وقتي راهي غير از خداحافظي باقي نماند

کد خبر: ۳۸۸۲۹

تاریخ: ۱۱ اسفند ۱۳۸۷ - ۰۷:۰۳

دارنده طلاي كاياك قهرماني بانوان آسيا گفت: كاش رئيس فدراسيون فرصت داشت تا از نزديك با ورزشكاران صحبت كند و با مشكلات آنها آشنا شود.

الهه خوارزمي، ركورددار كاياك در مسافت‌هاي 500 متر تك نفره، 100 تك نفره و 200 متر تك نفره ايران كه در كارنامه خود اولين مدال‌هاي آسيايي اين رشته را نيز يدك مي‌كشد، تيم ملي قايقراني را از 8 ماه پيش رها كرده است.

وي در گفت و گو با فارس عنوان كرد: وجود برخي مشكلات و حل نشدن آنها عرصه را بر من تنگ كرد و ترجيح دادم تا رشته مورد علاقه خود را رها كنم.

وي افزود: در مدت حضور در تيم ملي توانستم ركورد همه مواد بانوان در كاياك را به نام خود به ثبت برسانم. در قهرماني آسيا نخستين طلاي كاياك بانوان ايران را به دست آورده و در كره جنوبي بر سكوي سومي بياستم.

خوارزمي گفت: هرگز ارزشي را كه بايد به يك ورزشكار داده شود، در قايقراني نديدم. وجود برخي مشكلات با توجه به شرايط فدراسيون، دور از ذهن نبود. تعدد رشته ها تحت عنوان يك فدراسيون، مشكلات زيادي را ايجاد مي‌كند؛ اما با ايجاد انگيزه براي اردونشينان و قهرمانان مي‌توانيم تحمل سختي ها را بيشتر كنيم كه آن را حس نكردم.

وي ادامه داد: بسيار دوست داشتم تا در المپيك توانمندي خود را به محك گذارم؛ اما نتوانستيم در جهاني آلمان به دليل عدم پرداخت هزينه مسابقه دهيم و از سوي فدراسيون جهاني هم از حضور در انتخابي ژاپن محروم شديم. همين، آخرين انگيزه مرا نيز از ميان برد.

ركورددار كاياك ايران اظهار داشت: اين در شرايطي بود كه از تحصيلاتم نيز عقب افتاده بودم. فدراسيون حاضر به همكاري با وضعيت تحصيلي من در دانشگاه نشد. همين شرايط تحمل اردو را سخت كرد؛ به طوري كه مجبور شدم قايقراني را رها كنم.

خوارزمي تصريح كرد: دوست داشتم تا خصوص اين شرايط با رئيس فدراسيون صحبت كنم؛ اما آقاي دنيامالي به دليل مشغله زياد، اين فرصت را نداشت. به اين منظور، نامه اي براي او نوشتم؛ اما هرگز جوابي به دستم نرسيد. كاش رئيس فدراسيون اين فرصت را داشت تا از نزديك با ورزشكاران صحبت كند و با مشكلات آنها آشنا شود. هر چند نبايد اين را ناديده بگيريم كه با آمدن دنيامالي وضعيت فدراسيون تغيير كرد. اردوها متمركز شد و برنامه اعزام ها منظم و مربيان خوبي به ايران آمدند.

دارنده اولين طلاي كاياك بانوان ايران گفت: كاش فدراسيون ارزش ورزشكاران خود را بيش از اين مي دانست و از آنها نه به لحاظ مالي كه از نظر معنوي حمايت مي‌كرد. هنوز نيز به قايقراني علاقمندم و حاضرم برخي شرايط براي تحصيلم، به اردو بازگردم.