامل ورود مهاجرین غیرقانونی است. به دنبال رکود اقتصادی سال 2008 آمریکا بسیاری از مهاجرین در پی بازگشت به وطن خود بودند.

برخی از جمهوری خواهان، باراک اوباما را به دلیل فرمان اجرایی سال 2012 او که به مهاجرین غیرقانونی خصوصا کودکانی که تا قبل از سال 2007 به آمریکا آمده بودند اجازه کار قانونی بدون ترس از اخراج را می داد، سرزنش می کنند. این سیاست موجب شد تا بسیاری از افراد ساکن در مثلث آمریکای مرکزی که امیدی به بهبود شرایط خود و فرزندانشان ندارند به مهاجرت روی آورند. جنگ و خشونت در این منطقه از آمریکای مرکزی بسیار شایع است و اغلب جرایم همچون قتل تحت تعقیب قانونی قرار نمی گیرند. این کشورها نسبت به مناطق جنگی همچون افغانستان، عراق، غزه و اوکراین بسیار خطرناک تر هستند.

کمک بیشتر به این سه کشور می تواند دلیل بحران باشد. آمارها نشان می دهد که کمک مالی صرف نه تنها موجب مبارزه با گروه های خشونت طلب نمی شود، بلکه در مواردی موجب تشدید خشونت و فساد نیز گشته است. تا زمانی که اراده سیاسی جدی برای اصلاح وجود نداشته باشد، نباید انتظار تغییر را داشت. فشار آمریکا به این کشورها برای اصلاح از یک سو و کمک مالی آن به این کشورها از سوی دیگر می تواند به رفع بحران کمک کند.
افزایش امنیت مرزها موجب کاهش مهاجرت می شود. در سال های اخیر میزان مهاجرت های غیرقانونی خصوصا کودکان کم تر از سن قانونی به شدت افزایش یافته است. عوامل اقتصادی و اجتماعی موجود در کشورهای همسایه از جمله دلایل این امر است. ماموران مرزبانی نمی توانند تمام مناطق مرزی را تحت پوشش قرار داده و راه را برای ورود گروه های قاچاق و مهاجرین ببندند. اقدامات امنیتی جدید مرزها می تواند در این زمینه بسیار موثر باشد.
مردمی که به آمریکا می آیند به شدت فقیرند. قاچاقچیان و افرادی که غیرقانونی مهاجرین را از مرز عبور می دهند، مبلغ نسبتا بالایی در مقابل اقدام خود دریافت می کنند. به همین دلیل بسیاری از مهاجرین به کشور ثالثی همچون کاستاریکا یا بلیز رفته و از آن طریق برای ورود به خاک آمریکا اقدام می کنند. بدین ترتیب این افراد نسبت به سایر مهاجرین فقیرتر هستند.
پناه به مهاجرین موجب ورود گروه های خلاف کار به آمریکا می شود. بخش عمده ای از مهاجرین غیر قانونی که به آمریکا پناه می آورند از جمله اعضای تبهکار هستند و بدین ترتیب دامنه فعالیت آن ها پس از ورود به آمریکا کشیده می شود.

چرا آمریکا در عراق اقدام کرد

فیلیپ اوینگ در یادداشتی در نشریه پولتیکو به دلایل واکنش اخیر اوباما در جریان استفاده از نیروی نظامی در عراق پرداخته است. در این یادداشت آمده: «اوباما این هفته مجبور به انجام کاری شد که شاید شخصا تمایلی به آن نداشت؛ دستور به استفاده از نیروی نظامی در عراق. ناوهای جنگی آمریکایی مستقر در آمریکا مجوز حمله به افراد دولت اسلامی را دریافت کردند. این امر به دنبال دو رویداد صورت گرفت. نخست: حمله مرگبار به اربیل که محل استقرار متحدین آمریکا، دیپلمات ها و کارشناسانی است که برای حل بحران عراق در آن جا به سر می برند. و دوم نسل کشی که قتل ده ها هزار اقلیت عراقی مثل یزیدیان را در پی داشته است.»

نویسنده در  ادامه نوشته است: «بدین ترتیب اوباما خط قرمز جدیدی را نسبت به آنچه در مورد بحران سوریه تعریف کرده بود، ترسیم کرده است. نیروهای آمریکایی در نزدیکی اربیل تاکنون حمله ای صورت نداده اند اما شرایط به گونه ای است که نمی  توان گفت حملات چه زمانی صورت می گیرد. اگرچه پیش  ازین جاش ارنست سخنگوی کاخ سفید اعلام کرد که نمی خواهد هیچ دولتی در بغداد در سایه قدرت نظامی آمریکا پناه گیرد، اما اوباما در سخنانش بیان نمود که جنایات در این کشور به شدت رو به افزایش است.»

پایان یادداشت نیز نگاهی به نظرات منتقدین اوباما داشته است. «در همین حال بخشی از بدنه کنگره و خصوصا جمهوری خواهان در سخنانی گفته اند که خواستار یک رویکرد استراتژیک هستند نه فقط رویکرد انسان دوستانه. سیاست مهار برای مقابله با دولت اسلامی کارساز نخواهد بود بلکه باید کامل متوقف شود و هرچقدر دیرتر اقدام صورت گیرد، این تهدید بدتر و وخیم تر می شود. پیش از این نیز برخی منتقدین سیاست عدم مداخله اوباما در خاورمیانه را موجب بروز بحران در سوریه و عراق دانسته اند و بر این نظرند که اگر اقدام جدی و قوی آمریکا در این زمینه صورت نگیرد، شرایط وخیم تر نیز خواهد شد. خطرات منطقه مستقیما ایالات متحده را تهدید می کنند و اگر رویکرد آمریکا تغییری نکند باید هزینه زیادی برای آن بپردازد.»

صلح در خاورمیانه تنها با کمک بین المللی ممکن است

دانیل کورتزر استاد دانشگاه پرینستون و سفیر پیشین آمریکا در مصر و اسرائیل در یادداشتی برای واشنگتن پست، مذاکرات صلح بین گروه های فلسطینی و اسرائیلی را ناکام خوانده و درخواست های طرفین از یکدیگر را بررسی کرده است. وی درخواست اسرائیل مبنی بر خلع سلاح مقاومت را منطقی خوانده اما اشاره می کند که هیچ کشوری نیز خواهان کمک به اسرائیل در تحقق بخشیدن به این خواست نیست. از سوی دیگر نویسنده خواست حماس برای آزادی زندانیان و بازگشایی نواره غزه را غیرقابل قبول دانسته و عنوان می کند که حتی اگر مرزهای غزه گشوده شود باز هم اسرائیل زندانیان را به حماس تحویل نخواهد داد. کورتزر به تلاش حماس برای ایجاد یک اتحاد سیاسی علیه اسرائیل اشاره کرده که تنها حامیان آن قطر و ترکیه خواهند بود و در عوض مخالفت جمع کثیری از بازیگران بین المللی و عرب با این خواست حماس باقی خواهد ماند.

سفیر پیشین ایالات متحده در اسرائیل در ادامه مطلب خود با ابراز شگفتی از موضع طرفین مبنی بر ادامه کشمکش و سخت نمودن مواضعشان در قبال حل و فصل نهایی بحران، از آینده ناامید نبوده و معتقد است راهی برای تبدیل این جنگ ها و نزاع ها به چیزی مثبت و معنادار وجود داشته و صلح پایدار نیازمند رویکردی چندجانبه و خلاقانه است.

از جمله راهکارهای این استاد دانشگاه و دیپلمات کهنه کار آمریکایی، برعهده گرفتن نقش فعالتر از سوی جامعه بین المللی است. بدین منظور نحوه اداره غزه حائز اهمیت بوده و راه حل موقت می تواند بین المللی کردن مدیریت غزه باشد. مدیریتی که می تواند از سوی چند کشور عربی با حمایت شورای امنیت حاصل شده که در خاتمه حکومت انتقالی غزه به کابینه تشکیلات خودگردان که در می 2014 تشکیل شد سپرده شود.

در مرحله بعد و همزمان با تشکیل دولت انتقالی، برگزاری یک کنفرانس جدی و عملی گفتگوهای صلح بین تشکیلات خودگران و اسرائیل است تا از مجرای آن افق حل و فصل مناقشه اسرائیل و فلسطین ترسیم شود. کورتزر تضمین موفقیت این کنفرانس را نیز شرکت فعالتر قدرتهای بین المللی و بازیگران عرب منطقه می داند. پس از برگزاری کنفرانس، مقامات تشکیلات خودگردان موافقت خواهند کرد تا فعالیت های خود در سازمان ملل را متوقف نموده و اسرائیل نیز باقیمانده اسرای فلسطینی را تحویل تشکیلات خودگردان می نماید. در طول این مذاکرات نیز اسرائیل شهرک سازی خود را در مناطق اشغالی ژوئن 1967 متوقف کرده و فلسطینی ها نیز از تبلیغات و آموزش منفی دست برمی دارند.

نویسنده خود نیز اذعان دارد که عملی بودن چنین طرحی با توجه به موضع طرفین دشوار بوده و سطح بالای فعالیت، مشارکت و تعهد بازیگران بیرونی را می طلبد. در خاتمه کورتزر یادآور می شود که در برابر مشکل موجود بین اسرائیل ها و فلسطینی ها، گزینه ساده ای وجود نداشته و آتش بس های موقتی دردی را دوا نکرده و تنها زمانی را بین جنگ ها برای تجهیز مجدد طرفین فراهم می کنند. بنابراین اگر در این مساله به دنبال راه حل پایدار هستیم بایستی موارد طرح شده را مدنظر قرار داد و اراده ای بین المللی برای تحقق آن به وجود آورد.

چرا به عراق برگشتیم؟

شورای سردبیری روزنامه لس آنجلس تایمز در سرمقاله امروز خود به صدور مجوز باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحده برای حمله هوایی به مواضع داعش در عراق پرداخته است. لس آنجلس تایمز با بررسی توجیهات دولت آمریکا برای حمله هوایی برای کمک به مردم شمال عراق یادآور می شود که این درگیری و دخالت اضطراری در منطقه نباید تبدیل به یک کمپین تمام عیار نظامی شود.

در ادامه نویسندگان با بررسی تاریخچه و ارتباطات داعش و تشریح شرایط فعلی شمال عراق، دو دلیل اصلی اوباما برای صدرو دستور حمله هوایی را واکاوی می نمایند. اولین توجیه، سخن اوباما مبنی بر مسئولیت آمریکا برای جلوگیری از وقوع یک قتل عام است. توجیه دیگر نیز حفاظت از شهروندان و مشاوران نظامی آمریکایی مستقر در اربیل عراق عنوان می شود.

در ادامه مطلب آمده است: ما نسبت به دلایل طرح شده از سوی رئیس جمهور شک و تردیدی نداریم اما حمله هوایی می تواند به تقویت دولتی منجر شود که مالکی نخست وزیر آن متهم است که با حذف و کنار زدن سنی ها از فرایند سیاسی این کشور موجبات بروز و تشدید آن را فراهم آوده است. همچنین منطق کمک به کارکنان آمریکایی توجیه کننده اقدام نظامی در دیگر مناطق نظیر بغداد خواهد بود. اگر دولت اسلامی به حملات خود ادامه داده و به سوی بغداد پیشروی نماید آیا دولت اوباما می تواند به درخواست عراقی ها برای حمایت بیشتر هوایی پاسخ منفی بدهد؟

در خاتمه مطلب به استدلال نویسندگان در ماه های گذشته اشاره شده است که هرگونه حمله هوایی از سوی آمریکا در حمایت از دولت عراق را نامناسب ارزیابی نموده و مجددا تاکید می نمایند که موضع فعلی آنها نیز همچنان عدم دخالت آمریکا در منطقه است.