چه سرنوشتي در انتظار الواح گلي هخامنشي است؟

با وجود آن‌كه در تعلق اين آثار به كشور ايران هيچ ترديدي وجود ندارد و دولت ايران بارها برگرداندن آن‌ها را خواسته است، ولي دادگاهي در شهر واشنگتن آمريكا با متهم كردن دولت ايران به دست داشتن در بمب‌گذاري انتحاري در بيت‌المقدس، به پرداخت غرامت به بازماندگان اين حادثه از طريق فروش اين الواح رأي داد.

کد خبر: ۳۸۲۰۲

تاریخ: ۰۵ اسفند ۱۳۸۷ - ۱۵:۱۹

سال‌ها پس از كشف الواح خشتي هخامنشي در تخت جمشيد و انتقال آن‌ها به آمريكا، اين الواح هنوز به ايران بازگردانده نشده‌اند و سرنوشت نامعلومي در انتظار آن‌هاست.

به گزارش ايسنا، «آسوشيتد‌پرس» در گزارشي به بررسي شرايط الواح خشتي ايراني كه از سال‌ها پيش از آمريكا نگهداري مي‌شوند، پرداخت.

محل كشف الواح هخامنشي در سال 1939 ميلادي ـ تخت جمشيد

در بخشي از اين گزارش مي‌خوانيم: «پروفسور باستان‌شناس در را باز مي‌كند و به اتاق وارد مي‌شود. در دستان او جعبه‌اي است كه حامل الواح خشتي چندهزار ‌ساله‌ي ايراني است كه يادگارهايي از امپراطوري ايران باستان‌اند. پروفسور مت استالپر (Matt Stolper)، چند دهه از عمر خود را صرف بررسي اين لوح‌هاي خشتي كوچك كرده كه برخي از آن‌ها از كف دست يك انسان بالغ نيز كوچك‌ترند و به بسياري از راز‌هاي آن‌ها پي برده است.

پروفسور استالپر

او مي‌گويد كه ترجمه‌ي كامل اين الواح خشتي مي‌تواند دريچه‌اي را به كشف راز‌هاي تخت جمشيد، پايتخت امپراطوري هخامنشي كه هزاران سال پيش توسط اسكندر مقدوني غارت و سپس به آتش‌ كشيده شده است، باز كند.

اين الواح خشتي از سال‌ها پيش در دانشگاه شيكاگو نگهداري مي‌شوند و در جريان كاوش‌هاي انجام‌شده در سال 1939 ميلادي در كاخ داريوش در مجموعه‌ي تاريخي تخت جمشيد كشف شده‌اند و تاريخ ساخت آن‌ها حدود سال 490 پيش از ميلاد مسيح (ع) تخمين زده شده است.

اين الواح، يادگار مردمي هستند كه امپراطوري آن‌ها، زماني تنها امپراطوري اين كره‌ي خاكي بوده و علاوه بر ايران، بخش‌هايي از هندوستان، تركيه و مصر فعلي را نيز تحت حاكميت خود داشته است. حال با گذشت سال‌ها از كشف اين الواح و انتقال آن‌ها به آمريكا براي مطالعات علمي، معلوم نيست كه چه سرنوشتي در انتظار الواح گلي هخامنشي است.

هرچند اين حكم تاكنون اجرا نشده است، ولي معلوم نيست كه چه اتفاقي خواهد افتاد. در اين شرايط، دولت ايران نيز خود را يكي از قربانيان اصلي تروريسم در جهان معرفي كرده است. اكنون بايد منتظر بود و ديد كه اين الواح در نهايت، چه سرنوشتي خواهند داشت.»