باز هم رقابت رئال‌مادرید، بارسا؛

از سابقه ناامید نشو

کد خبر: ۳۹۳۶۹

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۳۸۷ - ۱۱:۳۲

در شبی که تساوی، قاعده بازی لالیگا بود، گویی نبرد بزرگ نوکمپ باید حتما یک برنده می‌داشت. تساوی در مغناطیس سرنوشت این بازی وجود نداشت.

به نوشته خراسان، برتری آتلتیکو مرگ اقتدارطلبی بود، آغاز جنگ مختومه اعلام شده تلقی می‌شد و جشنواره اشک و لبخند دو مرد با اهداف متفاوت را کلید زد. شاید مجری سرنوشت به موقع محتویات سفارش را در اختیار مشتریان قرارداد.

کاتالان‌ها ذاتا از تقدیری که تاکنون برای آن‌ها نصیبی غیر از تحقیر مقابل مادریدی‌ها نداشته، می‌گریزند و اصلا دوست ندارند پایان فصل به طعنه‌های بازیکنان قوی سپید گوش فرا دهند. بارسا جلوی چشم 55 هزار هوادار حاضر در ورزشگاه ویسنته کالدرون دست‌ها را به علامت تسلیم بالا برد اما هنوز می‌تواند لبخند بزند.

گاهی اوقات ناامیدی از سابقه، جواب‌گوی خیلی از سؤال‌هاست. این رئال‌مادرید است؛ تیمی که سال 1981 در لحظه برپایی جشن قهرمانی در زمین وایادولید خبر گل دیرهنگام سوسیه‌داد و پرکشیدن جام قهرمانی به خانه اسکی‌ها را شنید. این رئال‌مادرید است؛ تیمی که دو فصل پیاپی در هفته پایانی مقابل تنه‌ریف کم آورد تا بارسا تاج قهرمانی لالیگا را برسر بگذارد. این رئال‌مادرید است؛ تیمی که با 5 شکست متوالی، صدر جدول فصل 2004-2003 را به والنسیا واگذار کرد.

همین چند هفته پیش، بارسلونا آرمان‌شهر دنیا بود، 12 امتیاز بیش از رئال‌مادرید داشت و شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسید اما همان‌طور که تمام داستان‌های تراژیک، پایانی تلخ دارند، بارسا هم بارسای شیرین ابتدای قصه لالیگا نماند. تساوی 2 بر 2 آبی‌ و اناری‌ها مقابل بتیس، به نظر مارکا یک فرصت مناسب برای نزدیکی هرچه بیشتر رقبای دیرینه بود.

تیم اول پایتخت اسپانیا از فرصت طلایی بهره برد و اختلاف آن‌ها با تیمی که تا آن مقطع فقط 6 امتیاز از دست داده بود، به 10 امتیاز رسید. «صدور مجوز رویاپردازی» و «تولد دوباره لیگ» تیتر یک روزنامه‌های خوشحال محسوب می‌شد. وقتی فاصله شما با رقیبتان 10 امتیاز است، دل به سرنوشت می‌سپارید و می‌گویید هرچه خداوند بخواهد. خداوند هم به حرف شما گوش می‌دهد! اگر باور نمی‌کنید اتفاق‌های فصل 2007-2006 را مرور کنید.

بارسلونا با 18 امتیاز برتری در صدر قرار داشت، با این حال رئال‌مادرید به خاطر نتایج بهتر در بازی‌های رو در رو بر جام قهرمانی بوسه زد. رسانه‌های گروهی اسپانیا این روزها خیلی تحریک‌آمیز رفتار می‌کنند. تیترهای حماسی در مدح رئال‌مادرید جنگ‌جو و مذمت غرور بارسا، چشم هر اسپانیایی را نوازش می‌داد. ایجاد چنین قیل و قالی اصلا طبیعی نیست. شکست بارسلونا از اسپانیول با برتری 6 بر یک رئال‌مادرید مقابل بتیس توأم شد.

دیگر مهار ذوق‌زدگی پایتخت‌نشینان ممکن نبود! مارکا نوشت: «بله! رئال‌مادرید می‌تواند.» سومین بازی بدون پیروزی صدرنشین، پیامد دهمین پیروزی پیاپی تیم دوم بود و به این ترتیب در عرض 3 هفته اختلاف 12 امتیازی رقبای ابدی به عدد 4 کاهش یافت. خولیو سالیناس بازیکن سابق بارسلونا از تماشای جدال تیمش با آتلتیکو چنان ذوق‌زده شد که آرزو کرد کاش می‌توانست در زمین باشد. مگر آن‌جا چه اتفاقی رخ داد؟ شوت آگرو استادیوم را نیم‌خیز کرد اما از گل خبری نبود. در ادامه لئو فرانکو یک عکس‌العمل جالب داشت.

همتای او ویکتور والدس مقابل هیتینگا کم آورد اما کمک داور، ابلهانه پرچم آفساید را بالا برد. پک عمیق به سیگار، نتیجه استرس ناشی از جذابیت به حساب می‌آمد. آنری یک گل فوق‌العاده به ثبت رساند، آلوس زمینه‌ساز شادی میهمان شد، مسی تور دروازه آتلتیکو را لرزاند و سرانجام یک مادریدی هنگام ثبت گل از فاصله 627 یاردی فورلان فریاد «بارسا به خانه‌ات برگرد!» را سر داد. هیجان بازی به زیبایی نوشته‌های خبرنگاران بود.

خوان کروز، روزنامه‌نگار اسپانیایی اعلام کرد ما عاشق این نوع فوتبال هستیم. آاس از «آتلتیکوی ما» گفت و مارکا به طعنه نوشت «بس است دیگر». عده‌ای هم از سکته، شکستگی قلب و سقوط بارسلونا گفتند. با این اوصاف آیا بارسلونا در بحران قرار دارد؟ تیم گواردیولا باید قهرمان شود؛ حتی با اختلاف 4 امتیاز. بارسا هنوز سری افراشته دارد چون به درستی می‌پندارد توقف مقابل بتیس، شکست در داربی و تغییر منفی نتیجه در مادرید اصلا غیرطبیعی نیست.

تیم طلایی کرایف هم برتری 3 بر صفر مقابل آتلتیکو را با شکست 4 بر 3 معاوضه کرده بود و در 4 فصل گذشته هم تیم قرمز و سفیدپوش پایتخت، پیروز جنگ تن به تن کالدرون نام گرفته است. برای ابراز غرور بابت شکست دلایل دیگری نیز وجود دارد؛ آن‌ها مقابل بتیس تیم برتر نام داشتند و در جدال با اسپانیول هم 10 نفره جنگیدند اما خوش‌خیالی جایز نیست. چون در 3 بازی 8 گل دریافت کرده‌اند. چون با یک پنالتی نومانسیا را شکست دادند.

چون مقابل اوساسونا به زحمت افتادند. چون برای شکست ریسینگ، مسی را از روی نیمکت به بازی فراخواندند و چون با آژان‌کشی در جام حذفی از سد اسپانیول گذشتند. تیم‌ها در دومین رویارویی فصل با بارسا خیلی خوب کم عمقی و خستگی ناشی از بازی 3 روز در میان (رئال‌مادرید هر هفته یک بازی انجام می‌دهد) را درک می‌کنند. از دست دادن 8 امتیاز در 3 بازی نه انتقاد از بارسلونا بلکه شگفتی بابت نوع رقابت در فوتبال اسپانیا را در پی دارد.