نگاهی دیگر به رقابت هاى بين المللى دو و ميدانى دهه فجر؛

اهداف گمشده!

کد خبر: ۳۹۰۶۷

تاریخ: ۱۲ اسفند ۱۳۸۷ - ۱۲:۱۸

هجدهمين دوره رقابت هاى بين المللى دو و ميدانى گراميداشت دهه فجر اگرچه با حضور ورزشكارانى از ۸ كشور بحرين، سوريه، كويت، مالزى، پاكستان، ارمنستان، قزاقستان و عمان برگزار شد، اما در هيچ يك از مواد برگزار شده ورزشكاران حاضر اعم از خارجى و داخلى نتوانستند به حد نصاب هاى قابل قبولى برسند و حضور تك چهره هاى سرشناس نظير «صالح الحداد» از كويت در پرش طول و دو ۶۰متر، «رونال واليف» از قزاقستان در پرش سه گام و «رقيه القصره» چهره سرشناس و برجسته دو و ميدانى آسيا در ماده۶۰متر بانوان نيز نتوانستند سطح كيفى رقابت ها را تحت تأثير قرار دهند و به لحاظ كمى نيز اين رقابت ها در سطح نازلى برگزار شد و در تعدادى از موارد بخصوص دوها و در قسمت مردان و در اكثر مواد برگزار شده تنها ورزشكاران دو و ميدانى ايران حاضر بودند، تا در مجموع در قسمت مردان هيچ اتفاق قابل توجهى رخ ندهد و در قسمت زنان نيز تنها ركوردشكنى «ليلا رجبى» پرتابگر بلاروسى تبار تيم ملى دو و ميدانى ايران نكته حائز اهميت رقابت ها باشد.

به نوشته ایران، يكى از مهم ترين دلايل اين مسئله اصرار فدراسيون براى حضور ورزشكاران دو و ميدانى ايران در قالب تيم هاى باشگاهى و خلأ سازماندهى انسجام لازم براى حضور هدفمند و اثرگذار ورزشكاران داخلى در اين رقابت هاست. به عنوان مثال با انصراف باشگاه ذوب آهن كه يكى از قطب هاى دو و ميدانى ايران محسوب مى شود، عملاً تعدادى از ورزشكاران زبده دو و ميدانى ايران نتوانستند در مسابقه ها حاضر شوند و يا به دليل آنكه استراتژى مشخص براى حضور هدفمند ورزشكاران داخلى وجود نداشت برنامه تمرين تعدادى از قهرمانان برجسته نظير «امير مرادى» و سجاد مرادى كاملاً با زمان برگزارى اين تورنمنت مطابقت داشت.

در كنار اين مسائل مسابقه هاى بين المللى دو و ميدانى دهه فجر مى توانست تجربه رقابت با ورزشكاران خارجى را براى پشتوانه هاى دو و ميدانى فراهم آورد اما عملاً ديده شد كه هيچ گونه تفكر و تدابير خاصى براى حضور ورزشكاران جوان و نوجوان دو و ميدانى در مسابقه هاى گراميداشت دهه فجر وجود نداشت.

بى شك برگزارى مسابقه هاى بين المللى دو و ميدانى گراميداشت دهه فجر از چند منظر داراى اهميت بسيار است؛

الف) اين رقابت ها در شرايط كنونى تنها تورنمنت بين المللى است كه در رشته دو و ميدانى برگزار مى شود و مى تواند عاملى براى حضور ورزشكاران خارجى در كشورما باشد.

ب) با برگزارى اين رقابت ها امكان مسابقه با ورزشكاران خارجى براى نفراتى كه به عنوان پشتوانه هاى تيم ملى محسوب مى شوند و يا فرصتى براى بروز قابليت هايشان در تورنمنت هاى مختلف دو و ميدانى وجود ندارد فراهم مى شود.

ج) گسترش ورزش دو و ميدانى و افزايش دامنه فعاليت هاى اين ورزش در گرو برگزارى تورنمنت هايى است كه بتواند جذابيت لازم را براى مخاطبان و علاقه مندان بالقوه اين ورزش فراهم آورد. با در نظر گرفتن نكات مطرح شده و همچنين چالش ها و نواقص دوره اخير اين رقابت ها كه در ابتداى مطلب به آن اشاره شد ادعاى توفيق در دستيابى به اهداف متصوره از برگزارى مسابقه ها را با ترديد و تأمل بسيار همراه مى كند.

از سويى برگزارى با وقفه و گاه به گاه اين تورنمنت يكى از مهمترين دلايلى است كه بسيارى از كشورها حضور در اين رقابت ها را از برنامه هاى خود خارج مى كنند و به تبع آن ورزشكاران برجسته كشورهاى همسايه نيز رغبتى براى حضور در اين مسابقه ها ندارند.

همچنين فقدان تدابير لازم براى حضور هدفمند ورزشكاران كشورمان در اين تورنمنت عملاً اهدافى نظير آنچه كه به عنوان كسب تجربه بين المللى براى پشتوانه هاى دووميدانى است را تحت تأثير قرار مى دهد. اين مسئله در قسمت بانوان به دليل محدوديت حضور در مسابقه هاى بين المللى بسيار حائز اهميت است.

و بالاخره هر مسابقه اى براى ايجاد انگيزه و هيجان در مخاطبان و علاقه مندان خود نيازمند دارا بودن شرايطى است كه هيجان و رقابت بخش عمده اى از آن را تشكيل مى دهد. حضور بسيار پراكنده و محدود ورزشكاران خارجى و عدم استقبال ملى پوشان مطرح دووميدانى كشور از اين رقابت ها و همچنين برگزارى اين تورنمنت در فاصله ميان دو مسابقه مهم فوتبال (ايران، كره جنوبى و استقلال پرسپوليس) عملاً نگاه رسانه ها و علاقه مندان را به اين مسابقه ها محدود كرد و يكى از مهمترين اهداف برگزارى اين رقابت ها را تحت تأثير قرار داد.