رودررویی "شهد و شهید" در رسانه ملی

دكتر حسن دادخواه

کد خبر: ۴۱۵۸۱

تاریخ: ۱۰ فروردين ۱۳۸۸ - ۰۵:۳۴

در روزهای اوج و پر شتاب دفاع مقدس، به یاد دارم که شبی ، برنامه ای با سبکی نو درباره رزمندگان از سیما پخش شد و مورد پذیرش گرم بینندگان قرار گرفت . آن برنامه با دیگر برنامه هایی که پیرامون جنگ وجبهه تا آن زمان پخش شده بود، کاملا متفاوت بود.
در آن برنامه ، گزارشی از اوقات فراغت و شادی و شوخی رزمندگان پخش گردید . آنان، درحالی که می خندیدند و آواز می خواندند ، درکنار برکه آب، بر همدیگر آب می پاشیدند. حال آنکه گزارش های پیشین سیما ، رزمندگان را همواره مشغول نماز و نیایش وگریستن نشان می داد.

درتعطیلات عید نوروز و آغاز سال نو ، که گروه های زیادی از مرد م در خانه نشسته اند و بخشی از وقت خود را به تماشای برنامه های سیما می گذرانند، انتظار می رفت که برنامه ریزان و برنامه سازان رسانه ملی با پیش بینی و بهره گیری از تجربه های سال ها ی گذشته، برنامه های شاد وفرح بخشی را برای جمعیت بینندگان ، فراهم کنند. ولی افسوس که چنین نشد و پیش فرض ها ی سیاست گذاران سیما وملاحظات غیر موجه ونادرست برنامه سازان آن، سبب گردید تا برنامه ها ی نوروز 88 مانند برنامه های سراسر سال، فاقد روح شادی بخش ونشاط آور شود.
برای نمونه بخش قابل توجهی از برنامه ها در بهترین ساعت ها، به گزارش از بازدید های راهیان نور از جبهه ها ، خواندن دعا و نیایش و نماز ، گریستن بر مزار و یادمان های شهیدان عزیز وپخش مکرر سخنان بلند پایگان نظام اختصاص داده شده بود.

به باور نگارنده ، تکیه بر تولید و پخش این دست از برنامه ها در روز های آغازین سال ، که همگی در جای خود مفید هستند، برآمده از پیش فرض هایی به قرار زیر است:

1- بینندگان سیما، هیچ نسبتی با انقلاب و اسلام ندارند و حالا که مشغول تماشای برنامه هستند، بهتر است که ارزشهای انقلابی و دینی هم به آنان یاد آور ی شود.

2- شادی و خنده موجب فراموش کردن خدا و روز رستاخیز و مقدمه ای برای گناه کردن است . بنابر این نباید اجازه داد تا اوقات فراغت و استراحت مردم ، تنها به شادی بگذرد.

3- ترویج شادی و نشاط موجب وهن ارزشهای دینی و انقلابی و ایثارگری رزمندگان می شود . از این رو پخش ایثار گری رزمندگان ، راهی برای جلو گیری از وهن ارزشهاست.

ولی ملاحظات غیر موجه ونادرست برنامه سازان را می توان اینگونه برشمرد:

1- برای جلب نظر مقامات کشور، لازم است که میزان پخش این گونه برنامه ها زیاد باشد.

2- برای اسلامی نشان دادن سیما و متعهد قلمداد شدن مسئولان سیما ، بایستی این گونه برنامه ها ، پررنگ و برجسته باشد.

واقعیت این است که هزینه سنگین اقدام بر اساس این پیش فرض ها و ملاحظات نادرست ، جز کاستن از تعداد بینندگان سیما و افزودن بر شمار استفاده کنندگان از برنامه های ماهواره ای و در تقابل نشان دادن ارزشهای انقلاب و اسلام با "شادی وشیرینی" چیز دیگری نیست.

آیا به راستی فرزندان سیاست گذاران وبرنامه سازان سیما ، همین برنامه ها را تماشا می کنند؟

آیا سیاست گذاران و برنامه سازان سیما ، این برنامه ها را از سر رفع تکلیف و ناچاری می سازند یا به محتوای آن اعتقاد نیز دارند ؟

آیا روزهای تعطیل نوروزی ، زمان مناسبی برای پخش برنامه های صرفا معنی گراست؟

آیا ارزیابی علمی و نظر سنجی بی طرفانه ای درباره میزان تاثیرگذاری این برنامه ها ، از سوی یک موسسه مستقل تاکنون انجام شده است؟

میزان اعتماد به مصاحبه های خود ساخته سیما در این باره تا چه اندازه می باشد؟

پاسخ به پرسش های بالا می تواند تا حدودی مقدمه بررسی و خرده گیری سازنده از این رسانه را فراهم آورد و میزان پذیرش مردم از برنامه ها را بیشتر کند.

دکتر حسن دادخواه – دانشیار دانشگاه شهید چمران اهواز