«مسافران» تا کی تاوان «اعتیاد رانندگان» را بدهند؟

بسیار شرم آور است که به رغم این همه دستگاه، باز هم تعداد کثیری از رانندگان معتاد هستند و معلوم است که معتاد، به ویژه در ساعات شب، بیش از دیگران در معرض حادثه سازی است.

کد خبر: ۳۸۰۷۵۳

تاریخ: ۰۲ اسفند ۱۳۹۲ - ۱۱:۳۴

عصرایران نوشت:

سقوط یک دستگاه اتوبوس به دره ای در جاده هراز، تعداد زیادی از هموطنان مان را به کام مرگ و جراحت فرستاد که تا لحظه نگارش این متن، تعداد کشته شدگان به 20 نفر رسیده است.

این که علت وقوع سانحه چه بوده است، هنوز مشخص نیست اما به بهانه این حادثه غم انگیز که ساعت 4.5 صبح به وقوع پیوسته یک نکته را می توان به طور کلی ( و نه درباره حادثه اخیر) درباره سوانح اتوبوسی مطرح کرد و باقی موارد را در آینده پی گرفت.

ضمن احترام به رانندگان و کمک رانندگانی که برای حمل مسافران بین شهری زحمت می کشند و شب و روز و تابستان و زمستان، در نهایت احتیاط، قانونمداری و امانتداری مردم را به مقصد می رسانند، باید به صراحت و بی تعارف گفت که بخش قابل توجهی از کسانی که جان و مال مردم را در جاده ها و اتوبان های بیرون شهر به دست می گیرند، مشکل اعتیاد دارند، هر چند که ممکن است گواهی سلامت هم داشته باشند!

این در حالی است که بر وضعیت این رانندگان، هم شرکت های مسافری، هم وزارت راه و ترابری و هم پلیس نظارت دارند و این، بسیار شرم آور است که برغم این همه دستگاه، باز هم تعداد کثیری از رانندگان معتاد هستند و معلوم است که معتاد، به ویژه در ساعات شب، بیش از دیگران در معرض حادثه سازی است.

جای معتاد هر جا که باشد، پشت فرمان اتوبوس هایی نیست که زن و بچه مردم در آنند.

سوال مشخص از مدیران شرکت های مسافربری، مسولان وزارت راه و ترابری و پلیس راهور این است که آیا واقعاً از کنترل رانندگان ناتوان هستند؟

این همه جوان و میانسال جویای کار که بسیار هم سالم هستند در این کشور وجود دارد؛ آیا نمی توان اولتیماتومی به رانندگان معتاد داد و سپس، با آموزش و کارآموزی افراد جویای کار، آنها را جایگزین کرد؟

کار راحتی نیست و طرح و برنامه می خواهد ولی باید انجام شود، آن هم به یک علت ساده: "راننده هایی که معتاد هستند مردم را به کشتن می دهند و حتی خودشان هم کشته می شوند."

پیشنهاد مشخص این است که وزارت راه و ترابری و پلیس، فرصت معقولی به شرکت های مسافربری بدهند تا محیط کاری شان را سالم سازی کنند و افراد سالم را جایگزین معتادها نمایند و بعد از آن، با شرکت های متخلف که منافع خود و چند راننده معتاد را بر جان و مال مردم ترجیح می دهند، برخورد جدی کنند.

البته همان گونه که ذکر شد، این سخن، نافی زحمات و خدمات شرکت های مسافربری و رانندگان شریف آنان نیست، بلکه تمرکز صرفاً بر روی رانندگانی است که دچار اعتیادند و مسافران بیچاره باید تاوان اعتیاد آنان را با جان شان بدهند.

منتظر پاسخ وزارت راه و ترابری و پلیس به این پیشنهاد هستیم و نتیجه آن را چه مثبت و چه منفی به اطلاع مردم خواهیم رساند.