از جنگ تا چنگ در پی عرفان...

عشق وصله و پینه‌ای نیست، کوه هم بهانه است. تیشه را باید بزنی ته دلت‌، زیر و رویش کنی‌، تا هرچه در اعماق نهفته دارد‌، رسوای عالم و آدم شود. این همه هیاهو بهانه است،‌ عشق یک روز پشت خاکریزها‌، حول حریم خانه‌، لای بی‌منطقی تیر و ترکش کشف می‌شود‌، یک روز باید از خانه بیرون بزنی‌، بروی پشت بام و در نوای نیایش، زخمه بر دوتاری بزنی تا با منطق عرفان، بلند بگویی: ای عشق!/عکس : امید شکری - ایسنا

کد خبر: ۴۰۱۲۴۲

تاریخ: ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۳:۲۱

عشق وصله و پینه‌ای نیست، کوه هم بهانه است. تیشه را باید بزنی ته دلت‌، زیر و رویش کنی‌، تا هرچه در اعماق نهفته دارد‌، رسوای عالم و آدم شود. این همه هیاهو بهانه است،‌ عشق یک روز پشت خاکریزها‌، حول حریم خانه‌، لای بی‌منطقی تیر و ترکش کشف می‌شود‌، یک روز باید از خانه بیرون بزنی‌، بروی پشت بام و در نوای نیایش، زخمه بر دوتاری بزنی تا با منطق عرفان، بلند بگویی: ای عشق!

این‌ها همه، میراث اصیل توست؛ یک لیوان چای، یک جرعه لبخند، آلبوم عکس‌های خاطره‌انگیز، چند آیه و سوره‌ی دلنواز، حریم امن خانه‌ی قدیمی و ساز پدر که باید دست به دست شود تا صدای سخن عشق همچنان خوش بماند.

«برزو محمدی» از هنرمندان ساخت دوتار و تعمیر سازهای محلی در بجنورد است. او که سال‌ها پیش در جبهه‌ حضور یافته و مانند دیگر اهالی این دیار، دارای اعتقادات دینی و انقلابی است، در این خطه از کشور که مردمش به‌حق به او لقب استادی داده‌اند، در کارگاه خود، چراغ مکتبی عرفانی را روشن نگه‌داشته که از نیاکان به ارث برده و بر آن است تا به دست‌های معتمد پسرش بسپارد..