تاریکخانه پدرخوانده‏ها

علی عالی

کد خبر: ۳۹۸۵۶

تاریخ: ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ - ۱۷:۰۹

1- چند هفته ای است که در میان رسانه ها حرف های درگوشی فراوانی شنیده می شود، هر روز خبری تازه از دستگیری خبرنگارانی که به دلیل باج گیری، دلالی و تغییر نتایج در فوتبال ایران ارتزاق می کردند و قلم وسیله ای برای رسیدن به اهدافشان بود.

فوتبال ایران از زمانی که رنگ پول را به خود دید، به دلیل عدم زیرساخت های فرهنگی و معیشتی مناسب از هم گسیخت و فوتبال به ورطه ای افتاد که هر کس می خواست پول بیشتری را به جیب بزند.

2- در مورد دستگیری خبرنگاران حرف و حدیث های فراوانی وجود دارد اما آیا مسئولان امر نگاه جامعه شناسانه و دقیقی به «علت»ها داشته اند؟ آیا توانسته اند علت ارتکاب چنین جرایمی را درک کنند و به جای درمان دردهای بیشمار به فکر پیشگیری بیفتند؟

اینکه عمل خبرنگاران در این حوزه قابل دفاع نیست یک بحث است اما اینها «معلول» قصه ای هستند که «علتش» را باید شناخت. خبرنگارانی که در سیکل بسته زندگی، برخی اوقات مجبورند که دست به چنین فعالیت های غیرقانونی بزنند چرا که ارزش «قلم» و نگاه «نقادانه» آنقدر پایین آمده است که کسی برای آن هزینه ای نمی پردازد.

3- از یاد نبریم که سیستم مدیریتی ایران چالش های فراوانی برای توسعه و پیشرفت دارد، پرسش مهم پس ازاین دستگیری ها اینست که این سیکل تا کجا ادامه خواهد داشت و آیا خط قرمزی هم برای جلو رفتن وجود دارد؟

مطمئنا خبرنگاران سهم بسیارکوچکی در سیکل «دلالی» دارند و آنها که بازیگردان این صحنه نمایش هستند چه زمانی مورد بازخواست قرار می گیرند؟ مربیانی که به عناوین مختلف از بازیکنان پول و سهم می خواهند و حتی تا آنجا پیش رفته اند که برای به میدان فرستادن بازیکنان هم برای خود «حقی» قائل شده اند.

همان مربیانی که اگر بازیکن زیربار درصد قراردادشان نرود حتی اگر بهترین بازیکن لیگ باشد هم حاضر نیستند بپذیرندشان. مدیران نیز در این سیکل سهیم‏اند؛ مدیرانی که با مربی و خبرنگار کنار می آیند و سهمی از این معامله سودآور می خواهند.

پرسش دیگر این است، بازیکنی که حاضر است این باج را بدهد چقدر مقصر خواهد بود؟ مطمئناً باید سهمی نیز برای او در نظر بگیرید که بدون مقاومت این سیکل را تکمیل می‏کند.

4- بستر فوتبال ایران سالم نیست، فوتبال ایران آفت زده است و برای همین «ویروس ها» در آن لانه کرده اند. ویروس هایی که در لایه های فوتبال ایران جا خوش کرده اند و به ارتزاق مشغولند. سالانه در فوتبال ایران 300میلیارد تومان پول رد و بدل می شود که فقط 100 میلیارد آن دیده می شود، تکلیف این 200 میلیارد چه می شود؟

چه کسانی ازآن سهم می برند؟ چرا باید فوتبال آنقدر آلوده باشد که 3/2 آن در حوزه ای غیر ازفوتبال رد و بدل شود و در صورتی که این 200 میلیارد در جایی مناسب هزینه شود، چه اتفاقی در توسعه فوتبال خواهد افتاد؟

5- استارت دستگیری ها پدیده فرخنده ای است اما ادامه آن بسیار مهمتر است و آیا قرار است که این سیکل ادامه داشته باشد؟ امروز رعب و وحشتی شیرین در میان اهالی فوتبال به وجود آمده است، انگار همه می خواهند اعتراف کنند و البته برخی هم بر خود لرزیدند.

سیکل «دلالیسم» در فوتبال ایران باید به مدیران و مربیان نیز کشیده شود و اصلا هم مهم نیست که آنها از چه درجه معروفیت» برخوردارند.

فوتبال ایران برای تنفس نیاز به «پاک» شدن دارد و این روشنگری ها باید تا تاریکخانه پدرخوانده ها پیش برود، کسانی که راه غلط را به شاگردانشان آموختند و سهم قابل توجهی در سقوط فوتبال داشتند. لطفا پرونده‏ها را ناقص مختومه اعلام نکنید.