خاوير زانتي:

ما در اينتر يک خانواده هستيم

کد خبر: ۴۱۰۸۸

تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۳۸۷ - ۲۱:۵۰

فقط 22 سال داشت که از بانفيلد به نراتزوري ها پيوست. عده کمي پيش بيني کردند اين آرژانتيني بتواند در فوتبال باشگاهي ايتاليا ماندگار شود و به ثبات برسد.

به نوشته اعتماد، فوتباليست هاي بزرگي بودند که پيراهن اينتر را طي 13 فصل گذشته به تن کردند، اما حالا پس از هزاران دقيقه بازي در اين تيم و رکورد بيش از 530 بازي در تيم هاي مختلف او هنوز La bandiera (در زبان ايتاليايي به معناي پرچم دار) در اينتر است.

تنها چيزي که براي او باقي مانده و آرزوي به دست آوردنش را در سر دارد، قهرماني با اينتر در جام باشگاه هاي اروپاست که اين اتفاق اين فصل هم نيفتاد و آنها در مصاف با شياطين نتوانستند راهي از پيش ببرند.

- حالا که اينتر در اروپا نتوانسته به قهرماني برسد به اين فکر نکردي که به باشگاه ديگري در اروپا بروي؟

نه، جداً هيچ گاه چنين تصميمي نگرفتم حتي هنگامي که بهترين و وسوسه انگيزترين پيشنهادات را از طرف تيم هاي ديگر داشتم. هميشه به اين مساله فکر مي کردم که بالاخره مي توانم يک روز با اينتر قهرمان شوم و خوشبختانه اشتباه نکردم. اينتر باشگاه بسيار ويژه يي است و همه در آن مانند يک خانواده هستند. ايده ترک کردن جايي که در آن احساس راحتي و آسايش مي کنيد، نمي تواند جالب باشد و دليلي نمي بينم بخواهم به آن فکر کنم.

-فکر مي کني بازي کردن در ميانه ميدان - همان کاري که الان مي کني- در درازمدت به تو بيشتر از دويدن در طول زمين و در جناح چپ و راست کمک کند؟

من در هر دو پست احساس خوبي دارم و راحت هستم. هرگز بازي کردن در هيچ يک از اين جاها باعث اذيت شدنم نبوده، حتي همان هنگام که فوتبال را در دفاع راست شروع کردم، من واقعاً از اين تقابل بازي در دفاع و خط مياني لذت مي برم. بازي در هر دو جناح نياز به آمادگي بدني بالا و انرژي زياد دارد. مهم ترين مساله اين است که شما در تمرينات خيلي خوب ظاهر شويد و در روز مسابقه هم از همه انرژي و توانايي تان بهره ببريد.

- بيش از 500 بازي در سري A براي يک بازيکن خارجي... آيا پس از بازنشستگي مي خواهي در ايتاليا بماني يا به آرژانتين برمي گردي؟

هنوز تصميم نگرفته ام. در حال حاضر نمي خواهم به مسائلي اينچنيني که اهميت زيادي دارند فکر کنم. هنگامي که زمانش فرا رسيد، درباره اش فکر مي کنم و با خانواده حرف مي زنم و در نهايت تصميم قطعي ام را مي گيرم. هر اتفاقي بيفتد، مهم نيست. من احساس نزديکي زيادي با هر دو کشور دارم و در هر دو از زندگي ام راضي ام.

- الان 35 ساله يي و هنوز در يکي از بهترين باشگاه هاي جهان توپ مي زني و از سوي ديگر پيراهن تيم ملي ات را نيز مي پوشي. در فوتبال تو هيچ اثر و نشانه يي از افت ديده نمي شود. چطور مي تواني مدت زماني اينچنين طولاني فوتبال را در بالاترين سطح ادامه دهي؟

اين يک راز است. من تمام تلاشم را مي کنم تا بتوانم در بازي هاي يک فصل کاملاً شرايط را بررسي کنم و روي شرايط خودم هم مديريت داشته باشم. اين مساله به شما اعتماد به نفس و ثبات مي دهد و البته از سوي ديگر خيلي خوش شانس بوده ام که تا امروز مصدوميت چندان جدي نداشته ام.

- بازي هاي تيم هاي قبلي ات را تماشا مي کني؟ مي داني بانفيلد چه شرايطي دارد و دوستانت در اين باشگاه چه کار مي کنند؟

بله، مسابقات آنها را تماشا مي کنم. دوستان خوبي هم در اين تيم دارم مانند پاترولا خيمنس که هافبک مياني بانفيلد است. ما اولين بار در سال 1995 در تيم ملي آرژانتين با هم بوديم. آن زمان دانيل پاسارلا سرمربي ما بود. روزهاي خيلي خوبي را با هم گذرانديم؛ روزهايي که هيچ يک انتظارش را نداشتيم.

- به عقيده تو چرا اينتر نمي تواند به قهرماني ليگ اروپا برسد و آيا هنوز اين رويا براي اينتري ها وجود دارد؟

خب رسيدن به عنوان مهم قهرماني ليگ اروپا خواسته يي است که در همه وجود دارد. ممکن است تيم خيلي خاص، منسجم و بزرگي داشته باشيد، اما ليگ قهرمانان مانند يک جام جهاني است. ناگهان خود را رو به روي تيم هاي صاحب نام اروپايي مي بينيد. بايد کمي خوش شانس باشيد تا به قهرماني برسيد. سال گذشته ما مي توانستيم به فينال برسيم، اما هنگامي که قرار شد روبه روي والنسيا بازي کنيم با تعداد زيادي مصدوم مواجه شديم. منظورم از شانس دقيقاً همين است. ليگ قهرمانان براي هيچ کس صبر نمي کند. اما نگاه ما اکنون رو به آينده است و به اندازه کافي اعتماد به نفس داريم که بتوانيم روي خط شانس جلو برويم. فقط اميدوارم امسال سال ما باشد. اين فصل هم ما مي توانستيم منچستر را مغلوب کنيم اما اسير اسم و شهرت منچستر شديم و فرصت هاي زيادي را از دست داديم.

- به نظرت کدام يک از اينهايي که نام مي برم بهتر هستند؛ ابراهيموويچ امروز يا رونالدو فصل 1998-1997؟

سوال بسيار سختي است. اين دو بازيکن واقعاً با هم متفاوت هستند. اولي سهم بسزايي در قهرماني اينتر در سري A و حضورش در ليگ قهرمانان داشته اما رونالدو قهرمان جام جهاني با برزيل است. براي مقايسه اين دو بايد عملکردشان گام به گام بررسي شود. اگر اين فصل ما به قهرماني برسيم، خب همه چيز خيلي عالي و ايده آل خواهد بود، اما اين باعث نمي شود قهرماني هاي قبلي مان تحت الشعاع قرار گيرد.

- در سال 1998 هنگامي که در جام يوفا قهرمان شديد و تو آن گل عجيب را به ثمر رساندي، چه احساسي داشتي؟ به نظرت اين به يادماندني ترين گل فوتبال حرفه يي ات نبود يا فکر مي کني گل هاي بهتري هم به ثمر رسانده يي؟

بله، فکر مي کنم اين يکي از بهترين دو گلي است که تا امروز توانسته ام بزنم. رسيدن به اين قهرماني در ايتاليا براي همه ما واقعاً لذت بخش بود اما گل ديگري که خيلي دوستش دارم، گلي است که در جام جهاني 98 فرانسه مقابل انگليس زدم.