«درگیری پا» شایع‌ترین عوارض دیابت است

کد خبر: ۳۹۵۲۷۰

تاریخ: ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۴:۰۴

متخصص بیماری‌های عفونی و گرمسیری دانشگاه علوم پزشکی بوشهر گفت: درگیری پا یکی از شایع‌ترین و جدی‌ترین عوارض دیابت است و بیشترین علت بستری بیماران دیابتی است که منجر به ناتوانی و قطع عضو می‌شود.

به گزارش فارس، کتایون وحدت اظهار داشت: مردان مبتلا به دیابت، افراد با بیش از 10 سال سابقه دیابت و کسانی که کنترل قند خوبی ندارند بیشتر احتمال دارد به زخم پای دیابت مبتلا شوند.

وی افزود: کسانی که دچار عوارض چشمی، قلبی و یا کلیوی دیابت هستند نیز بیشتر از سایر بیماران مبتلا به دیابت در معرض زخم پای دیابتی هستند.

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با اشاره به عوامل ایجاد زخم در دیابتی‌ها، بیان کرد: فشار مداوم روی برجستگی‌های استخوانی، درگیری اعصاب محیطی و درنتیجه اختلال حس پاها و درگیری عروق محیطی که موجب اختلال خون رسانی به پاها می‌شود که این‌ها  از عوامل مستعد کننده ایجاد زخم در دیابتی‌ها است.

وحدت اضافه کرد: مجموع عوامل فوق موجل نازک و کنده شدن پوست و تاول می‌شود که محیط مناسبی برای رشد میکروب‌ها و ایجاد عفونت است.

وی اظهار داشت: زخم پای بیماران براساس عمق و شدت درگیری بافت‌ها و استخوان، درجه بندی می‌شوند. زخم‌های سطحی بدون عارضه با کمی توجه و مراقبت و پانسمان صحیح بهبود می‌یابند ولی زخم‌های بزرگ و عمقی در اغلب موارد نیاز به بستری دارند و حتی گاهی برای بهبود کامل به دخالت جراحی نیاز دارند. وجود گرمی، قرمزی، تورم، بوی بد زخم و خروج ترشحات چرکی از نشانگاه وجود عفونت هستند.

متخصص بیماری‌های عفونی و گرمسیری گفت: بهترین راه درمان، پیشگیری است و بیماران دیابتی برای جلوگیری از آسیب‌های جدی‌تر در صورت مشاهده کوچکترین زخم باید به پزشک مراجعه کنند.

وحدت با بیان اینکه مراقبت از پاها رکن اساسی درمان است، اظهار داشت: رعایت برخی نکات به حفظ سلامتی پای بیماران دیابتی کمک می‌کند که می‌توان به شستشوی روزانه پاها با آب ولرم و صابون ملایم، خشک کردن پا با حوله نرم، چرب کردن پاها به وسیله روغن زیتون یا کرم‌های ملایم، استفاده از جوراب‌های نخی، معاینه هر روزه پاها برای اطمینان از عدم وجود خراش یا زخم، استفاده از کفش‌های مناسب (جلو بسته و پشت بسته)، کوتاه کردن ناخن‌ها به صورت صاف، مراجعه به پزشک در صورت مشاهده هرگونه ضایعه غیرعادی و کنترل دقیق قندخون اشاره کرد.

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی بوشهر اضافه کرد: پزشکان در صورت مشاهده زخم براساس شدت ضایعه ممکن است روش‌های مختلف درمانی که شامل حذف فشار از روی پا، برداشتن بافت مرده از روی زخم و آنتی بیوتیک درمانی را به کار ببرند و در صورت شک به وجود ضایعات عروقی، سونوی داپلر یا آنژیوگرافی را توصیه کنند.

وحدت تأکید کرد: مراقبت مداوم و مشاوره با پزشکان مجرب مانع از ایجاد زخم‌های بزرگ و یا قطع پا می‌شود.