درس هاى نايب قهرمانى

کد خبر: ۴۰۰۶۵

تاریخ: ۲۰ اسفند ۱۳۸۷ - ۰۸:۲۵

فلاش دوربين ها كه تند و تند از رافائل مارتينتى و دلباختگان عكس مى گرفتند چنان چشم غريبه ها را گرفته بود كه اصلا صداى دل شكسته گوش شكسته ها را نشنيدند.

به نوشته جوان، آنها كه مى دانستند ميزبانى يعنى فرصتى مناسب براى كسب قهرمانى، فرصتى كه ديگران آن را به خوبى قدر مى دانند و بارها ديده ايم كه چگونه از آن سود مى برند تا در نهايت پرچم كشور خود را در عرصه هاى بين المللى به اهتزاز در آورند.

نايب قهرمانى جام جهانى كشتى فرصتى ديگر بود تا آنها كه چشم بينا و گوش شنوايى دارند - خوب ببينند و بشنوند و بدانند كه پكن هنوز هم توجيه ندارد.

ميدان دادن به جوانان البته پسنديده و ضرورى است، اما واقعيت اين است كه ما هنوز به يزدانى، معصومى و... دلخوشيم كه البته عاقبت آن را هم ديديم. حضرت حافظ مى فريد: شايد كه چو وا بينى خير تو در اين باشد، و شايد خير ما و كشتى ما در اين بود كه با يك قهرمانى پوشالى، زخم هاى ناسور درمان نشده كشتى را از ياد نبريم و بدانيم آنچه در پكن رخ داد نه يك اتفاق كه زنجيره اى از اشتباهات در عرصه هاى مختلف مديريتى، مربيگرى و... بود.

اين نايب قهرمانى اما درس هاى ديگرى نيز در خود داشت. تيم هاى مطرح كوبا، روسيه، گرجستان و ... هيچ كدام با تركيب اصلى خود در ايران حاضر نشدند، در حالى كه ما با همه آنچه كه داشتيم، آمديم و چه افتخارى مى كرديم كه نفرات اصلى تيم ملى ما در مقابل دومى هاى كشتى، كوبا يا روسيه به برترى مى رسيدند.

مى گويند درد اگر باشد يكى درمان، يكى است، اما درد كشتى ما يكى، دو تا نيست؛ معصومى مى توانست ما را به قهرمانى برساند. اگر مربيان ما همچون ديگر مربيان كنار تشك كشتى با وسواس و مراقبت زياد در پى احقاق حق بودند، شايد ورق طور ديگرى برگشت؛ همانطور كه حريف با همين روش از يزدانى امتياز گرفت.

نكته ديگر آنكه اصلا نمى دانيم چرا در حالى كه فيناليست بودنمان محرز شده بود، باز هم به استفاده از نفرات اصلى در ديدار قبل از فينال اصرار داشتيم و كشتى گيرانمان را چنان خسته كرديم كه روز آخر نتيجه را واگذار كنند.

راستى اصلا چند نفر به اين مسائل اهميت مى دهند؟ آنها كه گوش شكسته و دل سوخته كشتى اند كه خارج اين گود در سينه فرياد مى زنند و صدايشان به جايى نمى رسد و برخى از اهالى فدراسيون اصلا نه مى دانند نه مى خواهند كه بدانند چه، در غير اين صورت حتما بايد از پكن تا تهران تغيير و تحولى رخ مى داد. براى آنها همين بس كه كنار مارتينتى بايستند و عكس يادگارى بيندازند؛ يادگارى از روزهاى خوش كشتى، روزهاى خوش نايب قهرمانى.