از درخشش در بازیهای تدارکاتی تا ناکامی در بازیهای رسمی؛

دیدارهایی که مفت گران است

چرا در شرایطی که دایی اعلام می‏کند، شناختی از کنیا ندارد، این تیم به عنوان حریف تدارکاتی و مدل بازی عربستان ندارد، برگزاری دیدار با این تیم را آن هم با بازیکنان خسته حاضر در تیم‏های شرکت‏کننده در لیگ قهرمانان آسیا تایید کرده است و آیا با این اوضاع هر تیمی در هر شرایطی خواستار بازی با تیم ملی ایران شود، تیم ایران به گرمی از آن میزبانی نخواهد کرد؟

کد خبر: ۴۰۶۳۲

تاریخ: ۲۴ اسفند ۱۳۸۷ - ۲۰:۲۴

تیم ملی ایران از سد یک حریف تدارکاتی دیگر گذشت تا به زعم بری کارشناسان مجیزگو مشخص سازد چه میزان برای کسب مجوز حضور در جام‏جهانی محیا و هماهنگ است و مردم آسوده باشند که با این کیفیت فوتبال ملی، تیم ملی ایران به عنوان تیم نخست در گروه خود راهی جام جهانی آفریقای جنوبی خواهد شد اما آیا به راستی این دیدگاه مبتنی بر یک نگاه واقع‏گرایانه است؟

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، تيم ملي فوتبال ايران در ديداري تدارکاتی برابر تيم ملي کنيا در حالی به میدان رفت که علی رغم اعلام رایگان بودن تماشای این مسابقه، ورزشگاه آزادی تنها حدود پنج هزار تماشاگر را در خود جای داده بود تا بدین شکل پیش از به صدا در آمدن سوت آغاز این مسابقه، انتظار یک بازی کسل‏کننده را داشت.

در این دیدار بازیکنان خسته تیم‏های لیگ برتری در غیاب لژیونرها نمایشی نه چندان دلچسب را برجای گذاشتند و برابر تیمی که کارنامه‏ای قابل ارائه برای جدال با تیم ملی در دسترس نداشت و با این وجود در غیاب ده لژیونر به تهران آمده بود، بازیکنان بی‏انگیزه ایران در غیاب لژیونرها به حملاتی از جناحین پرداختند که نتوانست حاصلی دار برداشته باشد و نهایتاً تیم ایران با تک گل دقیقه 55 از روي نقطه پنالتي توسط حسين كاظمي به برتری رسید تا بیش از گذشته برای تیم ملی ایران در مسیر صعود به جام جهانی نگران بود که این دغدغه نیز چندان بی‏جهت نیست و به چند دلیل نیاز به بررسی دارد.

ابتداً باید متذکر شد متاسفانه ضعف حوزه بین الملل فدراسیون باعث شده حریفان تدارکاتی تیم ایران امثال كويت، گاليسيا، زامبيا و بحرين باشند و حضور نام‏های بزرگ را برابر تیم ایران شاهد نباشیم که همین مسئله باعث شده بازیکنان ایران در این دیدارها تنها نود دقیقه در زمین بدوند و در فضای نزدیک به بازیهای رسمی محک بخورد و همین امر منجر به آن می‏شود که نتوان درک مطلوبی از توانمندی و میزان هماهنگی ملی‏پوشان داشت.

البته این ایراد به کادر فنی تیم ملی نیز وارد است که چرا در شرایطی که دایی اعلام می‏کند، شناختی از کنیا ندارد، این تیم به عنوان حریف تدارکاتی و مدل بازی عربستان ندارد، برگزاری دیدار با این تیم را آن هم با بازیکنان خسته حاضر در تیم‏های شرکت‏کننده در لیگ قهرمانان آسیا تایید کرده است و آیا با این اوضاع هر تیمی در هر شرایطی خواستار بازی با تیم ملی ایران شود، تیم ایران به گرمی از آن میزبانی نخواهد کرد؟

علاوه بر این می‏بایست مدنظر داشت در برخی دیدارهای تدارکاتی پیشین، با وجود در اختیار داشتن بخش اعظمی از بازیکنان و ارائه بازی به مراتب هماهنگ‏تر تر نتوانست، تیم ایران نتوانست دستاوردی قابل قبول در راستای هماهنگی بازیکنان داشته باشد، حال آنکه در این دیدار و سایر دیدارهای اینچنینی که در روز فیفا برگزار نمی‏شود، حضور لژیونرها نیز امکان‏پذیر نیست و در واقع مشخص نیست تیم ایران در غیاب بخش قابل توجهی از بازیکنان تاثیرگذارش، به چه میزان هماهنگی می‏تواند دست یابد.

آنچه مسلم است، با چنین شرایطی از دیدارهای تدارکاتی اینچنینی همچون گذشته نه تنها دستاوردی برای تیم ملی فوتبال حاصل نمی‏آید، بلکه باعث شکل‏گیری غروری کاذب نزد بازیکنان می‏شود که این خود آفتی غیرقابل کنترل و دردسرساز تلقی می‏شود و بدین جهت این دیدارها و درخشش در آنها حتی اگر برای فدراسیون یک ریال هزینه داشته باشد، یک اشتباه غیرقابل بخشش بوده که دستاورد آن ضربه جدی به پیکره تیم ملی است تا ناکامی در بازیهای رسمی در ادامه به خوبی ثابت کند، چگونه برای کسب مستقیم سهمیه آسیا در گروهی ساده، هدف گذاری و بر مبنای هدف گذاری عمل می‎شود.

با این تفاسیر امیدواریم فدراسیون فوتبال ایران که در دوره برخی مدیریت‏های گذشته، حتی برای بازی با برخی تیم‏های استخوان‏دار ارقام دلاری قابل ملاحظه‏ای دریافت می‏کرد، این بار نیز چنین کرده باشد و بازی تدارکاتی که برای میهمان ضعیف بیشتر دستاورد به همراه داشت، رایگان تمام نشود.