مرعشی: نگوییم «فساد»، بگوییم «چپاول»

یک عضو باسابقه حزب کارگزاران سازندگی با اشاره به اهمیت و ضرورت گفت وگو میان اصلاح طلبان و اصولگرایان، تاکید کرد: آقای روحانی باید در اولین فرصت بعد از فراغت نسبی از مسأله هسته ای، منادی یک گفت وگوی ملی بین نظام و اصلاح طلبان باشد.

کد خبر: ۴۰۸۳۳۸

تاریخ: ۲۵ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۲:۱۵

ایسنا در آغاز متن تفصیلی مصاحبه خود با عضو کارگزاران سازندگی، نوشته است: حسین مرعشی تا یکسال و 10 ماه دیگر بنا بر حکم دادگاه نمی تواند فعالیت حزبی داشته باشد.

- چندی پیش یکی از خبرگزاری ها به نقل از شما اعلام کرد که عضویتتان در کارگزاران معلق شده است؛ آیا شما دیگر عضو کارگزاران نیستید؟

ج: همراه با «مأموریت اوینی» که به من خورد، شش سال محرومیت از عضویت و مشارکت در اصحاب و گروه های سیاسی نیز به آن اضافه شد و بر اساس حکم دادگاه تا یک سال و 10 ماه دیگر من همچنان نمی توانم مشارکت و عضویت در احزاب داشته باشم و بعد از آن، این مانع برطرف خواهد شد.

- ولی اسم شما در شورای مرکزی کارگزاران همچنان وجود دارد و اعلام شده که شما در این شورا هستید؟

ج: دوستان در کارگزاران من را را از شورای مرکزی کنار نگذاشتند ولی مسئولیتی در حزب نمی توانم بپذیرم تا این دوران محرومیت تمام شود.

- حزب کارگزاران در سال جدید به نظر می رسد که تصمیم گرفته در عرصه سیاسی کشور فعال تر باشد و افراد جدیدی را به شورای مرکزی خود از طیف های مختلف اضافه کرده است؛ مثلاً برخی از این اعضا از فعالان سابق دانشجویی هستند یا در مطبوعات حضور داشتند. این تغییر و تحولات و اضافه کردن اعضای جدید به کارگزاران بر اساس چه مبنایی انجام شده است؟

ج: در سایه برگزاری انتخابات ریاست جمهوری یازدهم شاهد ایجاد تغییراتی در فضای سیاسی کشور بودیم به نحوی که فضا برای فعالیت احزاب مساعد شده است. کارگزاران نیز یکی از احزابی است که همیشه در جبهه اصلاحات حضور داشته و امروز به خاطر اینکه برخی از احزاب و گروه های سیاسی این جبهه نمی توانند فعالیت کنند و به هر دلیلی از فعالیت آنها جلوگیری می شود، انتظار جبهه اصلاحات و فعالان سیاسی در نقاط مختلف کشور این بود که کارگزاران مجدداً به عرصه فعالیت سیاسی برگردد. اعضای هیأت مؤسس کارگزاران این انتظار را جدی گرفتند و در این راستا به عنوان اولین گام در راستای فعال کردن حزب اقدام به ترمیم شورای مرکزی کردند.

نگاه گردانندگان حزب به جبهه اصلاحات، نگاه پررنگ تری شد و در ترکیب شورای مرکزی به گونه ای عمل شد که حزب بتواند در فعالیت رسمی خود به نوعی نمایندگی اکثریت جبهه اصلاحات را داشته باشد و نماینده جبهه اصلاحات در عرصه رسمی و فعالیت رسمی و سیاسی تلقی شود. در این راستا در ترکیب اعضای شورای مرکزی افرادی با تخصص های مختلف از قشرهای مختلف و از مناطق مختلف کشور قرار داده شدند و این مسأله در تعیین ترکیب جدید شورای مرکزی مورد توجه بود.

- کارگزاران در طول سال های فعالیت خود به عنوان یک حزب سیاسی بر مقوله توسعه تاکید داشته است ولی اخیراً شما و آقای کرباسچی تاکید کرده اید که کارگزاران یک حزب دموکرات - لیبرال است؛ البته شما قید اسلامی بودن را بر آن اضافه کرده اید. بر اساس چه نگاهی مشی کارگزاران به این سمت سوق داده شد و مؤلفه های آن چیست؟

ج: ما گفتیم که ما مسلمانانی آزادیخواه و مردم سالار هستیم و در واقع از سوی دیگر بر این نکته تاکید داریم که احزاب ما به تدریج باید به سمت سیاست حرفه ای گرایش پیدا کنند. سیاست حرفه ای دارای اصولی است و ما نمی توانیم دیگر خیلی غیرحرفه ای در عرصه سیاست حضور داشته باشیم. در حال حاضر نظام در دوره تکاملی خود است و احزاب دیگر نمی توانند فقط به یک عناوین کلی بسنده کنند. احزاب باید گرایشات روشن داشته باشند و باید مشخص شود این حزب یک حزب آزادیخواه، جامع گرا، مردم سالار یا اقتدارگراست. در واقع باید نوع گرایش احزاب مشخص شود.

در دنیا، احزاب معمولاً با سیاست های روشنی با جامعه خود روبرو می شوند و معلوم است که این حزب جمهوری خواه است، دموکرات است یا لیبرال دموکرات مسیحی و ... است و در واقع آنها تکلیف خود را مشخص می کنند. کارگزاران سعی کرده که در این زمینه یک نقش پیشتازی را بر عهده بگیرد، چراکه حزبی خوب است که تکلیف خود را به لحاظ حرفه ای مشخص کند و به مردم بگوید که می خواهد در چه جهتی حرکت کند. ما بر روی آزادی سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و ... و در کنار آن بر آزادسازی اقتصادی و اقتصاد آزاد که در آن رقابت وجود داشته باشد و این زمینه را فراهم کند که هزینه های زندگی کاهش پیدا کند، درآمد مردم افزایش پیدا کند و بهره وری اقتصادی بهینه شود، تاکید داریم. ما در حال حاضر راه حلی بهتر از مردم سالاری و دموکرات بودن نمی شناسیم و معتقدیم که باید این موضوع را تجربه کنیم و به آن پایبند باشیم.

جمعی که در کارگزاران حضور دارند جمعی از مسلمانان هستند که علاقه مند و پایبند به اسلامند و این همواره یکی از اصول آنها بوده است و آنچه که من و آقای کرباسچی بیان کردیم، این است که هر حزبی تکلیف خود را باید با مسائل اساسی کشور مشخص کند تا مردم بدانند این حزب چه تابلو و چه علامتی دارد و اگر به قدرت برسد کشور را به چه سمت و سویی می برد. برداشت ما از اسلامی بودن و تاکید بر قید اسلامی، پایبندی به احکام اسلام است. این مباحث سیاسی نیز مباحث عرفی و کارشناسی است. کارگزاران معتقد است که با پایبندی به آزادی، مردم سالاری و پذیرفتن قاعده رقابت اقلیت و اکثریت و رعایت قوانین اسلام می توان کشور را به مسیر تعالی رساند.

- اگر دموکرات لیبرال بودن را به عنوان مشی سیاسی کارگزاران در نظر بگیریم، این مشی چقدر با اهداف اصلی تأسیس کارگزاران، سازگار است و از سوی دیگر حرکت در این مسیر چقدر با توجه به فضای سیاسی کشور امکان پذیر است؟

ج: درجه توجه به آزادی متفاوت می شود. کارگزاران از اساس همیشه در مورد مهم ترین مسأله کشور یعنی اقتصاد، به اقتصاد آزاد باور داشته و بر آن تاکید داشته است. در بحث سیاست نیز ما معتقدیم که اساس جمهوری اسلامی ایران بر اساس آزادی بوده است. می بینیم که امام(ره) اصل جمهوری اسلامی را به رفراندوم می گذارد، تاکید دارد که قانون اساسی به موقع به رأی مردم گذاشته شود، مجلس خبرگان تشکیل شود و رئیس جمهور را مردم انتخاب کنند. البته در مرحله ای، تحت تأثیر مشکلاتی که در دهه اول انقلاب در کشور بوجود آمد، اشتباهات و جنایت هایی که گروه های مسلح انقلابی دوران مبارزه در ابتدای انقلاب انجام دادند و جنگ مسلحانه در کشور راه انداختند و سپس صدام به کشور حمله کرد، بخشی از آزادی ها در آن مقطع محدود شد و در واقع این به خاطر شرایط جنگی و بحران های داخلی کشور بود ولی وقتی که کشور در یک شرایط نرمال است می توان آن محدودیت ها را کم کرد.

ما اکنون بر روی آزادی های سیاسی تاکید داریم. در حال حاضر یک عده ای برای حفظ حاکمیت محدود خودشان و استمرار آن اصرار دارند که رقبا را حذف کنند و آزادی ها را محدود کنند. ما می گوییم هیچ ضرورتی ندارد که چنین اتفاقی بیفتد، چراکه هیچ امری نظام و انقلاب را تهدید نمی کند و آن چیزی که نظام، انقلاب و جمهوری اسلامی را تهدید می کند، بی کفایتی های درونی نظام است؛ بی کفایتی هایی که به خاطر نبود رقابت های سیاسی بوجود آمده است. اگر آزادی های سیاسی گسترش پیدا کند و آزادی مطبوعات در کشور بوجود بیاید، فسادها از بین می رود. این فسادهای اقتصادی که اکنون در کشور وجود دارد برای چه بوجود آمده است؟ این، نتیجه نبودن سیستم نظارت و همچنین نظارت عمومی است و اینکه هرکس هرچه دلش می خواست انجام می داد و کسی جرأت نمی کرد چیزی بنویسد، منتشر یا چاپ کند. باید توجه داشت که هرچه آزادی ها محدود شود، فساد اقتصادی و اداری نیز بیشتر می شود و کفایت در مدیریت کشور کمتر خواهد شد.

من می خواهم تاکید کنم که اکنون کارگزاران بیش از آنکه بر آزادی اقتصادی تاکید داشته باشد، بر روی آزادی سیاسی تاکید دارد؛ چراکه آزادی اقتصادی را همه در جامعه به نوعی پذیرفته اند و حداقل در شعار که اینگونه است. همه پذیرفته اند که اقتصاد باید رقابتی باشد. امروز باید مطمئن باشیم که آزادی سیاسی در کشور، تأمین است و رقابت سیاسی حتماً شاکله کلی حکومت را تشکیل می دهد.

- صحبت های شما در شعار و حرف خوب است ولی به چه میزان امید برای تحقق آن وجود دارد؟ آیا فکر می کنید با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید این اتفاق ها می تواند رخ دهد؟

ج: من خدمت آقای روحانی در جلسه ای که چندی پیش اصلاح طلبان با ایشان داشتند، گفتم که ˈشما به حق روی حل بزرگ ترین معضل در کشور که پرونده هسته ای است متمرکز شده اید و خوشبختانه این موضوع با موفقیت هایی همراه بوده است و از تندروی هایی که علیه دولت صورت می گیرد، می شود فهمید که موفقیت های بزرگتری در راه استˈ.

از نظر من حتماً آقای روحانی یک موفقیت بزرگ در مورد پرونده هسته ای نصیب ایران می کند و در این عرصه موفق می شود. اگر آقای روحانی بتواند توافقی با 1+5 کند که این توافقنامه جایگزین همه قطعنامه های شورای امنیت علیه ایران شود، این گام بسیار بزرگی در کل مسائل ایران است و در حل مشکلات اقتصادی و سیاسی ایران گام بسیار بلندی است. ریشه این مشکلی که آقای روحانی با همتشان و همچنین پشتوانه رهبری دارند حل می کنند، در چیست؟ ریشه آن بخاطر مشکلی بود که در سیاست داخلی کشور در سال 84 رخ داد. در واقع باید گفت نابسامانی و آشفتگی سیاسی در سال 84 کشور را دچار چنین چالشی کرد، به نحوی که 700 میلیارد دلار از منابع کشور از بین رفت، تحریم ها بوجود آمد و مشکلات زیادی در عرصه سیاسی و اقتصادی کشور حادث شد.

من به آقای روحانی گفتم که ˈشما باید بعد از فراغت نسبی از مسائل بین المللی و پرونده هسته ای، باید به ساماندهی فضای سیاسی کشور بپردازید و راهی غیر از این نیستˈ. ساماندهی فضای سیاسی کشور معنایش این است که ما باید به سمتی برویم که رقابت سیاسی حداکثری برای بهتر اداره شدن کشور همراه با عزت رهبری و نهادهای داوری بوجود آید و این امر، کاری شدنی و مقدور است. معتقدم که آقای دکتر روحانی باید حتماً قبل از شروع مبارزات انتخاباتی مجلس دهم در عرصه سیاست داخلی کشور نقش آفرینی کند و فضای سیاسی کشور را سامان دهد بطوریکه این اطمینان بوجود آید که چه شما برنده شوید و چه رقیب شما، در اصل کشور برنده شده است. منظورم از ساماندهی سیاسی این نیست که ما برنده شویم، بلکه منظورم این است که چه ما برنده شویم، چه آقای نادران، چه آقای لاریجانی و چه آقای ناطق نوری، در مجموع کشور برنده شود. باید مشخص شود که چه کسی دارد چه می گوید و سپس مردم قضاوت کنند. باید شرایط به نحوی باشد که من از نظارت رقیب خود بترسم و فساد نکنم. رقیب هم باید از نظارت من بترسد تا کشور را به سمت سیاست های غلط نبرد.

قضیه بابک زنجانی ها و پرونده هزاران میلیارد تومانی در شرایطی بوجود می آید که آزادی های سیاسی محدود شود و رقابت وجود نداشته باشد، نظام اطلاع رسانی درست حاکم نباشد و خبرنگاران و سیاسیون در صحنه حضور نداشته باشند و از سوی دیگر مجلس نیرومندی حاکم نباشد. مگر می شود تصور کرد که از یک مجلس ملی، اسلامی و آزاد که در آن کفایت وجود داشته باشد، وزیری بیرون بیاید که هشت میلیارد دلار پول کشور را به یک آقا بدهد تا ببرد؟ برخی از اتفاقاتی که در طول این چند سال رخ داده است، به آنها می گویند «فساد»؛ ولی به نظرم واژه ای به نام «فساد» پاسخگو و بیان کننده این حجم از مشکلات نیست. برخی از این اتفاقات، غارت و چپاول است و خیلی عظیم تر از فساد است. اینها همه در شرایطی رخ داد که محدودیت سیاسی اعمال شد و کار به دست افراد بی کفایت افتاده بود.

- شما و اصلاح طلبان تاکید بر آزادی سیاسی دارید و معتقدید که وقتی آزادی سیاسی وجود داشته باشد این مسائل رخ نمی دهد، ولی به نظر شما قوه مجریه در کشور ما چقدر این اختیار را دارد که آزادی سیاسی را در کشور بوجود بیاورد به نحوی که مطبوعات با حکم قضایی بسته نشوند یا اینکه در بحث سیاست خارجی و توافقنامه ژنو کسانی به نام دلواپسان صحنه را تنگ نکنند؟ از سوی دیگر رئیس جمهور چندی پیش از دخالت در زندگی خصوصی مردم شکایت کرد و گفت نباید مردم را با زور به بهشت برد؛ به نظر می رسد که رئیس جمهور به عنوان حافظ و مجری قانون اساسی این مسائل را مطرح می کند ولی در کشور چقدر این آمادگی وجود دارد که چنین مسائلی محقق شود؟

ج: نمی خواهم بگویم که صِرف شعار کافی است ولی شعار می تواند بیان کننده یک خواسته باشد، بر روی فضای سیاسی کشور تأثیر بگذارد و در واقع مقدمه اجرا را فراهم کند. بیان اینگونه درد دل ها لازم است ولی کافی نیست. من فکر می کنم آقای روحانی باید در اولین فرصت بعد از فراغت نسبی از مسأله هسته ای، منادی یک گفت وگوی ملی بین نظام و اصلاح طلبان باشد. نمی شود اصلاح طبان یکی از گروه های تأثیرگذار و تعیین کننده در افکار عمومی و فضای سیاسی کشور باشند ولی رابطه شان با نظام مخدوش و مبهم باشد یا با رهبری، قوه قضائیه، مجلس، شورای نگهبان و سپاه. اینها همه نهادهای تأثیرگذار هستند. آقای روحانی باید این کار را مدیریت کند. در این قضیه باید ببینیم که دغدغه ها چیست؟ رهبری از فعالیت مجدد وسیع اصلاح طلبان چه دغدغه ای دارند؟ آیا دغدغه ای در این رابطه دارند یا ندارند؟ دغدغه شان چیست؟ از طرف دیگر دغدغه ما چیست؟ مشکل چیست؟ در واقع انتظار داریم که دکتر روحانی نه به عنوان رئیس قوه مجریه بلکه به عنوان رئیس جمهور ایران و دومین مقام بعد از رهبری و به عنوان نماینده ملت ایران و منتخب آنها این گفت وگوها را مدیریت کند. این دغدغه ها باید تمام شود. آنچه به نام سیاست های کلی توسط رهبری بیان می شود و دغدغه هایی که ایشان در مورد گرایشات، تصمیم گیری ها و مخاطراتی که مورد نظرشان است، باید حتماً توسط اصلاح طلبان جدی گرفته شود.

- آیا این آمادگی در جریان اصلاحات وجود دارد که آقای روحانی بخواهد چنین نقشی را ایفا کند؟

ج: حتماً وجود دارد. از آن طرف، اصلاح طلبان نگران کفایت مدیریتی کشور و نهادهای مهمی مثل مجلس هستند و در این ارتباط دغدغه جدی دارند. حتماً اصلاح طلبان دغدغه جدی حضور نهادهای نظامی و شبه نظامی در عرصه سیاست را دارند. اصلاح طلبان در مورد اینکه نهاد داروی مهمی مانند شورای نگهبان نباید دارای گرایش سیاسی باشد، دغدغه دارند. بحران 88 که بعداً به اسم فتنه خوانده شد و ما می گوییم ریشه فتنه آقای احمدی نژاد است، از کجا شروع شد؟ وقتی که هفت نفر از اعضای شورای نگهبان می آیند و به نفع ریاست جمهوری احمدی نژاد بیانیه می دهند، آیا انتظار دارند وقتی نتیجه انتخابات را تایید کردند همه قانع شوند؟ بخشی از جامعه قانع شد ولی بخشی دیگر نیز قانع نشد. ما اصلاح طلبان واقعاً نگران این فضا هستیم.

اگر قرار باشد که شورای نگهبان ناظر و داور باشد، که هست، مگر می شود داور طرفدار یک گروه و تیم باشد؟ اینها دغدغه است و این دغدغه را باید یک نفر در مملکت پاسخ دهد. مگر می شود اینها را برای همیشه مسکوت گذاشت، در مورد آن حرف نزند و سکوت کرد؟ اینها ریشه بحران های سیاسی در جمهوری اسلامی است. باید این مسائل را به بحث گذاشت. رسانه ها، مطبوعات و آقای روحانی باید وسط بیایند. ما همه می گوییم جمهوری اسلامی را قبول داریم، کشور باید عزت پیدا کند و مسائل کشور حل شود، مردم به رفاه برسند، آبرو و دین مردم درست شود و شغل داشته باشند. اینها را همه می خواهیم ولی راه حلش چیست؟ مگر می شود کشور را با نیروهای محدود و جناح های کوچک اداره کرد؟ پس همه باید در صحنه حضور داشته باشند.

رهبری در انتخابات ریاست جمهوری گفتند حتی کسانی که جمهوری اسلامی را قبول ندارند ولی ایران را دوست دارند، بیایند رأی بدهند. این حرف خیلی مهمی است. اگر قرار است که همه بیایند و رأی بدهند، داوری که می خواهد بین آقای روحانی، جلیلی و قالیباف داوری کند، نباید اکثریت آنها به نفع یک کاندیدا بیانیه بدهند. اینها حداقل های تدبیر است و توقع زیادی نیز نیست، بلکه حداقل توقع است. اگر کسی صلاحیت ندارد، این را باید قانون مشخص کند. سلیقه آقای جنتی، برای کشور قانون نمی شود. چه کسی گفته سلیقه آقای جنتی قانون می شود یا آقای جنتی یک ابرویش را بالا بیندازد و بگوید نه؟! هر کسی حقوقی دارد و هیچ کس را نمی توان از حقوقش محروم کرد، مگر به موجب قانون. این امر در قانون اساسی و اسلام است و رهبری نیز این موضوع را تأیید می کند. اینها دغدغه اصلاح طلبان است. آنها نیز بگویند که دغدغه شان چیست و ما رعایت می کنیم. از سوی دیگر، دغدغه ما نیز شنیده شود و آنهایی که حق است، پذیرفته شود. این گفت وگو باید اتفاق بیفتد و ما به سمتی برویم که شاهد برگزاری انتخاباتی سالم، رقابتی، پررنگ، با حضور همه شخصیت های مؤثر باشیم و هر کسی که برنده انتخابات شد در واقع بگوییم کشور برنده است.

کشور نباید به دست کسانی بیفتد که به اصطلاح معلوم نیست پدر و مادرشان کیست، چطوری فکر می کنند و ریشه آنها کجاست. من اکنون سوال می کنم کدامیک از جناح های کشور مسئولیت اقدامات دولت احمدی نژاد را می پذیرد؟ آیا آقای مصباح یزدی می پذیرد؟ آقای جبهه پایداری می پذیرد؟ اصولگرایان و سپاه می پذیرند؟ چه کسی مسئولیت آنچه را که رخ داده است، می پذیرد؟ اصلاح طلبان اکنون مسئولیت دولت آقای روحانی را می پذیرند. ممکن است جاهایی انتقاد داشته باشند و بگویند انتقاد داریم اما مسئولیت روی کار آمدن آقای روحانی را می پذیرند و تا به امروز نیز به آن افتخار می کنند؛ چراکه ما مفتخر هستیم رئیس جمهوری را به مردم معرفی کردیم و برای پیروزی آن پایمردی کردیم که امروز دارد کشور را از مهمترین و بزرگترین مشکل تاریخی سیاسی قرن اخیر نجات می دهد. ما به این موضوع افتخار می کنیم؛ ولو ممکن است مثلاً به وزیر کشور نیز انتقاد داشته باشیم ولی کلیات آن را قبول داریم و مسئولیتش را می پذیریم.

من معتقدم اینها موضوعاتی است که باید گفته شود و آغاز آن گفتن، سخنرانی و پخش و بیان آن است و سپس این خود می تواند زمینه ای را ایجاد کند که در یک فضای دوستانه و مطلوب در مورد این مسائل به جمع بندی برسیم. از سوی دیگر باید گفت وگوهای سیاسی بین اصلاح طلبان و اصولگرایان نیز صورت بگیرد تا فضای سیاسی کشور تلطیف شود.

- آیا پایگاه اجتماعی اصلاح طلبان نیز آمادگی تحقق چنین موضوعی را دارد؟

ج: حتماً. ذخیره تجربه سیاسی در حال حاضر در ایران بالاست و مردم خوب می دانند که نباید کشور به سمت و سویی برود که در واقع خارجی ها در آن دخالت کنند. حس مردم نسبت به مشارکت در فعالیت های اجتماعی و سیاسی کشور، مثبت است و اثرات نبودن و غیبت خود در صحنه سیاسی را دیدند و متوجه شدند که در اثر این نبودن ها و غیبت ها چه فجایعی رخ می دهد. مردم خوب متوجه این مسائل هستند؛ البته زمانی ممکن بود حتی عده ای فکر کنند که باید مثلاً آمریکایی ها در ایران حضور پیدا کنند ولی ما اثرات حضور غربی ها را در کشورهای همسایه مان دیدیم. در آن زمان که افغانستان توسط آمریکایی ها اشغال شد، عده ای می گفتند که پنج سال یا 10 سال دیگر بچه های ما باید بروند افغانستان کار کنند ولی دیدیم که وضعیت افغانستان چه شد. در هر کشوری مردم باید خودشان مسائلشان را حل کنند و خوشبختانه این باور اکنون در جامعه ما قوی است و تجربه نیز این را نشان داده است. مردم آمدند با حضور در صحنه آقای روحانی را انتخاب کردند و آقای روحانی نیز اکنون در تلاش است به صورت ریشه ای یکی از مشکلات عمده کشور را حل کند. امروز همه می دانند که اگر قرار بود همان سیاست ها و جهت گیری های قبلی ادامه پیدا کند وضعیت کشور چگونه بود و چه مشکلات اساسی تری وجود داشت، ولی اکنون با انتخاب مردم و سیاست های دولت، شاهد بهبود در وضعیت هستیم.

باید به این نکته توجه کنیم که جامعه از سیاسیون حرکت های رادیکال نمی خواهد، بلکه حرکت های تعاملی، میانه و کارساز می خواهد. سر دادن شعارهای تند، مطرح کردن حرف های تند و تند نشستن و تند برخواستن امروز هیچ مشکلی از مشکلات کشور را حل نمی کند. مردم از ما انتظار دارند که با گفت وگو، تفاهم، نزدیکی و پیدا کردن راه حل های مناسب مشکلات را حل کنیم و به بهتر شدن اوضاع آنها کمک کنیم. هیچ یک از مشکلات واقعی مردم از جمله تورم، بیکاری و رکود، راه حل های خلق الساعه، طوفانی و انقلابی ندارد بلکه راه حل های این مسائل، تدریجی و در یک بستر عاقلانه تحقق پیدا می کند و در واقع حل این مشکلات زمان می خواهد و مردم به تجربه به این مسأله رسیده اند.

- به موضوع حزب کارگزاران برگردیم. شما در صحبت های خود گفتید که کارگزارن به نحوی خود را بازسازی کرده که بتوانند چتر گسترده ای از اصلاح طلبان را پوشش دهد. آیا این استراتژی کارگزاران مورد حمایت گروه های اصلاح طلب است و از سوی دیگر پایگاه اجتماعی حزب کارگزاران کجاست؟

ج: گروه های مختلف اصلاح طلب و نیروهای سیاسی در مناطق مختلف کشور از فعال شدن هرچه بیشتر کارگزاران استقبال کردند. کارگزاران طبقه متوسط جامعه را خواستگاه اجتماعی و مخاطب خود می دانند و در واقع معتقدیم که باید تلاش کنیم هر روز طبقه متوسط در جامعه گسترش بیشتری پیدا کند. ما با صاحبان ثروت های کلان رابطه خوبی نمی توانیم داشته باشیم و آنها را خیلی مؤثر در اداره کشور و حل مسائل واقعی نمی دانیم. از سوی دیگر، طبقه ضعیف هم خودشان نیاز به حمایت دارند و نمی توانند آنچنان کارساز باشند. ما باید تلاش کنیم هرچه بیشتر طبقه متوسط جامعه را تقویت کنیم و طبقات ضعیف را به سطح طبقه متوسط ارتقای سطح بدهیم؛ طبقه متوسطی که زندگی مناسب خود را داشته و از سوی دیگر فراغت لازم را داشته باشد تا در مسائل اجتماعی، فرهنگی و سیاسی هم فعال باشد.

- در حال حاضر در مورد نقش آفرینی جریان اصلاح طلب در انتخابات از سوی اصلاح طلبان راه حل های مختلفی مطرح می شود از جمله اینکه عده ای می گویند با حضور آقایان خاتمی، هاشمی، عارف و شخصیت هایی از این دست، شورای راهبردی اصلاح طلبان ایجاد شود. نظر شما در این مورد این مسائل چیست؟

ج: آقای خاتمی به عنوان رهبر اصلاحات، یک شورای مشورتی تشکیل دادند و این شورا فعال است و این شورای مشورتی در واقع فصل الخطاب همه بحث ها در جریان اصلاحات خواهد بود.

- آیا کارگزاران نیز تصمیمات این شورا را قبول دارد؟

ج: بله؛ همه قبول دارند و جمعی از کارگزاران نیز در این شورا حضور دارند.

- وضعیت اصلاح طلبان در انتخابات مجلس دهم را چگونه می بینید؟

ج: امیدوارم که امکان حضور و فعالیت برای اصلاح طلبان فراهم شود و اگر این امکان فراهم شود، قضاوت مردم هرچه باشد ما می پذیریم.

- کار انتشار روزنامه از سوی حزب کارگزاران و ایجاد سایت از سوی این تشکل به کجا رسید؟

ج: این موضوع در دستور کار است ولی جزئیات آن را باید از آقای کرباسچی بپرسیم.

- شما گفته بودید که آقای روحانی باید دادن یارانه نقدی به مردم را کاملاً قطع می کرد. علت این موضوع چیست؟

ج: نگفتم که باید قطع می کردند. من گفتم که نباید آقای روحانی این شیوه را ادامه می دادند.

- با توجه به اینکه بیش از 70 میلیون نفر از مردم برای دریافت مجدد یارانه نقدی ثبت نام کردند، آیا این موضوع امکان داشت؟

ج: مردم در این قضیه نشان دادند که از یک قِرانشان هم نمی گذرند و البته این خصلت بدی نیست. اگر مردم به دنبال منافعشان باشند، کشور راه می افتد. آدام اسمیت که یکی از اقتصاددان های غرب است و اقتصاد غرب بر پایه نظریات اوست، در کتاب ثروت ملل خود می گوید که افراد و بنگاه ها هرکدام باید به دنبال منافع حداکثری خود باشند و منافع ملی کشورها از حداکثر شدن منافع افراد و بنگاه ها حداکثر می شود؛ چراکه ممکن است منافع ملی را هر کسی نتواند درک کند ولی منافع شخصی را هر کسی درک می کند. در قضیه یارانه ها نیز اکثریت مردم نشان دادند که از یک قرانشان هم نمی گذرند و اگر این خصلت جدی باشد، می تواند به اقتصاد آینده ایران امیدوار بود. به عنوان یک کارشناس اقتصادی می گویم که مردم اگر از یک قِران خود هم نگذرند، امر مثبتی است یعنی این موضوع نشان می دهد که قدر پول را می دانند، پس پول چیز خوبی است، پس باید برای کسب آن تلاش کنند و این علامت قشنگی است. برخلاف اینکه برخی آن را علامت منفی قلمداد کردند، من می گویم علامت مثبتی است و این بدان معناست که دولت و مجلس باید در قوانین و مقرراتی که می گذارند بحث اینکه مردم داوطلبانه انصراف بدهند را کنار بگذارند. هیچ کس در این کشور داوطلبانه مالیات نخواهد پرداخت یا از دریافتی خود نمی گذرد و دستمزد خود را پایین نمی آورد. باید قوانین متقن و جدی باشد. در آمریکا نیز یارانه پرداخت می شود ولی کسی که می خواهد یارانه بگیرد باید ثابت کند که استطاعت ندارد و درآمدش پایین است و اگر خلاف آن ثابت شود، جریمه می شود. با تعارف، خواهش و تمنای نمایندگان مجلس، ورزشکاران و دولتمردان و هنرمندان، کشور اداره نمی شود.

در قضیه یارانه ها، آقای احمدی نژاد به دنبال یک هدف سیاسی خاصی بود. هدفمندی یارانه ها را از مسیر قانونی خود منحرف کرد و کاملاً قانون را زیر پایش گذاشت. بدون اینکه منابع مالی وجود داشته باشد پول را به حساب خانواده ها ریخت و در حالیکه این پول نصفش کسری بود، شعار می داد که باید 200 هزار تومان بدهیم. او به دنبال این بود که مردم را به نفع خود و باندش در صحنه نگه دارد. او به دنبال اداره مملکت نبود. من می گویم دکتر روحانی نباید مسیر انحرافی را که احمدی نژاد ایجاد کرد، طی کند و باید آن را اصلاح کند؛ مثل طرح مسکن مهر که آقای آخوندی بصورت صریح اعلام کرد که این طرح موجب شده 20 درصد تورم ایجاد شود و با این روش مخالف است و این راه غلط را ادامه نمی دهد. در مورد یارانه ها نیز آقای دکتر روحانی باید این کار را می کرد و گزارشی به مجلس می داد و می گفت که یارانه ها از مسیر اصلی اش منحرف شده است. البته من نمی گویم که پول را به مردم ندهد، بلکه مسیر غلط را متوقف می کرد و مقدار درآمدی را که درست شده بود، به قشرهایی که نیازمند هستند می داد. دلیلی ندارد که برای اصلاح قیمت ها برویم در قالب طرحی که منحرف شده است.

البته دولت در اجرای فاز دوم هدفمندی یارانه ها یک تصمیم اساسی گرفت و مسیر قبلی را ادامه نداد و گفت من این پول را در بحث بهداشت و خدمات درمانی به کار می گیرم. حرف من این بود که چون مسیر اجرای قانون هدفمندی یارانه ها منحرف شده و زمین غلطی برای آن تعریف شده و چارچوب ندارد، بهتر است که دولت ادامه ندهد ولی دولت چون تکلیف قانونی بر عهده اش بود، ادامه داد.