چه کسي سودش را مي برد؛

فوتبال مهم ترين ابزار انتخاباتي 88

کد خبر: ۴۱۰۸۶

تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۳۸۷ - ۲۱:۵۰

1- کنار کشيدن سيدمحمد خاتمي از عرصه انتخابات رياست جمهوري آينده بيشتر از آنکه ناشي از توجه به «قدرت» باشد، در ذات خود نوعي «اخلاق» مداري مدرن را تبليغ کرد که در اين روزها کمتر به آن توجه مي شود.

به نوشته اعتماد، هنوز از ياد نبرديم که در واپسين روزهاي دور اول حضور «سيد» در جايگاه رياست جمهوري، او در مصاحبه يي اعتراف کرد که اگر پول حساب ذخيره ارزي را در جامعه تزريق مي کردم مطمئناً اعتماد مردم به من بيشتر مي شد اما نگاه من به آينده و برنامه ريزي است و اسير اين مسائل نمي شوم. «اخلاق» همان سه پايه يي است که به قول سعيد حجاريان در ويژه نامه اعتماد، دو پايه اش را گم کرده ايم.

2- سال 1388 براي کشور سالي پر از حوادث در حوزه هاي مختلف است. در عرصه سياسي انتخابات رياست جمهوري را در خردادماه در پيش داريم که مرزبندي هاي امروز نشان مي دهد روزهاي بسيار سختي در انتظار است، در حوزه اقتصاد رياضت معيشتي و بحران اقتصادي را شاهد خواهيم بود و در حوزه ورزش هم موضوع انتقال قدرت و البته صعود به جام جهاني آفريقا که اين روزها در دست انداز عجيبي قرار گرفته است.

3- شايد ماجراهاي صعود به جام جهاني بستگي فراواني به انتخابات رياست جمهوري داشته باشد؛ دو رويدادي که هر چهار سال يک بار تکرار مي شود و به دلايل مختلفي به صورت همزمان انجام مي گيرد. اينکه حرف هاي درگوشي مطرح شده نشان مي دهد دولت نهم اميد فراواني به ماجراي صعود به جام جهاني بسته است از طرفي خوشحال کننده و از سوي ديگر نگران کننده است. ورزش در بطن خود جذابيت و محبوبيت دارد و براي همين به رئيس جمهور خبر مي دهند که کار قهرماني ايران در جام جهاني کشتي تمام شده است و بهتر است در اين جمع حضور يابيد اما اين اتفاق نيفتاد و با حضور احمدي نژاد، قهرماني به حريف واگذار شد.

اما پرسش اين است که رئيس جمهور در نزديکي انتخابات در سالن 12هزار نفري آزادي حضور يافت تا از ابعاد تبليغاتي آن سود برد؟ اين پرسش نياز به بررسي بيشتري دارد چراکه جام جهاني کشتي در سطح جهان از آن اعتبار بين المللي برخوردار نيست و چندان حساسيتي براي کشورها ندارد و معمولاً تيم ها با جوانان خود در آن حضور مي يابند.

4- بازي با عربستان براي صعود مستقيم به جام جهاني نقش اساسي دارد، اما همه چيز به سه روز قبل از انتخابات رياست جمهوري دولت نهم برمي گردد؛ روزي که ايران بايد در ورزشگاه يکصد هزارنفري آزادي در مقابل امارات بايستد و تکليف صعود را مشخص کند. اين بزرگ ترين «ترسي» است که بايد از آن ياد کرد.

فوتبال در آن يک هفته «سياسي تر» از هر جريان و حزب و گروهي خواهد بود و سياستمداران تمام تلاش شان را به خرج خواهند داد تا در اين پيروزي احتمالي حضور داشته باشند. علي کفاشيان در مصاحبه با اعتماد رسماً کناره گيري فدراسيون فوتبال را از انتخابات اعلام کرد اما اين ادعا را بايد در کنار همان ادعاهايي قرار داد که رئيس در قبال دخالت هاي سازمان در کار فوتبال به آن اشاره مي کند؟

علي دايي مي خواهد در اين صف بندي در کجا قرار گيرد و تمايل شخصي اش را چگونه موازنه کند؟ فوتبالي که سازمان برايش تصميم مي گيرد، حمايتش از طرف دولت است و اسپانسرش از طرف شرکت «سايپا» صورت مي گيرد، چگونه مي خواهد «مستقل» بماند؟ معادله عجيبي خواهد بود. آيا بايد منتظر قرباني شدن فوتبال باشيم؟