دولت باید بسترساز بخش خصوصی باشد نه رقیب آن

کد خبر: ۳۸۶۸۱۸

تاریخ: ۲۴ اسفند ۱۳۹۲ - ۱۶:۱۳

رئیس شورای سیاستگذاری اقتصاد مقاومتی و بخش خصوصی گفت: دولت میبایست زمینه ‌ساز فعالیت مردم در پیشرفت اقتصادی کشور باشد نه آنکه خود را مستقیماً عامل توسعه بداند. دولت یازدهم نیز از این قاعده مستثنی نیست و باید بسترساز فعالان اقتصادی باشد نه رقیب و مانع فعالآنها.

به گزارش ایسنا، محمدرضا سبزعلی‌پور در نشست ماهانه با فعالان اقتصادی اظهار کرد: پیشرفت اقتصادی با شاخص های متعددی از جمله رشد تولید سرانه در جامعه، نرخ بیکاری، نرخ تورم، توزیع درآمد بین آحاد جامعه، متوسط میزان تحصیلات نیروی کار، دسترسی به خدمات آموزشی و بهداشتی، امید به زندگی، میزان تولیدات فرهنگی، تأمین زندگی در زمان بازنشستگی و بیکاری سنجیده می‌شود.

وی با اشاره به دستاوردهای پیشرفت اقتصادی در حوزه‌های مختلف افزود: برخی از ابعاد مهم در چشم‌انداز 20 ساله کشور مربوط به شاخص‌ های پیشرفت اقتصادی است؛ بطوریکه جایگاه ایران به مقام نخست در منطقه برسد. باتوجه به نرخ بالای تورم و بیکاری و نرخ رشد ناچیز اقتصادی در شرایط فعلی می‌توان گفت که در بیشتر سالهای دهه گذشته پیشرفت اقتصادی کشور با شرایط مطلوب فاصله زیادی داشته است.

او با طرح این سوال که چالشهای پیشرفت اقتصادی کشور کدامند؟ گفت: در حوزه اقتصاد، چالشهای اصلی پیشرفت را می‌توان در دو لایه طبقه‌ بندی کرد. لایه اول مبانی ذهنی و فکری، و لایه دوم نمودهای مهم لایه ذهنی و فکری است. چالشهای پیشرفت اقتصادی ایران تورم، بیکاری، رکود، توزیع درآمد، کمبود سرمایه‌گذاری نیست. همه این نشانه ‌ها و عوارض، ناشی از چالش‌ های ذهنی و فکری در حوزه پیشرفت اقتصادی است.

علیپور کنترل تورم در اقتصاد را دیگر مسئله حل نشده‌ عنوان کرد و گفت: براساس گزارش بانک جهانی، تورم در سال 2012 در حدود 150 کشور جهان زیر هشت درصد بوده است. یعنی بیش از150 کشور جهان توانسته‌اند تورم را مهار و مدیریت کنند.

به گفته وی دولتها می‌توانند نقش تعیین ‌کننده‌، مثبت یا منفی و بازدارنده در پیشرفت اقتصادی ایفا کنند. نقش دولتها حاصل ذهنیت مدیران ارشد در مورد نقش دولت است. یک ذهنیت، دولت را عامل توسعه و پیشرفت می‌داند و براساس این ذهنیت برای پیشرفت دولت طرحهای عمرانی و سرمایه‌گذاری انجام می‌دهد. برای نشان دادن پیشرفت بیشتر، تعداد طرحهای انجام شده یا افتتاح شده توسط دولت باید افزایش پیدا کند. تعداد سد‌ها، ورزشگاهها و کارخانه‌ های افتتاح شده توسط دولت آمار پیشرفت آن را نشان می‌دهد.

او افزود: اما ذهنیت دیگری دولت را خدمتگزار و زمینه‌ساز توسعه می‌دانند. در این ذهنیت نقش دولت زمینه‌سازی برای فعالیت مردم در پیشرفت اقتصادی کشور است. در این ذهنیت دولت در خدمت عاملان پیشرفت اقتصادی قرار می‌گیرد نه آنکه خود مستقیماً عامل توسعه باشد. بر اساس این ذهنیت دولت فقط در زمینه احداث امکانات زیربنایی فیزیکی مانند احداث شبکه راه‌ ها و بنادر و ارائه خدمات زیربنایی مانند آموزش و بهداشت و امنیت فعالیت و سیاستهای مالی، پولی و واردات و صادرات و روابط بین‌الملل را در جهت تسهیل توسعه و پیشرفت تنظیم می‌کند.

به گفته وی بر پایه این ذهنیت بیشترین سعی دولت به میدان کشیدن ظرفیتها و توانایی موجود در مردم در عرصه پیشرفت اقتصادی است. در صورت فعال شدن استعداد ها و توانایی‌ های مردم در عرصه پیشرفت اقتصادی و زمینه‌ سازی و حمایت دولت از آنها، پیشرفت شتاب گرفته و جامعه با همه توان و ظرفیت خود و نه فقط توان محدود دولت با سرعت تمام به پیش می‌رود.

رئیس شورای سیاستگذاری اقتصاد مقاومتی و بخش خصوصی اظهار داشت: شخصاً اعتقاد دارم که دولت باید خدمتگزار و زمینه‌ساز توسعه باشد. یعنی دولت میبایست زمینه ‌ساز فعالیت مردم در پیشرفت اقتصادی کشور بوده و در خدمت عاملان پیشرفت اقتصادی قرار گیرد نه آنکه خود را مستقیماً عامل توسعه بداند. دولت یازدهم نیز از این قاعده مستثنی نیست و باید بستر ساز فعالان اقتصادی آنهم فعالان بخش خصوصی باشد نه رقیب و مانع فعالیت آنها.

وی با بیان این‌که مشکلات اقتصادی ایران به‌ویژه درمان رکود و تورم، راهکار اقتصادی نداشته و فقط راهکار سیاسی دارد افزود: دولت روحانی به تنهایی توان نجات اقتصاد ایران را ندارد و تا موانع و مشکلات سیاسی حل و فصل نشود اوضاع به همین شکل باقی خواهد ماند.

رئیس مرکز تجارت جهانی ایران در پایان گفت: دست ما برای حل مشکلات به سوی دولت دراز است لکن امیدوارم که دولت نیز برای ایجاد اتحاد و غلبه بر مشکلات دستش را به سوی ما و همه فعالان اقتصادی دراز کند. مع الوصف باعنایت به اینکه بزرگان و دلسوزان نظام جهت ایجاد وفاق، آرامش و غلبه برمشکلات مکرراً ما را به تعامل و همکاری با دولت توصیه و تشویق می‌کنند از همین جا اعلام می‌کنم که طبق توصیه بزرگان و دلسوزان نظام، بخش اقتصاد و فعالان اقتصادی آماده تعامل با دولت تدبیر و امید هستند لکن تعامل بلندمدت و ماندگار، همیشه دو طرفه بوده و نوعی درک متقابل نامیده می‌شود و این تعامل دلیل براین نیست که ما مشکلات، معضلات و بعضاً بی تدبیری ها را به دولت و دولتمردان گوشزد و متذکر نشویم.