اسطوره‏هایمان را بزرگ نمی‏داریم، لجن مال نکنیم؛

قتل یا خودکشی تختی، سیاست انگلیسی؟!

اگر خبر قتل تختی که به نظر طبیعی ترین حالت ممکن تلقی می‏شود، را به کناری بنهیم و گفته‏های برخی اشخاص که تعداد اندکی از آنها رابطه نزدیکی با این زنده‏یاد را داشته‏اند، بپذیریم تختی در اثر فشار زمانه دست به خودکشی زده است، آیا باز کردن این پرونده و تشریح آن منفعتی برای مملکت به همراه دارد؟!

کد خبر: ۳۹۵۲۱

تاریخ: ۱۵ اسفند ۱۳۸۷ - ۰۹:۱۹

روز مرگ تختی بی‏شک روزی تاریخی است؛ روزی که یک ملت علی رغم خواست حکومت ملتهب شده و این التهاب در پوسته جامعه نمایان گردید. التهاب تنها تصاویر تختی و دیوار نوشته‏ها و حتی اعلامیه‏های آن زمان برخی جریانات از جمله جبهه ملی برای جهان پهلوان نبود. در روز مرگش اشخاص فراوانی آنچنان پریشان حال و مغموم شدند که خود را کشتند که از آن میان هفت تن مشخصاً مرگشان به واسطه خودکشی در پی مرگ تختی به ثبت رسیده است.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، او تنها یک پیکره نبود، بلکه خونش در رگ دیگران نیز می جوشید و همین باعث شد پیش از سرد شدن جسدش، عده‏ای تاب و توان تحمل نیابند و خودکشی کنند.

از همان زمان خرد کردن تختی که پیش تر گوشه‏هایی از آن اشاره شد، آغاز گردید و این همسرش بزرگ ترین کسی بود که پس از تختی، از این حاشیه‏ها شدیداً آسیب دید و دست آخر که دریافت رسانه‏ها نمی خواهند بپذیرند که تختی آنچنان اختلافی با وی نداشته که دست به خودکشی بزند، لب فرو بست و چند دهه این سکوت را حفظ کرد تا مرگ جهان پهلوان همچنان در پرده‏ای از ابهام قرار داشته باشد.

اگرچه از همان زمان تاکنون شواهد و قرائن از جمله خواست رژیم برای حذف تختی به واسطه نگاه سیاسی و دیدگاه ضد رژیمش، مرگش در هتلی جنب یکی از دفاتر مرکزی ساواک، ناپدید شدن برخی شاهدان و مطلعین از جرئیات این واقعه پس از انتشار خبر مرگ و تناقضات فراوان آشکار در پرونده و همچنین شخصیت استوارش حکایت از قتلش میدهد، اما برای برخی اشخاص این باور وجود داشته که تختی خودکشی کرده است.

گروهی نویسنده خودفروش در همان زمان تمام توانمندی‏هایشان را در نگارش متونی ادبی برای توجیه خودکشی تختی بکار بستند و گروهی همچون جلال آل احمد و شاملو نیز در مقام دفاع از وی برآمدند. آل احمد نوشت: "همیشه اینجوری است سیاوش ها و سهراب ها را می کشند چون تحملشان را ندارند بعد در مرگشان نوحه می خوانند  مگر نه اینکه  حتی سیاوش و رشک مانندی بود؟ و از اب و اتش گذشت؟وعاقبت؟ حالا ما فقط عزای در مرگش را داریم نه شور وشادیش حیات و از این قبیل ... از ان همه جماعت  هیچکس حتی برای یک لحظه  به احتمال خودکشی فکر نمی کرد اخر جهانپهلوان باشی  ودر بودن خودت جبران کرده باشی نبودن های فردی  واجتماعی دیگران را و انوقت خودکشی ..." و شاملو نیز او را در مقام سیاوش و آرش گذاشت و نوشت: "در عزای جهان پهلوان سوگوارم هر چند که بر مرگش بسیار گریستم یک بار در خلوتی خالص با عباس که مرثیه اش را می خواند یک بار هنگامی که غره از همت خود وارد حیاط مسجد فخر الدوله شدم  ولی دمی بعد قطره ای بی مقدار عظمت اندوه  این سرور مردان  بودم  وبارهای دیگر  اما هنوز بغض نگشوده  گلویم را  بسته است  واین هذیان جز هق هق عاجزانه ای در انتظار ان گشایش نیست .مددی! چه بگویم  سخنی نیست  .... جهان پهلوان من به فضیلت وبه شجاعت برتر از سقراط بود جهان پهلوان رستگار شد ارش قلمرو حیات خود شد از مهلکه جست  واز مردن نهراسید  حتی در جایی که مزد گورکن  از بسیاری چیزها افزون تر است ..."

البته نویسندگان تنها گروهی نبودند که از قتل و خودکشی تختی می‏گفتند و از آنها مهم تر برخی از رفقا و حریفان دیروز تختی که امروز حکم پیشکسوت را دارند، نیز حضور داشتند که بزرگی تختی را تنها به واسطه مدال‏آوری اش می‏دانستند و حسادت در لحن این گفتارشان که "مگر ما چه از تختی کم داریم که اینچنین تختی تختی می‏کنند... ما هم اگر خودکشی می کردیم همین می‏شد". شاید از منظری گفتار این پیشکسوتان صحیح باشد که از تختی مدال‏آورتر کم نبود و نیست لکن تختی بدان جهت تختی شد که مدال پهلوانی را با مردم‏داری، جوانمردی و ظلم ستیزی گرفت و الا کم اشخاصی هم دوره تختی نبوده‎اند که درخشان‎تر در میادین قهرمانی حاضر شده‏اند اما مردم هیچ گرایشی به آنها ندارند.

پس از آنکه یکی از مجلات، برای آنکه نشان دهد تختی خودکشی، او را با ادبیاتی ناپسند از یک کارمند ساده ضعیف‏تر و کوچک‏تر کرده بود، حسین شاه‏حسینی همدوره تختی و رئیس دستگاه ورزش دولت موقت که ترجیح می‏دهیم به علت عدم تکمیل اطلاعات، به پشت پرده ارتباطش با تختی وارد نشویم، در مصاحبه‏ای کوتاه با رادیو گفت وگو از مرگ تختی می‏گوید و در پاسخ به این پرسش که تختی توسط رژیم شاه به قتل رسید یا خودکشی کرد؟ عنوان می کند: آنچه مسلم است، تختی کشته نشد تا تنها یک فرض باقی بماند؛ خودکشی!

مازیار ناظمی مجری پرسابقه ورزشی کشور در پی طرح این موضوعات، یادداشتی در این خصوص نوشته که بند آخر آن تلویحاً قتل تختی را توسط عوامل رژیم شاه تایید می‏کند.

این یادداشت که فایلی صوتی نیز ضمیمه آن است، آمده است:

برداشت عامه: يک روز جهان پهلوان تختي مي رود سالن کشتي اونجا برادر شاه بوده و مردم حسابي يل ايران را تشويق ميکنند و بعد رژيم شاه تصميم مي گيرد تختي را بکشد و بعد شب هفدهم دي او را با آمپول هوا در هتل آتلانتيک کشتند.

برداشت کمي تخصصي تر: حسين حصاري کشتي نويس پيشکسوت به من گفت : بعد از فعاليتهاي سياسي‏اش، ساواک تختي را تحت فشار گذاشت و حتي او را به سالن کشتي هم راه نمي دادند از طرفي ازدواج تختي هم ناموفق بود و هم سطح خانوداگي و هم تحصيلات ، ميگفت مثلا زماني که کل تحصيلات خانواده تختي روي هم ديپلم نمي شد، همسر تختي ليسانس داشت!

برداشت مثلا مستند: يه ويژه برنامه براي سالمرگ تختي مي ساختم محمود ملاقاسمي کشتي گير همدوره تختي در بخشي از برنامه ( که پخش نشد ) گفت: از مسابقات جهاني برميگشتيم توي هواپيما تختي يه دفعه خيلي جدي به من گفت: چي ميشد اگه اين هواپيما به زمين مي خورد و همه راحت ميشديم!؟ تختي روحيه قبول خودکشي را داشت.

برداشت نهايي: برنامه گفت و گوي ورزشي راديو گفت و گو ، ميهمان ما حسين شاه حسيني همدوره تختي و از دوستان صميمي و حزبي او،‌ اينجا را ديگر بشنويد.

آنچه مسلم است هیچ فرضیه سومی به جز قتل و یا خودکشی تختی در این سال‏ها مبنی بر مرگ طبیعی وجود نداشته و تمامی نوشتارها در دفاع از یکی از این دو مقوله که عمدتاً قتل بوده، به نگارش درآمده است.

با این وجود اگر خبر قتل تختی که به نظر طبیعی ترین حالت ممکن تلقی می‏شود، را به کناری بنهیم و گفته‏های برخی اشخاص که تعداد اندکی از آنها رابطه نزدیکی با این زنده‏یاد را داشته‏اند، بپذیریم تختی در اثر فشار زمانه دست به خودکشی زده است، آیا باز کردن این پرونده و تشریح آن منفعتی برای مملکت به همراه دارد؟!

آیا در صورتی که شاه‏حسینی را به عنوان فردی بی‏طرف و آگاه به تمامی جزئیات مرگ تختی بدانیم، که بعید به نظر می‏رسد چنین باشد، به راستی چه ضرورتی وجود دارد که با مسلم شدن خودکشی تختی، این موضوع را رسانه‏ای کرد؟ آیا چنین گفته‏های تلمیحی از سر دوستی و علاقه شدید به تختی بیان شده تا جایگاهی که در حد یک شهید در نزد عموم مردم دارد، شکسته شود؟ آیا اصولاً گفته‏های شخصی همچون شاه‏حسینی می‏تواند در این مطلب حساس حجت باشد؟!

آیا جز این است که حتی بخش فارسی بی بی سی، در گزارشی که در سالگرد این بزرگمرد منتشر می‏کند، بحث قتل را به میان می کشد و از انگیزه‏های رژیم را برای نابودی وی بر می‏شمارد؟ آیا مقتول یا شهید تلقی شدن تختی یک سیاست انگلیسی است و او یک انگلیسی است که غول رسانه‏ای این کشور نگاهی مشابه عموم مردم ایران ارائه می کند یا باوری است که برخی آن را نپذیرفته‏اند و روزنامه‏نگاران جزیره باید آن را به ما متذکر شوند؟!

با این تفاسیر چرا باید به خود حق دهیم گاه و بی‏گاه سراغ جزئیات مرگ اسطوره‏ای را بگیریم که استخوان‏هایش در قبرستان ابن باویه پوسیده و تنها نگاه و منشش باقی مانده است؟! آیا بهتر نیست در هنگامه‏ای که همسر و فرزندش به عنوان نزدیک‏ترین اشخاص به او سکوت کرده‏اند، واقعیات این ماجرای پرابهام را کاملاً مسکوت گذاشته‏اند و برخلاف برخی گفته‏ها در هیچ جا تلویحاً یا به صراحت خودکشی تختی را تایید نکرده‏اند، در دوره زمانی که اسطوره‏هایمان را بزرگ نمی‏داریم، به آنها رحم کرده و حداقل آنها را لجن‏مال نکنیم؟

آیا بهتر نیست پرونده مرگ تختی را هر چند مدت یک بار نیمه‏گشوده نکنیم و خواسته یا ناخواسته با اطلاعات ناقصی که از مرگش موجود است، عامل تخریب بی‏حاصل شخصیت محبوب‏ترین چهره ورزش کشور در چند ده سال گذشته نباشیم؟